Η πιο όμορφη μέρα

Ο αείμνηστος πατέρας μου, Κλοντ Ρόυ, απεβίωσε το 2015, λίγο καιρό μετά τη βάπτισή του. Μέχρι τότε, η μητέρα μου, τα αδέλφια μου κι εγώ ήμασταν μέλη της Εκκλησίας για κάποιο χρονικό διάστημα, αλλά για δεκαετίες ο πατέρας μου παρέμενε κατηγορηματικά απρόθυμος να προσχωρήσει.

Με τον καιρό, είπε: «Η καρδιά μου σκλήρυνε και εκνευριζόμουν από τις επισκέψεις των παιδιών και των εγγονών μου και ήθελα να απομονωθώ από την οικογένειά μου. Οι εντάσεις μεγάλωναν στο σπίτι μου και η σχέση μου με τη γυναίκα μου έγινε τεταμένη».

Περίπου εκείνη την εποχή άρχισε να αναζητά τους ιθαγενείς προγόνους του στον Καναδά, οι οποίοι ήταν απόγονοι των εθνών Mi’kmaq και Huron-Wendat. Αφού απευθύνθηκε στην κοινότητα των Mi’kmaq κοντά στην περιοχή όπου μεγάλωσε, προσκλήθηκε σε μια συγκέντρωση ιθαγενών Η.Π.Α., μια τελετή των ιθαγενών Αμερικανών.

Κατά τη διάρκεια της βραδιάς συγκέντρωσης ιθαγενών Η.Π.Α., ο μεγάλος αρχηγός άνοιξε την αγκαλιά του και ζήτησε από τα παιδιά να έρθουν κοντά του για να τα ευλογήσει. Η συζήτηση που ακολούθησε σχετικά με τη σημασία της οικογένειας και των απογόνων χτύπησε τον πατέρα μου σαν κεραυνός.

Εκείνη τη στιγμή, είπε: «Είδα την οικογένειά μου να μου ανοίγει την αγκαλιά της, ενώ εγώ της γύρισα την πλάτη. Γέμισα με συγκλονιστική, απερίγραπτη θλίψη, σαν να έσπαγε η καρδιά μου σε κομμάτια. Ήξερα εκείνη τη στιγμή ότι ο Κύριος είχε χρησιμοποιήσει τα λόγια της φυλής των προγόνων μου για να μαλακώσει την καρδιά μου. Ήξερα ότι έπρεπε να στραφώ στον Επουράνιο Πατέρα μου και να επανορθώσω τη ζημιά που είχα προκαλέσει στην οικογένειά μου».

Ο μπαμπάς άρχισε να συμφιλιώνεται με την οικογένειά μας ζητώντας συγχώρηση από κάθε μέλος της οικογένειας. Με το παράδειγμα της συζύγου και των παιδιών του, άρχισε να προσεύχεται και να διαβάζει το Βιβλίο του Μόρμον. Έχοντας διαβάσει πολλές ιστορίες για την αμερικανική ήπειρο, ένιωσε να έλκεται από το Βιβλίο του Μόρμον. Η εγκυρότητά του επιβεβαιώθηκε αμέσως σε αυτόν.

«Περιτριγυρισμένος από την οικογένειά μου, βαπτίσθηκα μέλος της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών» είπε. «Αυτή ήταν η πιο όμορφη ημέρα της ζωής μου! Καταθέτω μαρτυρία για τη δύναμη ενός στοργικού παραδείγματος. Επί 36 χρόνια η σύζυγός μου διατήρησε την πίστη της και ήταν ένα χριστοειδές παράδειγμα για εμένα, αν και η καρδιά μου είχε σκληρύνει. Τότε, ένα σαββατοκύριακο άλλαξε τα πάντα για μένα».

Η ιστορία του πατέρα μου μας υπενθυμίζει με ωραίο τρόπο ότι «οι βραχίονες της ευσπλαχνίας [του Σωτήρος] απλώνονται προς [εμάς]» και ότι όταν μετανοήσουμε, Εκείνος πράγματι θα μας δεχθεί (βλ. Άλμα 5:33).