Και μιλούμε για τον Χριστό

Στο τέλος μίας μακράς αποστολής στο εξωτερικό, η σύζυγός μου Λίσα κι εγώ μπήκαμε σε έναν τερματικό σταθμό του αεροδρομίου για να προετοιμασθούμε για μία ακόμη πτήση –πολύ νωρίς το πρωί– για να επιστρέψουμε σπίτι. Καθώς στεκόμασταν μαζί με πολλούς άλλους που κινούνταν βήμα-βήμα σε μεγάλες ουρές, μπορούσαμε να αισθανθούμε το αυξανόμενο άγχος των συνταξιδιωτών που ανησυχούσαν για την πραγματοποίηση των πτήσεων, τον έλεγχο διαβατηρίων και θεωρήσεων και την επιτυχή διέλευση από τους ελέγχους ασφαλείας.

Τελικά φτάσαμε σε έναν σταθμό όπου βρισκόταν μία τελωνειακή υπάλληλος, η οποία φαινόταν ανεπηρέαστη από τα υψηλά επίπεδα άγχους και ανησυχίας στην αίθουσα. Σχεδόν μηχανικά, χωρίς οπτική επαφή, πήρε τα έγγραφά μου, επιβεβαίωσε τη φωτογραφία μου, ξεφύλλισε τη μία σελίδα μετά την άλλη και τελικά σφράγισε το διαβατήριό μου με ένα βαρύ γδούπο.

Κατόπιν πήρε τα έγγραφα της Λίσας. Χωρίς συναίσθημα με το κεφάλι σκυμμένο και επικεντρωμένη στη δουλειά της, ξεφύλλιζε μεθοδικά τις σελίδες με έμπειρο μάτι, εστιάζοντας στις λεπτομέρειες των εγγράφων που είχε μπροστά της. Εξεπλάγημεν, όταν ξαφνικά σταμάτησε, σήκωσε το κεφάλι της και ήλθε σε οπτική επαφή με τη Λίσα κοιτάζοντας με ένα συνειδητό και ζεστό βλέμμα. Με ένα τρυφερό χαμόγελο σφράγισε απαλά το διαβατήριο της Λίσας και της έδωσε πίσω τα έγγραφα. Η σύζυγός μου ανταπέδωσε το χαμόγελο, δέχθηκε τα έγγραφα και αντάλλαξε θερμά αποχαιρετιστήρια λόγια.

«Τι συνέβη μόλις τώρα;» ρώτησα με δυσπιστία.

Η Λίσα τότε μου έδειξε αυτό που είχε δει η υπάλληλος – μία μικρή κάρτα με την απεικόνιση του Σωτήρος. Είχε γλιστρήσει κατά λάθος από την τσάντα της Λίσας στις πτυχές του διαβατηρίου της. Αυτήν είχε βρει η τελωνειακή υπάλληλος. Αυτή ήταν που είχε αλλάξει ολόκληρη τη συμπεριφορά της.

Grace and Truth [Χάρις και Αλήθεια], υπό Simon Dewey, κατόπιν αδείας του altusfineart.com, © 2025, χρησιμοποιείται κατόπιν αδείας

Αυτή η μικρή απεικόνιση του Σωτήρος ένωσε τις καρδιές δύο κατά τα άλλα άσχετων μεταξύ τους ξένων. Μεταμόρφωσε το απρόσωπο σε προσωπικό, συλλαμβάνοντας την ομορφιά, το θαύμα και την πραγματικότητα του Φωτός του Ιησού Χριστού. Για το υπόλοιπο εκείνης της ημέρας και συχνά από τότε, συλλογίζομαι αυτή τη γλυκιά, απλή στιγμή με δέος και αγαλλιάζω με την ένδοξη επίδραση του Φωτός του Χριστού στα τέκνα του Θεού.

Είμαστε οπαδοί του Ιησού Χριστό και επιζητούμε τόσο να λάβουμε όσο και να διαδώσουμε το φως Του. Εγγενής με το όνομα της Εκκλησίας είναι η θεολογία μας ότι «ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός είναι ο κύριος ακρογωνιαίος λίθος». Μέσω αρχαίων και ζώντων προφητών, ο Επουράνιος Πατέρας μας μάς έχει προστάξει: «Αυτόν να ακούτε!» και να «έλθ[ουμε] στον Χριστό». «Μιλούμε για τον Χριστό, χαιρόμαστε με τον Χριστό, κηρύττουμε για τον Χριστό [και] προφητεύουμε για τον Χριστό».

Διδάσκουμε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Υιός του Θεού και κατά τη διάρκεια της επίγειας διακονίας Του, ο Ιησούς δίδαξε το Ευαγγέλιό Του και ίδρυσε την Εκκλησία Του.

Καταθέτουμε μαρτυρία ότι στο τέλος της ζωής Του, ο Ιησούς μας εξιλέωσε από τις αμαρτίες, όταν υπέφερε στον Κήπο της Γεθσημανή, σταυρώθηκε επί του σταυρού και εν συνεχεία ανέστη.

Αγαλλιούμε που λόγω της εξιλεωτικής θυσίας του Σωτήρος μπορούμε να συγχωρηθούμε και να καθαριστούμε για τις αμαρτίες μας, όταν μετανοούμε. Αυτό μας φέρνει γαλήνη και ελπίδα, ενώ καθιστά δυνατόν να επιστρέψουμε στην παρουσία του Θεού και να λάβουμε πληρότητα χαράς.

Προφητεύουμε ότι λόγω της Ανάστασης του Ιησού, ο θάνατος δεν είναι το τέλος αλλά ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός. «Όλοι θα αναστηθούμε, όταν πεθάνουμε. Αυτό σημαίνει ότι το πνεύμα και το σώμα κάθε ατόμου θα επανενωθούν και θα ζήσουν για πάντα».

Οι ζώντες προφήτες στην εποχή μας –οι οποίοι λαμβάνουν αποκάλυψη από τον Θεό για να μας διδάξουν και να μας καθοδηγήσουν– μας καλούν όλο και περισσότερο να έλθουμε στον Χριστό. Μας βοηθούν να επικεντρώνουμε την καρδιά, τα αφτιά και τα μάτια μας πληρέστερα σε Εκείνον. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε αναρίθμητα παραδείγματα προσαρμογών και βελτιώσεων που ανακοινώθηκαν από την Πρώτη Προεδρία, τα οποία σχεδιάσθηκαν για να μας εστιάσουν στον Ιησού Χριστό. Μερικά από αυτά περιλαμβάνουν:

• Την απόφαση να αποσυρθεί το όνομα «Εκκλησία των μορμόνων» και να αντικατασταθεί με το σωστό όνομα, η Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών.

• Τη διαθεσιμότητα νέων, εμπνευσμένων έργων τέχνης με θέμα τον Χριστό για έκθεση στους ευκτήριους οίκους.

• Τα θέματα και τη μουσική των Νέων Γυναικών και της Ααρωνικής Ιεροσύνης που εστιάζονται στον Ιησού Χριστό, όπως το «Του Χριστού μαθητής» και το «Δες στον Χριστό».

• Μεγαλύτερη έμφαση στην Εξιλέωση και κυριολεκτικώς την Ανάσταση του Ιησού Χριστού ως τα πιο ένδοξα γεγονότα στην ιστορία.

• Τον εορτασμό του Πάσχα ως εποχή και όχι απλώς ως εορτή, με έμφαση στον Ιησού Χριστό.

• Την εισαγωγή του οπτικού αναγνωριστικού της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού και τη συμβολική του φύση.

Ας δούμε προσεκτικότερα τον αντίκτυπο ορισμένων από αυτά. Πρώτον, το σύμβολο της Εκκλησίας.

Το 2020 ο Πρόεδρος Ράσσελ Μ. Νέλσον εισήγαγε ένα νέο οπτικό αναγνωριστικό για την Εκκλησία. Αυτό το σύμβολο αντικατοπτρίζει την αλήθεια ότι ο Χριστός βρίσκεται στο κέντρο της Εκκλησίας Του και θα πρέπει να βρίσκεται στο κέντρο της ζωής μας. Βλέπουμε τώρα αυτό το οικείο σύμβολο σε εγκριτικά ναού, σε ιστοτόπους και σε περιοδικά της Εκκλησίας, ως εικονίδιο για την εφαρμογή της Βιβλιοθήκης Ευαγγελίου και ακόμη και σε στρατιωτικές ταυτότητες για πολλά μέλη της Εκκλησίας που υπηρετούν στις ένοπλες δυνάμεις. Το σύμβολο περιλαμβάνει το όνομα της Εκκλησίας που περιέχεται μέσα σε έναν ακρογωνιαίο λίθο, μια υπενθύμιση ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο ακρογωνιαίος λίθος, όπως φαίνεται εδώ στα Καμποτζιανά και χρησιμοποιείται σε 145 γλώσσες.

Το κέντρο του συμβόλου είναι μια αναπαράσταση του αγαπημένου μαρμάρινου αγάλματος του Χριστού του Μπέρτελ Θόρβαλντσεν, το οποίο έχει συνδεθεί ευρέως με την Εκκλησία και βρίσκεται σε κέντρα επισκεπτών και σε χώρους ναών σε όλο τον κόσμο. Η εξέχουσα θέση του στο σύμβολο της Εκκλησίας υποδηλοί ότι ο Χριστός θα πρέπει να είναι το κέντρο όλων όσων κάνουμε. Ομοίως, οι προτεταμένοι βραχίονες του Σωτήρος δείχνουν την υπόσχεσή Του να αγκαλιάσει όλους όσοι έρχονται σε Εκείνον. Αυτό το σύμβολο είναι μια οπτική αναπαράσταση της αγάπης του Σωτήρος Ιησού Χριστού και μια συνεχής υπενθύμιση του ζώντος Χριστού.

Από περιέργεια έχω ρωτήσει πολλές οικογένειες και φίλους σχετικά με ένα σημαντικό στοιχείο του συμβόλου της Εκκλησίας. Παραδόξως, πολλοί δεν γνωρίζουν ένα ιερό χαρακτηριστικό που ενσωματώνει. Ο Ιησούς Χριστός στέκεται κάτω από την αψίδα. Αυτό αντιπροσωπεύει τον ανεστημένο Σωτήρα που αναδύεται από τον τάφο. Τιμούμε αληθινά τον ανεστημένο, ζώντα Χριστό, ακόμη και με τη χρήση του συμβόλου της Εκκλησίας.

Ας αναλογισθούμε τώρα τη σημασία του Πάσχα. Σε πρόσφατα μηνύματα της Πρώτης Προεδρίας σχετικά με το Πάσχα, μας έχουν προτρέψει να «εορτάζουμε την Ανάσταση του ζώντος Σωτήρος μας μελετώντας τις διδασκαλίες Του και βοηθώντας στην καθιέρωση πασχαλινών παραδόσεων στην κοινωνία μας ως σύνολο, ειδικά μέσα στην οικογένειά μας». Εν συντομία, έχουμε παροτρυνθεί να προχωρήσουμε σε έναν υψηλότερο και αγιότερο εορτασμό του Πάσχα.

Μου αρέσει η συνεχής αποκάλυψη σχετικά με το Πάσχα και είμαι ευγνώμων για τις πολλές σας προσπάθειες να κάνετε το Πάσχα μία ιερή και άγια περίσταση. Εκτός από τη συγκέντρωση μεταλήψεως διάρκειας μίας ώρας την Κυριακή του Πάσχα, άλλα παραδείγματα αξιόλογων δραστηριοτήτων περιλαμβάνουν πνευματικές συγκεντρώσεις τομέως και πασσάλου και δραστηριότητες την Κυριακή των Βαΐων καθώς και κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας. Αυτές οι αναμνήσεις περιλαμβάνουν δραστηριότητες με παιδιά και νέους και συχνά εμπεριέχουν διαθρησκευτικές χορωδίες. Άλλοι έχουν πραγματοποιήσει θυρανοίξια σχετικά με τον «Ζώντα Χριστό» για μέλη και φίλους και έχουν συμμετάσχει σε πολυδογματικές κοινοτικές εκδηλώσεις για το Πάσχα.

Τέτοιες δραστηριότητες αντικατοπτρίζουν τα πλήθη στην πόλη της Ιερουσαλήμ, των οποίων οι φωνές ενώθηκαν για να δοξάσουν τον Σωτήρα κατά τη θριαμβευτική Του είσοδο. Εξίσου εντυπωσιακές είναι οι αναφορές για τις ανταποκρίσεις σας στην πρόσκληση της Πρώτης Προεδρίας να λατρεύετε στο σπίτι ως οικογένειες για να τιμήσετε αυτήν την τόσο σημαντική εορτή.

Πιστεύω ότι η οικογενειακή λατρεία γύρω από το Πάσχα έχει ανυψωθεί αξιοσημείωτα. Πριν από δύο χρόνια μίλησα για την αποφασιστικότητα της οικογένειάς μας να βελτιώσει τον τρόπο που τιμούμε το Πάσχα. Ομολογουμένως, αυτό είναι ακόμη ένα έργο εν εξελίξει. Πάντα απολαμβάναμε ένα ξεχωριστό γεύμα την Κυριακή του Πάσχα, τα πασχαλινά καλάθια και ένα κυνήγι πασχαλινών αβγών, και ακόμη το απολαμβάνουμε. Ωστόσο, η προσθήκη μιας σκόπιμης πνευματικής διάστασης η οποία επικεντρώνεται στον Ιησού Χριστό και την Εξιλέωσή Του στον εορτασμό μας έχει φέρει μία γλυκιά ισορροπία στην τίμηση από μέρους μας αυτών των ιερότατων γεγονότων.

Φέτος θα είναι η τρίτη μας προσπάθεια να κάνουμε το Πάσχα περισσότερο επικεντρωμένο στον Χριστό. Όπως η θεία γέννηση των Χριστουγέννων, η οικογενειακή μας παράσταση την ημέρα του Πάσχα περιλαμβάνει υποτυπώδη κοστούμια, ανάγνωση των γραφών από την Καινή Διαθήκη και το Βιβλίο του Μόρμον, μουσική, πασχαλινές εικόνες, φύλλα από φοίνικες και λίγο χάος, αν θα ήθελα να είμαι απολύτως ειλικρινής. Τα παιδιά και τα εγγόνια διαβάζουν και απαγγέλλουν τους ύμνους της Κυριακής των Βαΐων «Ωσαννά… Ευλογημένος ο ερχόμενος στο όνομα του Kυρίου· ωσαννά εν τοις υψίστοις» και «Aυτός είναι ο Iησούς… τής Γαλιλαίας» οι οποίοι φαίνονται τόσο επίκαιροι όσο και το «Δόξα στον Θεό εν υψίστοις, και επάνω στη γη ειρήνη, σε ανθρώπους ευδοκία» είναι τα Χριστούγεννα.

Τώρα απολαμβάνουμε ένα μείγμα διακοσμήσεων. Αυτό που κάποτε ήταν σχεδόν αποκλειστικά κουνελάκια και πασχαλινά αβγά ισορροπεί τώρα με τον Χριστό και τις απεικονίσεις του άδειου τάφου, του ανεστημένου Σωτήρος που εμφανίζεται στον κήπο έξω από τον τάφο και την εμφάνιση του Σωτήρος στους Νεφίτες. Προσπαθούμε επίσης να κάνουμε το Πάσχα μια εποχή και όχι απλώς μία ημέρα. Προσπαθούμε να είμαστε πιο εξοικειωμένοι, στοχαστικοί και εορταστικοί για την Κυριακή των Βαΐων και τη Μεγάλη Παρασκευή και για τα ιερά γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια όλης της Μεγάλης Εβδομάδας.

Το Πάσχα μάς επιτρέπει να τιμούμε τόσο την εξιλεωτική θυσία του Ιησού Χριστού όσο και την κυριολεκτική και χαρμόσυνη Ανάστασή Του. Η καρδιά μας είναι βαριά καθώς φανταζόμαστε τα Πάθη του Σωτήρος στον κήπο και επάνω στον Γολγοθά, αλλά η καρδιά μας αγαλλιά καθώς οραματιζόμαστε τον άδειο τάφο και το ουράνιο διάταγμα: «Ανέστη!»

Η πρόσφατη παρότρυνση της Πρώτης Προεδρίας να «προσβλέπουμε στο Πάσχα και στην Ανάσταση του Ιησού Χριστού – τα πιο ένδοξα από όλα τα μηνύματα προς την ανθρωπότητα» υπογραμμίζει το μέγεθος αυτής της εποχής. Ενώ φαίνεται να υπάρχει μία αυξανόμενη τάση μεταξύ των διαφόρων χριστιανών θεολόγων να βλέπουν την ανάσταση με μεταφορικούς και συμβολικούς όρους, επιβεβαιώνουμε τη διδαχή μας ότι «ανάσταση σημαίνει ότι όλοι όσοι έχουν ζήσει ποτέ θα αναστηθούν και η ανάσταση είναι κυριολεκτική». «Eπειδή, όπως όλοι πεθαίνουν λόγω συγγένειας με τον Aδάμ, έτσι και όλοι θα ζωοποιηθούν». Ο Ιησούς Χριστός έσπασε τα δεσμά του θανάτου για κάθε ζώσα ψυχή.

Πραγματικά πόσο θαυμάζουμε τη χάρη που μας προσφέρει ο Ιησούς. Ασπαζόμαστε τα λόγια Του ότι «μεγαλύτερη από τούτη την αγάπη δεν έχει κανένας, το να βάλει κάποιος την ψυχή του για χάρη των φίλων του».

Ο Κ.Σ. Λιούις δήλωσε ότι «το κήρυγμα του χριστιανισμού σήμαινε [προς τους Αποστόλους] πρωτίστως να κηρύξουν την Ανάσταση… Η Ανάσταση είναι το κεντρικό θέμα σε κάθε χριστιανική ομιλία που αναφέρεται στις Πράξεις. Η Ανάσταση, και οι συνέπειές της, ήταν το “Ευαγγέλιο” ή τα καλά νέα που έφεραν οι χριστιανοί».

Διακηρύσσω ότι «υπάρχει ανάσταση… γι’ αυτό ο τάφος δεν έχει νίκη, και το κεντρί του θανάτου καταπιώθηκε με τον Χριστό».

Εν κατακλείδι, καταθέτω μαρτυρία ότι όλοι όσοι αποδέχονται τις προσκλήσεις από τον ζώντα προφήτη μας και τους συμβούλους του να εορτάσουν πιο συνειδητά τα άγια γεγονότα που αντιπροσωπεύει το Πάσχα, θα διαπιστώσουν ότι ο δεσμός τους με τον Ιησού Χριστό γίνεται όλο και ισχυρότερος.

Μόλις πριν από λίγες ημέρες έμαθα για μία γιαγιά που έκανε πρόβα την ιστορία του Πάσχα με τον τετράχρονο εγγονό της, χρησιμοποιώντας απλά αντίγραφα του τάφου, της πέτρας που κάλυπτε τον τάφο, τον Ιησού, την Μαρία, τους μαθητές και τον άγγελο. Το μικρό αγόρι παρακολουθούσε και άκουγε προσεκτικά καθώς η γιαγιά του μιλούσε για την ταφή, το κλείσιμο και το άνοιγμα του τάφου και τη σκηνή στον κήπο της Ανάστασης. Αργότερα επανέλαβε προσεκτικά την ιστορία με εκπληκτικές λεπτομέρειες στους γονείς του, καθώς μετακινούσε τις φιγούρες γύρω από τον εαυτό του. Μετά από αυτή τη γλυκιά στιγμή ρωτήθηκε αν ξέρει γιατί έχουμε Πάσχα. Το αγόρι κοίταξε ψηλά και με παιδικό σκεπτικό απήντησε: «Επειδή είναι ζωντανός».

Προσθέτω τη μαρτυρία μου στη δική του –και στη δική σας και σε εκείνη των αγγέλων και των προφητών– ότι Εκείνος ανέστη και ότι ζει, πράγμα για το οποίο καταθέτω μαρτυρία, στο όνομα του Ιησού Χριστού, αμήν.