Οι ευλογίες του 1836 και οι δυσκολίες του 1837

Τον Ιανουάριο του 1836 καθώς ο ναός πλησίαζε στην αποπεράτωση, οι Άγιοι άρχισαν να βιώνουν τις πνευματικές ευλογίες ενός ναού ανάμεσά τους. Τους είχε δοθεί η υπόσχεση ότι στον Ναό του Κέρτλαντ θα προικοδοτούνταν με δύναμη (βλ. Διδαχή και Διαθήκες 38:32, 38). Αυτή η υπόσχεση απηχούσε αυτό που είπε ο Σωτήρας στους Αποστόλους Του στην Ιερουσαλήμ στην Καινή Διαθήκη. Μετά την Ανάστασή Του, τους είπε ότι δεν θα έπρεπε να φύγουν για να κηρύξουν έως ότου προικοδοτηθούν με «δύναμη από ψηλά» (Κατά Λουκάν 24:49). Κατόπιν, την ημέρα της Πεντηκοστής, οι Απόστολοί Του έλαβαν αυτήν τη δύναμη, όταν το Πνεύμα κατέβηκε επάνω τους σαν «άνεμος που ερχόταν με βία… Kαι έγιναν όλοι πλήρεις από το Άγιο Πνεύμα, και άρχισαν να μιλούν ξένες γλώσσες» (Πράξεις 2:2, 4).

Τον Ιανουάριο του 1836, ο Τζόζεφ Σμιθ συναντήθηκε με άλλους ηγέτες της Εκκλησίας για να προσευχηθεί, να ευλογήσει ο ένας τον άλλον και να διευθύνει τις εργασίες της Εκκλησίας. Αφού ευλόγησαν τον Προφήτη Τζόζεφ, είδε ένα όραμα για το επουράνιο βασίλειο. Είδε τον Επουράνιο Πατέρα και τον Ιησού Χριστό, τον Αδάμ και τον Αβραάμ, τους δικούς του γονείς (που ζούσαν ακόμη) και τον μεγαλύτερο αδελφό του Άλβιν, ο οποίος είχε πεθάνει χωρίς βάπτισμα. Ο Τζόζεφ έμαθε ότι «όλοι όσοι πέθαναν χωρίς γνώση αυτού του Ευαγγελίου, οι οποίοι θα το είχαν δεχτεί, αν τους είχε επιτραπεί να παραμείνουν, θα είναι κληρονόμοι του επουράνιου βασιλείου του Θεού» (Διδαχή και Διαθήκες 137:7).

Δύο μήνες αργότερα, στις 27 Μαρτίου 1836, οι Άγιοι συνωστίστηκαν στον Ναό του Κέρτλαντ για την αφιέρωσή του. Άκουσαν την προσευχή αφιερώσεως του Τζόζεφ, στην οποία ζήτησε από τον Επουράνιο Πατέρα να αποδεχθεί τον Ναό του Κέρτλαντ ως μέρος όπου ο Σωτήρας «να μπορεί… να εμφανισθεί στον λαό Του» (Διδαχή και Διαθήκες 109:5). Στρυμωγμένοι σε αυτόν τον ιερό χώρο, οι Άγιοι τραγούδησαν το «Του Θεού το Πνεύμα». Φώναξαν όλοι μαζί: «Ωσαννά! Ωσαννά! Ωσαννά στον Θεό και στον Αμνό!»

Βίωσαν πνευματικές ευλογίες στην αφιέρωση και κατά τη διάρκεια της ερχόμενης εβδομάδας. Νήστεψαν, προσευχήθηκαν, έλαβαν τη μετάληψη, έπλυναν ο ένας τα πόδια του άλλου και βίωσαν οράματα. Αισθάνθηκαν ότι είχαν τη δύναμη να προχωρήσουν και να κηρύξουν το Ευαγγέλιο. Είχαν προικιστεί με δύναμη από ψηλά.

Όμως οι πνευματικές εκδηλώσεις δεν είχαν τελειώσει. Στις 3 Απριλίου 1836, ο Σωτήρας ενεφανίσθη σε δύο από τους υπηρέτες Του. «Το πέπλο αφαιρέθηκε από τη διάνοιά μας και άνοιξαν τα μάτια της κατανόησής μας» είπαν ο Τζόζεφ Σμιθ και ο Όλιβερ Κάουντερυ. «Είδαμε τον Κύριο να στέκεται επάνω στο στηθαίο του άμβωνα, μπροστά μας… που είπε: Εγώ είμαι ο πρώτος και ο τελευταίος. Είμαι αυτός που ζει, είμαι αυτός που θανατώθηκε. Είμαι ο συνήγορός σας προς τον Πατέρα» (Διδαχή και Διαθήκες 110:1-4).

Μετά την επίσκεψη του Σωτήρος, ο Μωυσής, ο Ηλίας και ο Ηλίας ο Θεσβίτης ενεφανίσθηκαν ο καθένας στον Τζόζεφ και τον Όλιβερ και τους παρέδωσε τα κλειδιά που θα τους καθιστούσαν ικανούς να κηρύξουν το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού και να συναθροίσουν τον Ισραήλ, να ευλογήσουν τη Γη με την αβραμιαία διαθήκη και να επισφραγίσουν οικογένειες (βλ. εδάφια 11-16).

Όμως η ιστορία του Κέρτλαντ δεν τελειώνει με αυτές τις θαυμαστές εκδηλώσεις. Έναν χρόνο μετά την αφιέρωση του ναού, η κοινότητα αποδυναμωνόταν. Μια διεθνής οικονομική κρίση οδήγησε σε μαζική ανεργία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τράπεζες κατέρρευσαν σε όλη τη χώρα συμπεριλαμβανομένης μίας μικρής τράπεζας που ιδρύθηκε από ηγέτες της Εκκλησίας στο Κέρτλαντ, για να παρακινήσει την ανάπτυξη της κοινότητας. Ο Τζόζεφ Σμιθ και άλλοι ηγέτες της Εκκλησίας προσπάθησαν απεγνωσμένα να σώσουν την οικονομία της κοινότητας. Αλλά το κύμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης ήταν υπερβολικό. Οι άνθρωποι άρχισαν να χάνουν δουλειές και σπίτια. Πολλοί άρχισαν να παραπονιούνται εναντίον του Θεού και της Εκκλησίας. Γιατί ο Κύριος είχε επιτρέψει στον λαό Του να αποτύχει οικονομικά; Κάποιοι άρχισαν να ψιθυρίζουν και κατόπιν να διακηρύσσουν ότι ο Τζόζεφ ήταν ένας πεπτωκώς προφήτης.

Σε μία συγκέντρωση το καλοκαίρι του 1837 στον Ναό του Κέρτλαντ, ο Τζόζεφ Σμιθ ο πρεσβύτερος, ο πατριάρχης της Εκκλησίας, μίλησε κατά την απουσία του γυιου του. Καθώς μιλούσε, ένας αντιφρονών προσπάθησε να τον τραβήξει από τον άμβωνα. Όταν ο Γουίλλιαμ Σμιθ υπερασπίστηκε τον πατέρα του, ένας έτερος Απόστολος απείλησε να σκοτώσει τον Γουίλλιαμ με ένα σπαθί. Άλλοι άνδρες με μαχαίρια και πιστόλια περικύκλωσαν τον Γουίλιαμ. Ο ναός, ο οποίος υπήρξε τόπος ιερότητας και πνευματικότητας έναν χρόνο νωρίτερα, ήταν τώρα ένας τόπος βίας, διχόνοιας και χάους.

Όταν επέστρεψε ο Τζόζεφ Σμιθ στο Κέρτλαντ, τα περισσότερα μέλη της Εκκλησίας τον υποστήριξαν ως προφήτη, αλλά τρεις Απόστολοι απομακρύνθηκαν από την Απαρτία των Δώδεκα. Τα οικονομικά προβλήματα είχαν μετατραπεί σε πνευματικά προβλήματα. Μέσα σε λίγους ακόμη μήνες, ο Κύριος είπε στον Τζόζεφ να εγκαταλείψει το Κέρτλαντ για την ασφάλεια της οικογένειάς του και το καλό της ζωής του.

Οι αφηγήσεις αυτοπτών μαρτύρων καταθέτουν μαρτυρία για τις δυσκολίες εκείνης της εποχής. Η Βιλάτι Κίμπαλ, σύζυγος του Αποστόλου Χίμπερ Κίμπαλ, έστειλε ένα γράμμα στον σύζυγό της, ο οποίος υπηρετούσε τότε ως ένας από τους πρώτους ιεραποστόλους στην Αγγλία. «Δεν έχω καμία αμφιβολία, αλλά θα σε πληγώσει» έγραψε στον Χίμπερ, λέγοντάς του για τους αντιφρονούντες. «Ισχυρίζονται ότι πιστεύουν στο Βιβλίο του Μόρμον και στο Διδαχή και Διαθήκες, αλλά στην πράξη τα αρνούνται».

Η Βιλάτι ήξερε ότι ο Τζόζεφ δεν ήταν τέλειος. Είχε κάνει λάθη στην οικονομική κρίση του Κέρτλαντ. Και εκείνη συνέχισε να αγαπά πολλούς από τους αντιφρονούντες. Όμως είδε ένα βαθύτερο μάθημα στα γεγονότα του 1837: «Ο Κύριος λέει, εκείνος που δεν μπορεί να υποστεί επίπληξη, αλλά με αρνείται, δεν μπορεί να καθαγιαστεί».

Στην ίδια επιστολή, η Μαρίντα Χάιντ προσέθεσε ένα σημείωμα στον σύζυγό της, Όρσον, επίσης Απόστολο που υπηρετούσε στην Αγγλία. Ο μεγαλύτερος αδελφός της Μαρίντα ήταν ένας από τους Αποστόλους που είχαν εγκαταλείψει την Εκκλησία. «Τέτοιες στιγμές στο Κέρτλαντ δεν είδατε ποτέ όπως εμείς τώρα, γιατί φαίνεται ότι κάθε εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλο έχει χαθεί» έγραψε.

Γιατί να θυμηθούμε την τραγωδία του 1837 και όχι μόνο τον θρίαμβο του 1836; Επειδή, φυσικά, αυτά τα δύο δεν μπορούν ποτέ να διαχωριστούν. Αυτό συμβαίνει και στη ζωή μας. Ο Θεός δίδει σε όλους εμάς περιόδους πνευματικών ευλογιών, φορές που μιλά στην ψυχή μας και μας οδηγεί από το χέρι στο μονοπάτι της διαθήκης. Μας χαρίζει περιόδους σταθερότητας, περιόδους στις οποίες έχουμε αρκετά και περισσεύουν, εποχές στις οποίες η οικογένειά μας είναι υγιής και ευτυχισμένη, εποχές στις οποίες οι φίλοι μας είναι κοντά και επικοινωνούν μαζί μας. Όλοι ζούμε σε εποχές όπως το 1836.

Αλλά ο Θεός ποτέ δεν υποσχέθηκε ότι θα ζούσαμε μόνο το 1836. Για τον καθέναν από εμάς το 1837 έρχεται. Έρχεται με την οικονομική αστάθεια, όταν ανησυχούμε για το πού θα βρεθούν τα χρήματα. Έρχεται με προσωπική αστάθεια, όταν η οικογένειά μας υποφέρει από ξαφνικές ασθένειες, χρόνιες ασθένειες, κατάθλιψη ή άγχος. Έρχεται με κοινωνική αστάθεια, όταν οι φίλοι μας απομακρύνονται ή μας προδίδουν.

Αν δεν θυμόμαστε τις δικές μας εμπειρίες του 1836 –τις δικές μας στιγμές κατά τις οποίες έχουμε αισθανθεί το χέρι του Κυρίου στη ζωή μας– το 1837 μπορεί να φέρει πνευματική αστάθεια. Μπορεί να μας βάλει σε πειρασμό να πούμε: «Δεν αξίζει τον κόπο». Μπορεί να μας βάλει σε πειρασμό να πούμε: «Ο Θεός δεν με αγαπά». Μπορεί να μας βάλει σε πειρασμό να πούμε: «Ο Τζόζεφ Σμιθ δεν ήταν προφήτης» ή «ο Πρόεδρος Νέλσον δεν είναι προφήτης του Θεού». Μπορεί να μας βάλει σε πειρασμό να πούμε: «Το μονοπάτι της διαθήκης δεν είναι για μένα».

Όμως αν κάνουμε το πνευματικό έργο να θυμόμαστε και να ζούμε πνευματικά το 1836, ακόμη και καθώς βιώνουμε τις δοκιμασίες του 1837, μπορούμε ακόμη να είμαστε θεμελιωμένοι στην πίστη μας στον Ιησού Χριστό, μπορούμε ακόμη να γνωρίζουμε ότι ο Θεός μας αγαπά και μπορούμε ακόμη να γνωρίζουμε ότι η Αποκατάσταση του Ευαγγελίου και της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού είναι αληθινά και ότι ο Κύριος ηγείται της Εκκλησίας Του μέσω των εκλεκτών υπηρετών Του.