Η Εξιλέωση του Ιησού Χριστού παρέχει την υπέρτατη διάσωση

Η Εξιλέωση του Ιησού Χριστού παρέχει την υπέρτατη διάσωση από τις δοκιμασίες που αντιμετωπίζουμε σε αυτήν τη ζωή. Ο Πρόεδρος Ράσσελ Μ. Νέλσον μου ανέθεσε να αφιερώσω τον Ναό Κάσπερ στο Γουαϊόμινγκ στα τέλη του περασμένου έτους. Ήταν μια βαθιά, συναισθηματική και πνευματική εμπειρία. Έφερε στο επίκεντρο τον ρόλο που παίζουν οι ναοί στη διάσωση των τέκνων του Θεού μέσω της Εξιλέωσης του Σωτήρος.

Οι πάσσαλοι στην Περιφέρεια Ναού στο Κάσπερ του Γουαϊόμινγκ περιλαμβάνουν ένα τμήμα χερσαίου μονοπατιού που χρησιμοποιούσαν πρωτοπόροι Άγιοι των Τελευταίων Ημερών μεταξύ του 1847 και του 1868. Προετοιμαζόμενος για την αφιέρωση του ναού, ξαναδιάβασα μέρος της ιστορίας του μονοπατιού κατά μήκος του ποταμού Πλατ κοντά στο Κάσπερ και συνεχίζοντας προς τη Σωλτ Λέηκ Σίτυ. Το μονοπάτι ήταν ο δρόμος για εκατοντάδες χιλιάδες δυτικούς μετανάστες. Η κύρια έμφαση που έδωσα ήταν στους περισσότερους από 60.000 πρωτοπόρους των Αγίων των Τελευταίων Ημερών που ταξίδευσαν στο μονοπάτι.

Οι περισσότεροι από τους πρωτοπόρους μας ήλθαν με άμαξα, αλλά περίπου 3.000 πέρασαν με 10 ομάδες με χειράμαξες. Οκτώ από αυτές τις χειράμαξες έκαναν το μνημειώδες ταξίδι με αξιοσημείωτη επιτυχία και λίγους θανάτους. Οι εταιρείες χειραμαξών Γουίλλι και Μάρτιν του 1856 ήταν η εξαίρεση.

Επανεξέτασα τις αφηγήσεις των ομάδων χειραμαξών Γουίλλι και Μάρτιν από τη στιγμή που άρχισαν οι τρομερές καιρικές συνθήκες. Συνειδητοποίησα πολύ καλά τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν στη διασταύρωση του ποταμού Σουίτγουοτερ, του Μάρτινς Κόουβ, του Ρόκυ Ριντζ και του Ροκ Κρηκ Χόλοου.

Between Storms [Μεταξύ καταιγίδων], υπό Albin Veselka

Δεν είχα εισέλθει στο εσωτερικό του Ναού του Κάσπερ πριν από την αφιέρωση. Όταν εισήλθα στον προθάλαμο, την προσοχή μου τράβηξε αμέσως ένας αυθεντικός πίνακας με χειράμαξα με τίτλο Between Storms [Ανάμεσα σε καταιγίδες]. Ο πίνακας σαφώς δεν προοριζόταν να απεικονίσει τις τραγωδίες που είχαν συμβεί. Καθώς τον κοιτούσα, σκέφθηκα: «Αυτός ο πίνακας είναι σωστός. Η συντριπτική πλειονότης των πρωτοπόρων με τις χειράμαξες δεν βίωσε τραγωδίες». Δεν μπορούσα να μην αισθανθώ ότι αυτό είναι σαν τη ζωή γενικά. Ενίοτε είμαστε ανάμεσα σε καταιγίδες και ενίοτε ανάμεσα σε σύννεφα και ηλιοφάνεια.

Heaven’s Portal [Η πύλη των ουρανών], υπό Jim Wilcox

Όταν στράφηκα προς τον πρωτότυπο πίνακα στον άλλο τοίχο, με τίτλο Heaven’s Portal [Η πύλη των ουρανών], συνειδητοποίησα ότι αυτός ο όμορφος θερινός πίνακας αυτού που ονομαζόταν «Πύλη του Διαβόλου», με τον ήρεμο και καθαρό ποταμό Σουίτγουοτερ να ρέει μέσα από αυτόν, παρουσίαζε την ομορφιά της δημιουργίας του Κυρίου, όχι μόνο τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν οι πρωτοπόροι εκείνη την τρομερή χειμερινή περίοδο.

Κατόπιν κοίταξα μπροστά, πίσω από το γραφείο εγκριτικών και είδα έναν όμορφο πίνακα του Σωτήρος. Αυτό προκάλεσε αμέσως συντριπτικά συναισθήματα ευγνωμοσύνης. Σε έναν κόσμο μεγάλης ομορφιάς, υπάρχουν επίσης τεράστιες δυσκολίες. Καθώς στρεφόμαστε στον Ιησού Χριστό, τον Σωτήρα του κόσμου, μας σώζει από τις καταιγίδες της ζωής μέσω της Εξιλέωσής Του, σύμφωνα με το σχέδιο του Πατέρα.

Για μένα, ο προθάλαμος ήταν μια τέλεια προετοιμασία για τις αίθουσες διατάξεως του ναού που μας επιτρέπουν να λαμβάνουμε τις διατάξεις της υπερυψώσεως, να συνάπτουμε ιερές διαθήκες και να αποδεχόμαστε πλήρως και να βιώνουμε τις ευλογίες της Εξιλέωσης του Σωτήρος. Το σχέδιο του Πατέρα περί ευδαιμονίας βασίζεται στην εξιλεωτική διάσωση του Σωτήρος.

Η εμπειρία των πρωτοπόρων παρέχει στους Αγίους των Τελευταίων Ημερών μια μοναδική ιστορική παράδοση και μια ισχυρή συλλογική πνευματική κληρονομιά. Για ορισμένους, η μετανάστευση είχε προετοιμασθεί για χρόνια, αφού είχαν εκδιωχθεί διά της βίας τόσο από το Μιζούρι όσο και από τη Ναβού. Για άλλους, άρχισε αφού ο Πρόεδρος Μπρίγκαμ Γιανγκ ανακοίνωσε το σχέδιο με τις χειράμαξες, το οποίο είχε ως στόχο να καταστήσει τη μετανάστευση πιο προσιτή. Οι χειράμαξες κόστιζαν πολύ λιγότερο από τις άμαξες και τα βόδια.

Ένας ιεραπόστολος στην Αγγλία, ο Μίλλεν Άτγουντ, είπε πως όταν ανακοινώθηκε το σχέδιο για τις χειράμαξες: «έτρεχε σαν φωτιά σε ξερά άχυρα και οι καρδιές των φτωχών Αγίων ανασκίρτησαν από χαρά και αγαλλίαση». Πολλοί είχαν «προσευχηθεί και νηστέψει μέρα με τη μέρα και νύκτα με τη νύκτα, ώστε να έχουν το προνόμιο να ενωθούν με τους αδελφούς και τις αδελφές τους στα βουνά».

Οι περισσότεροι από τους Αγίους των χειραμαξών αντιμετώπισαν δυσχέρειες, αλλά απέφυγαν μείζονες δυσμενείς καταστάσεις. Όμως δύο ομάδες χειραμαξών, η ομάδα Γουίλλι και η ομάδα Μάρτιν, βίωσαν λιμό, έκθεση σε συνθήκες παγετού και πολλούς θανάτους.

Οι περισσότεροι από αυτούς τους ταξιδιώτες απέπλευσαν από το Λίβερπουλ της Αγγλίας τον Μάιο του 1856 με δύο πλοία. Έφθασαν στον χώρο εξοπλισμού χειραμαξών στην Άιοβα Σίτυ τον Ιούνιο και τον Ιούλιο. Παρά τις προειδοποιήσεις και οι δύο ομάδες ανεχώρησαν για την Κοιλάδα της Σωλτ Λέηκ πολύ αργά στην εποχή.

Ο Πρόεδρος Μπρίγκαμ Γιανγκ ενημερώθηκε για πρώτη φορά περί της επικίνδυνης κατάστασης αυτών των ομάδων στις 4 Οκτωβρίου 1856. Την επομένη στάθηκε ενώπιον των Αγίων στη Σωλτ Λέηκ Σίτυ και είπε: «Πολλοί από τους αδελφούς και τις αδελφές μας βρίσκονται στις πεδιάδες με χειράμαξες… και πρέπει να τους φέρουμε εδώ. Πρέπει να τους στείλουμε βοήθεια… πριν μπει ο χειμώνας».

Ζήτησε από τους επισκόπους να παράσχουν 60 ομάδες υποζυγίων, 12 ή περισσότερες άμαξες και 10.886 κιλά αλεύρι και διακήρυξε: «Πηγαίνετε και φέρτε τώρα αυτούς τους ανθρώπους από τις πεδιάδες».

Ο συνολικός αριθμός των πρωτοπόρων των ομάδων χειραμαξών Γουίλλι και Μάρτιν ήταν περίπου 1.100. Περίπου 200 από αυτούς τους πολύτιμους Αγίους πέθαναν κατά μήκος της διαδρομής. Χωρίς την έγκαιρη διάσωση, πολλοί περισσότεροι θα είχαν χαθεί.

Οι χειμερινές θύελλες ξεκίνησαν σχεδόν δύο εβδομάδες, αφότου έφυγαν οι πρώτοι διασώστες από τη Σωλτ Λέηκ Σίτυ. Οι αφηγήσεις των μελών των ομάδων Γουίλλι και Μάρτιν περιγράφουν καταστροφικές δυσκολίες, αφότου άρχισαν οι θύελλες. Αυτές οι αφηγήσεις επίσης απεικονίζουν τη μεγάλη χαρά, όταν έφθασαν οι διασώστες.

Περιγράφοντας τη σκηνή της αφίξεως, η Μαίρη Χάρρεν είπε: «Δάκρυα κύλησαν στα μάγουλα των ανδρών και τα παιδιά χόρευαν από χαρά. Μόλις οι άνθρωποι μπόρεσαν να ελέγξουν τα συναισθήματά τους, όλοι γονάτισαν στο χιόνι και ευχαρίστησαν τον Θεό».

Δύο ημέρες αργότερα, η ομάδα Γουίλλι έπρεπε να διανύσει το πιο δύσκολο μέρος της διαδρομής, περνώντας πάνω από το Ρόκυ Ριντζ, σε μια παγωμένη θύελλα. Οι τελευταίοι από αυτούς δεν έφθασαν στον καταυλισμό πριν από τις 5:00 το επόμενο πρωί. Δεκατρείς άνθρωποι πέθαναν και ετάφησαν σε έναν κοινό τάφο.

Στις 7 Νοεμβρίου, η ομάδα Γουίλλι πλησίαζε στην Κοιλάδα της Σωλτ Λέηκ, αλλά εκείνο το πρωί υπήρχαν ακόμα τρεις θάνατοι. Δύο ημέρες αργότερα, η ομάδα Γουίλλι έφθασε τελικώς στη Σωλτ Λέηκ, όπου έτυχε θαυμάσιας υποδοχής και τους καλωσόρισαν στα σπίτια των Αγίων.

Την ίδια ημέρα, η ομάδα Μάρτιν ήταν ακόμη 523 χιλιόμετρα πίσω στη διαδρομή, συνεχίζοντας να υποφέρει από κρύο και ανεπαρκή τροφή. Λίγες ημέρες νωρίτερα, είχαν διασχίσει τον ποταμό Σουίτγουοτερ για να φθάσουν σε αυτό που τώρα ονομάζεται Μάρτινς Κόουβ, όπου ήλπιζαν να βρουν προστασία από τα στοιχεία της φύσεως. Ένας από τους πρωτοπόρους είπε: «Ήταν η χειρότερη διάσχιση ποταμού της αποστολής». Μερικοί από τους διασώστες –όπως ο προπάππος μου, Ντέιβιντ Πάτεν Κίμπαλ, ο οποίος ήταν μόλις 17 ετών, μαζί με τους νεαρούς φίλους του «Τζωρτζ Γ. Γκραντ, Άλλεν Χάντινγκτον, Στήβεν Τέιλορ και Άιρα Νέμπεκερ– πέρασαν ώρες στο παγωμένο νερό», βοηθώντας ηρωικά την ομάδα να κάνει το πέρασμα του Στουίτγουοτερ.

Ενώ αυτό το γεγονός έτυχε μεγάλης προσοχής, καθώς μάθαινα περισσότερα για τους διασώστες, συνειδητοποίησα ότι όλοι τους ακολουθούσαν τον προφήτη και έπαιζαν κρίσιμο ρόλο στη διάσωση των αποκλεισμένων Αγίων. Όλοι οι διασώστες ήταν ηρωικοί, όπως και οι μετανάστες.

Μελετώντας την ιστορία τους εξετίμησα τις πολύτιμες σχέσεις και το μακροπρόθεσμο αιώνιο όραμα μεταξύ των μεταναστών. Ο Τζων και η Μαρία Λίνφορντ και οι τρεις γυιοι τους ήταν μέλη της ομάδος Γουίλλι. Ο Τζων πέθανε λίγες ώρες πριν φτάσουν οι πρώτοι διασώστες. Είχε πει στη Μαρία ότι ήταν χαρούμενος που είχαν κάνει το ταξίδι. «Δεν θα ζήσω ώστε να φθάσω στη Σωλτ Λέηκ» είπε «αλλά εσύ και τα αγόρια θα φθάσετε και δεν μετανιώνω για όλα αυτά που περάσαμε, εάν τα αγόρια μας μπορούν να μεγαλώσουν και να αναθρέψουν τις οικογένειες τους στη Σιών».

Ο Πρόεδρος Τζέιμς Φάουστ έδωσε αυτήν τη θαυμάσια σύνοψη: «Με την ηρωική προσπάθεια των πρωτοπόρων με τις χειράμαξες, μαθαίνουμε μία μεγάλη αλήθεια. Όλοι πρέπει να περάσουν μέσα από τη φωτιά του χωνευτή και τα ασήμαντα και επουσιώδη στη ζωή μας μπορούν να λειώσουν σαν τη σκωρία και να κάνουν την πίστη μας λαμπρή, ανέπαφη και δυνατή. Φαίνεται να υπάρχει πλήρης αγωνία, θλίψη και συχνά ψυχικό άλγος για όλους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που επιζητούν ενθέρμως να κάνουν το σωστό και να είναι πιστοί. Ωστόσο, αυτό είναι μέρος της καθάρσεως για να γνωρίσουμε τον Θεό».

Στη διαμορφωτική για την αιωνιότητα Εξιλέωση και Ανάστασή Του, ο Σωτήρας έσπασε «τα δεσμά του θανάτου, έχοντας κερδίσει τη νίκη επί του θανάτου» για όλους. Για εκείνους που έχουν μετανοήσει για τις αμαρτίες τους, Εκείνος «έχοντας πάρει επάνω του την ανομία τους και τις παραβάσεις τους, έχοντάς τους λυτρώσει και ικανοποιήσει τις απαιτήσεις της δικαιοσύνης».

Χωρίς την Εξιλέωση, δεν μπορούμε να σώσουμε τον εαυτό μας από την αμαρτία και τον θάνατο. Ενώ η αμαρτία μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στις δοκιμασίες μας, οι αντιξοότητες της ζωής επιδεινώνονται από λάθη, κακές αποφάσεις, κακές πράξεις άλλων και πολλά πράγματα εκτός του ελέγχου μας.

Το Να κηρύττετε το Ευαγγέλιό μου διδάσκει: «Καθώς βασιζόμαστε στον Ιησού Χριστό και την Εξιλέωσή Του, Εκείνος μπορεί να μας βοηθήσει να υπομείνουμε τις δοκιμασίες, τις ασθένειες και τον πόνο μας. Μπορούμε να γεμίσουμε χαρά, ειρήνη και παρηγοριά. Όλα όσα είναι άδικα στη ζωή μπορούν να γίνουν δίκαια μέσω της Εξιλέωσης του Ιησού Χριστού».

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου του Πάσχα, εστιάζουμε στον Σωτήρα και στην εξιλεωτική θυσία Του. Η Εξιλέωση παρέχει ελπίδα και φως σε μία εποχή που για πολλούς φαίνεται σκοτεινή και θλιβερή. Ο Πρόεδρος Γκόρντον Μ. Χίνκλυ δήλωσε: «Όταν εξετάζεται όλη η ιστορία… [δεν υπάρχει] τίποτε τόσο υπέροχο, τόσο μεγαλειώδες, τόσο τρομερό όσο αυτή η πράξη χάριτος».

Αναφέρω τρεις συστάσεις που πιστεύω ότι είναι ιδιαίτερα σημαντικές για την εποχή μας.

Πρώτον, μην υποτιμάτε τη σπουδαιότητα να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να σώσουμε άλλους από σωματικές και ιδίως πνευματικές δυσκολίες.

Δεύτερον, αποδεχθείτε με ευγνωμοσύνη την Εξιλέωση του Σωτήρος. Όλοι θα πρέπει να προσπαθούμε να δείχνουμε χαρά και ευτυχία ακόμη και όταν αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες της ζωής. Στόχος μας θα πρέπει να είναι να ζούμε αισιόδοξα όντες θετικοί σε κάθε κατάσταση. Έχω παρατηρήσει την πολύτιμη σύντροφό μου, Μαίρη, να το κάνει αυτό σε όλη της τη ζωή. Έχω εκτιμήσει τη σπινθηροβόλο, ενθαρρυντική προσέγγισή της, ακόμη και όταν αντιμετωπίζαμε προβλήματα όλα αυτά τα χρόνια.

Η τρίτη μου συμβουλή είναι να αφιερώσουμε σταθερό χρόνο για να συλλογιζόμαστε με πίστη την Εξιλέωση του Σωτήρος. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να το κάνουμε αυτό στην προσωπική μας θρησκευτική τήρηση. Ωστόσο, η προσέλευση στη συγκέντρωση μεταλήψεως και η μετάληψη είναι ιδιαιτέρως σημαντικά.

Εξίσου σημαντική είναι η τακτική προσέλευση στον ναό, όπου είναι δυνατόν. Ο ναός προσφέρει μια συνεχή ανάμνηση της Εξιλέωσης του Σωτήρος και όσων υπερνικά. Και, ακόμη πιο σημαντικό, η προσέλευση στον ναό μάς επιτρέπει να παράσχουμε την πνευματική διάσωση για τους αποθανόντες αγαπημένους μας και τους πιο μακρινούς προγόνους μας.

Ο Πρόεδρος Ράσσελ Μ. Νέλσον, στην τελευταία μας συνέλευση, τόνισε αυτήν την αρχή και προσέθεσε: «Οι ευλογίες [του ναού]… βοηθούν στην προετοιμασία ενός λαού που θα βοηθήσει στην προετοιμασία του κόσμου για τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου!»

Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνούμε τις θυσίες και τα παραδείγματα των προηγούμενων γενεών, αλλά ο θαυμασμός, η εκτίμηση και η λατρεία μας θα πρέπει να επικεντρώνονται στον Σωτήρα του κόσμου και στην εξιλεωτική Του θυσία. Καταθέτω μαρτυρία ότι το κλειδί στο σχέδιο του Πατρός περί ευδαιμονίας είναι η Εξιλέωση που έκανε ο Σωτήρας μας, Ιησούς Χριστός. Ζει και καθοδηγεί την Εκκλησία Του. Η Εξιλέωση του Ιησού Χριστού παρέχει την υπέρτατη διάσωση από τις δοκιμασίες που αντιμετωπίζουμε σε αυτήν τη ζωή. Στο όνομα του Ιησού Χριστού, αμήν.