Σαν μικρό παιδί

Ο Ιησούς άρχισε τον τελευταίο χρόνο της θνητής ζωής Του, εντατικοποιώντας την εκπαίδευση των Αποστόλων Του. Αν το μήνυμά Του και η Εκκλησία Του επρόκειτο να επιβιώσουν Εκείνου, έπρεπε να μπουν περισσότερα μέσα στην καρδιά 12 πολύ κοινών ανθρώπων που Τον γνώριζαν μόλις 24 μήνες.

Μία ημέρα ο Ιησούς έγινε μάρτυρας μίας φιλονικίας μεταξύ των Δώδεκα και αργότερα ρώτησε: «Τι συζητούσατε… μεταξύ σας;» Προφανώς αμήχανοι «σιώπησαν» λέει το χρονικό. Αλλά αυτός ο μεγαλύτερος από όλους τους διδασκάλους αντιλήφθηκε τις σκέψεις της καρδιάς τουςκαι αισθάνθηκε το πρώτο κοκκίνισμα της προσωπικής υπερηφάνειας. Λοιπόν Εκείνος «προσκαλώντας ένα παιδάκι…

»και είπε: Σας διαβεβαιώνω, αν δεν επιστρέψετε, και γίνετε σαν τα παιδάκια, δεν θα μπείτε στη βασιλεία των ουρανών.

»Όποιος, λοιπόν, ταπεινώσει τον εαυτό του σαν αυτό το παιδάκι, αυτός είναι ο μεγαλύτερος στη βασιλεία των ουρανών».

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ακόμη και πριν από τη γέννηση του Χριστού, η αποχαιρετιστήρια ομιλία του βασιλιά Βενιαμίν περιελάμβανε αυτό το βαθυστόχαστο σχόλιο για την ταπεινοφροσύνη ενός παιδιού. Λέει: «Ο φυσικός άνθρωπος είναι εχθρός του Θεού… και θα είναι, στους αιώνες των αιώνων, εκτός αν… γίνει άγιος μέσω της εξιλέωσης του Χριστού του Κυρίου, και γίνει σαν παιδί, ενδοτικός… ταπεινός… γεμάτος αγάπη… όπως ένα παιδί [ανταποκρίνεται] στον πατέρα του».

Λοιπόν, προφανώς υπάρχουν κάποιες νεανικές αντιλήψεις που δεν παροτρύνουμε. Πριν από είκοσι πέντε χρόνια, ο τότε τριών ετών εγγονός μου δάγκωσε την πεντάχρονη αδελφή του στο μπράτσο. Ο γαμπρός μου, φροντίζοντας τα παιδιά εκείνη τη νύκτα, πανικόβλητος δίδαξε την κόρη του όλα τα μαθήματα περί συγχωρήσεως που μπορούσε να σκεφθεί, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι ο μικρός αδελφός της πιθανόν να μην ήξερε καν πώς ήταν ένα δάγκωμα στον βραχίονα. Αυτό το κακώς εννοούμενο πατρικό σχόλιο έφερε αποτέλεσμα για περίπου ένα, ίσως ενάμιση λεπτό, έως ότου ακούστηκε μία κραυγή που έτριξε το παράθυρο του παιδικού δωματίου, από όπου η εγγονή μου ήρεμα φώναξε: «Τώρα ξέρει».

Τι είναι λοιπόν αυτό που πρέπει να δούμε στις αρετές της ζωής μίας ομάδας παιδιών; Τι ήταν αυτό που έκανε τον ίδιο τον Χριστό να δακρύσει, στην πιο τρυφερή σκηνή σε όλο το Βιβλίο του Μόρμον; Τι δίδαξε ο Ιησούς, όταν κάλεσε επουράνια φωτιά και προστάτες αγγέλους να περικυκλώσουν εκείνα τα παιδιά, προστάζοντας τους ενηλίκους να «[δουν] τα μικρά [τους]»;

Δεν ξέρουμε τι ώθησε όλα αυτά, αλλά πρέπει να πιστεύω ότι είχε να κάνει με την αγνότητα και την αθωότητά τους, την έμφυτη ταπεινοφροσύνη τους και με το τι θα μπορούσε να φέρει στη ζωή μας, αν την διατηρούσαμε.

Γιατί οι ημέρες απόγνωσης χαρακτηρίζονται από κάποιον ως «ματαιότητα ματαιοτήτων»; Πώς γίνεται οι «μάταιες φαντασίες και η υπερηφάνεια των τέκνων των ανθρώπων» να είναι οι λέξεις που χαρακτηρίζουν το μέγα και εκτεταμένο κτήριο τόσο πνευματικά νεκρό στο όραμα του Λεχί. Και οι Ζωραμίτες, αυτή η ομάδα που προσευχόταν τόσο ιδιοτελώς; Γι’ αυτούς ο Άλμα είπε: «Ω Θεέ, [προσεύχονται σε σένα] με το στόμα τους, ενώ έχουν φουσκώσει… για τα μάταια εγκόσμια».

Εν αντιθέσει, υπάρχει οτιδήποτε γλυκύτερο, αγνότερο ή ταπεινότερο από ένα παιδί που προσεύχεται; Είναι σαν να είναι οι ουρανοί στο δωμάτιο. Ο Θεός και ο Χριστός είναι τόσο αληθινοί, αλλά για άλλους αργότερα, η εμπειρία μπορεί να γίνει πιο επιφανειακή.

Όπως ανέφερε ο Πρεσβύτερος Ρίτσαρντ Λ. Έβανς πριν από περίπου 60 χρόνια: «Πολλοί από εμάς ομολογούμε ότι είμαστε χριστιανοί, και όμως… δεν Τον παίρνουμε στα σοβαρά… Τον σεβόμαστε, αλλά δεν Τον ακολουθούμε… Παραθέτουμε τα λόγια Του, αλλά δεν ζούμε σύμφωνα με αυτά». «Τον θαυμάζουμε, αλλά δεν Τον λατρεύουμε».

Πόσο διαφορετική θα μπορούσε να είναι η ζωή, αν ο κόσμος εκτιμούσε τον Ιησού επάνω από το επίπεδο μιας βέβηλης σειράς βωμολοχιών κατά καιρούς.

Όμως τα παιδιά πραγματικά Τον αγαπούν και αυτή η αγάπη μπορεί να μεταφερθεί και στις άλλες σχέσεις τους στην παιδική χαρά της ζωής. Κατά κανόνα, ακόμη και στα μικρότερα χρόνια τους, τα παιδιά αγαπούν τόσο εύκολα, συγχωρούν τόσο εύκολα, γελούν τόσο απολαυστικά, που ακόμη και η πιο ψυχρή, πιο σκληρή καρδιά μπορεί να λειώσει.

Λοιπόν, ο κατάλογος συνεχίζεται. Καθαρότητα; Εμπιστοσύνη; Θάρρος; Χαρακτήρας;

Ελάτε μαζί μου να δούμε την ταπεινοφροσύνη ενώπιον του Θεού που επέδειξε ένας νεαρός, πολύ αγαπητός φίλος μου.

Στις 5 Ιανουαρίου 2025 –πριν από 91 ημέρες– στον Ήστον Ντάριν Τζόλλυ απονεμήθηκε η Ααρωνική Ιεροσύνη και χειροτονήθηκε διάκονος στην Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών.

Ο Ήστον λαχταρούσε να διανείμει τη μετάληψη του Δείπνου του Κυρίου από πάντα. Όμως αυτή η ιερή στιγμή συνοδευόταν από τον τεράστιο φόβο ότι θα αποτύγχανε, ότι θα έπεφτε, ότι θα τον κορόιδευαν ή ότι θα έφερνε σε δύσκολη θέση τον εαυτό του και την οικογένειά του.

Βλέπετε, ο Ήστον πάσχει από μια σπάνια και πολύ εξοντωτική ασθένεια, τη συγγενή μυϊκή δυστροφία Ullrich. Η ασθένεια έχει σταδιακά προκαλέσει τρομερές δυσκολίες στη νεαρή του ζωή, ενώ καταστρέφει τις ελπίδες και τα όνειρά του για το μέλλον. Σύντομα θα βρίσκεται μόνιμα σε αναπηρικό αμαξίδιο. Η οικογένειά του δεν μιλά για το τι τον περιμένει μετά από αυτό.

Την Κυριακή μετά τη χειροτόνησή του, ο Ήστον επρόκειτο να διανείμει τη μετάληψη για πρώτη φορά. Και το προσωπικό του κίνητρο ήταν ότι θα μπορούσε ο ίδιος να παρουσιάσει αυτά τα ιερά σύμβολα στον πατέρα του, ο οποίος ήταν ο επίσκοπος του τομέως. Προετοιμάζοντας αυτό το έργο, είχε παρακαλέσει και ικετεύσει, είχε κλάψει και παρακαλέσει, αποσπώντας την υπόσχεση ότι κανείς, μα κανείς, δεν θα προσπαθούσε να τον βοηθήσει. Για πολλούς λόγους, ιδιωτικούς για τον ίδιο, έπρεπε να το κάνει αυτό μόνος του και χωρίς βοήθεια.

Αφού ο ιερέας τεμάχισε το ψωμί και το ευλόγησε –σύμβολο του συντετριμμένου σώματος του Χριστού– ο Ήστον, με το δικό του συντετριμμένο σώμα για να παραλάβει τον δίσκο, πήγε χωλαίνοντας για να λάβει τον δίσκο του. Εντούτοις, υπήρχαν τρία μεγάλα σκαλοπάτια από το επίπεδο του ευκτήριου οίκου μέχρι την υπερυψωμένη εξέδρα. Έτσι, αφού πήρε τον δίσκο του, τεντώθηκε όσο περισσότερο μπορούσε και τοποθέτησε τον δίσκο του στην επιφάνεια επάνω στην κουπαστή. Στη συνέχεια, κάθισε σε ένα από τα υψηλότερα σκαλοπάτια, και με τα δύο χέρια έσυρε το δεξί του πόδι πάνω στο πρώτο σκαλοπάτι. Κατόπιν έσυρε το αριστερό του πόδι στο ίδιο σκαλοπάτι και ούτω καθεξής, μέχρι που, με κόπο, ανέβηκε και τα τρία σκαλοπάτια και βρέθηκε στην κορυφή του δικού του Έβερεστ.

Μετά έκανε ελιγμούς σε έναν δομικό στύλο από τον οποίο μπόρεσε να σηκωθεί όρθιος. Γύρισε και πήρε τον δίσκο. Μερικά βήματα ακόμη και στάθηκε μπροστά στον επίσκοπο, τον πατέρα του, ο οποίος με δάκρυα να κυλούν από τα μάτια του και να πλημμυρίζουν το πρόσωπό του, έπρεπε να συγκρατήσει τον εαυτό του για να μην αγκαλιάσει αυτόν τον τόσο θαρραλέο και πιστό γυιο. Και ο Ήστον, με ανακούφιση και ένα πλατύ χαμόγελο που απλωνόταν στο πρόσωπό του, θα μπορούσε κάλλιστα να πει: «Δόξασα [τον πατέρα μου…]· το έργο που [εκείνος μου έδωσε] να κάνω, το τελείωσα».

Πίστη, αφοσίωση, αγνότητα, εμπιστοσύνη, τιμή, και τελικά, αγάπη για εκείνον τον πατέρα που τόσο επιθυμούσε να ευχαριστήσει. Αυτές και μια δωδεκάδα άλλες ιδιότητες κάνουν εμάς επίσης να πούμε: «Όποιος… ταπεινώσει τον εαυτό του σαν αυτό το παιδάκι, αυτός είναι ο μεγαλύτερος στη βασιλεία των ουρανών».

Αδελφές και αδελφοί και φίλοι, στην κορυφή του καταλόγου των πιο όμορφων εικόνων που γνωρίζω βρίσκονται βρέφη, παιδιά και νέοι, τόσο ευσυνείδητοι και ανεκτίμητοι όσο αυτοί που αναφέραμε σήμερα. Καταθέτω μαρτυρία ότι είναι εικόνες του βασιλείου του Θεού που ανθίζει επάνω στη Γη, σε όλη του τη δύναμη και ομορφιά.

Με το ίδιο πνεύμα της μαρτυρίας, δίδω μαρτυρία ότι ο Τζόζεφ Σμιθ στη νεότητά του είδε αυτά που είπε ότι είδε και συνομίλησε με εκείνους με τους οποίους είπε ότι μίλησε. Καταθέτω μαρτυρία ότι ο ταπεινός και αγνός Ράσσελ Μ. Νέλσον είναι ο χειροτονημένος και χαρισματικός προφήτης και βλέπων του Θεού. Προερχόμενος από μια ζωή ανάγνωσης, δίδω μαρτυρία ότι το Βιβλίο του Μόρμον είναι το πιο επιβραβευτικό βιβλίο που έχω διαβάσει ποτέ και ο θολόλιθος της μικρής κατοικίας μου σε ένα βασίλειο με πολλά οικήματα. Δίδω μαρτυρία ότι η ιεροσύνη και η προσευχή αποκαθιστούν τη ζωή μου – η ιεροσύνη του Χριστού και οι προσευχές σας. Ξέρω ότι όλα αυτά είναι αληθινά και για αυτό δίδω μαρτυρία στο όνομα του πιο αφοσιωμένου και ταπεινού όλων των υιών του Θεού –του Άλφα και Ωμέγα, του Μεγάλου Εγώ, του Εσταυρωμένου, του πιστού μάρτυρος– δηλαδή του Κυρίου Ιησού Χριστού, αμήν.