Τα έργα του Θεού φανερώθηκαν

Είχα προγραμματισμένο ραντεβού λίγες ημέρες αργότερα με έναν νευρολόγο, αλλά εκείνο το πρωινό του Ιανουαρίου, η μεγαλύτερη αδελφή μου, η Κάιλυ, ένιωσε την προτροπή ότι θα έπρεπε να με πάει η οικογένειά μου στα επείγοντα ενός κοντινού νοσοκομείου. Οι γιατροί διέταξαν γρήγορα αξονική τομογραφία (Α.Τ.) και την πρώτη από τις πολλές παρακεντήσεις της σπονδυλικής στήλης για να μειωθεί η πίεση του εγκεφαλονωτιαίου υγρού. Την επόμενη μέρα, έκανα δύο μαγνητικές τομογραφίες. Στη συνέχεια ένας οφθαλμίατρος με εξέτασε.

«Πόσα δάκτυλα μπορείς να δεις;» ρώτησε, κρατώντας ψηλά αρκετά δάκτυλα μπροστά στο πρόσωπό μου. Δεν μπορούσα να δω τίποτα.

Μετά την εξέτασή του κατέληξε στο συμπέρασμα ότι είχα συμπτώματα τόσο εγκεφαλικού ψευδοόγκου όσο και οπτικής νευρίτιδας. Καμία κατάσταση από μόνη της δεν φαινόταν πλήρως υπεύθυνη. Εξήγησε ότι με τη σοβαρότητα της απώλειας της όρασής μου, η ανάρρωση θα μπορούσε να διαρκέσει πάνω από ένα χρόνο και ότι η όρασή μου μπορεί να μην επανέλθει πλήρως. Συνέστησε υψηλή δόση ενδοφλέβιων στεροειδών και άλλων φαρμάκων.

Αφού έφυγε, άρχισα να κλαίω. Η μητέρα μου με καθησύχασε: «Εάν δεν μπορείς να κρατηθείς από την πίστη σου τώρα, μπορείς να βασισθείς στη δική μας».

Την τρίτη ημέρα στο νοσοκομείο, ο νευρολόγος μου ζήτησε MRV (μαγνητική φλεβογραφία) της σπονδυλικής στήλης και του εγκεφάλου μου, αναζητώντας όγκο ή απόφραξη. Στις 4:00 π.μ., δύο ημέρες αφότου ξύπνησα τυφλή, ξεκίνησα μια πεντάωρη MRV. Κατά την προετοιμασία, η οικογένειά μου σχεδίασε να προσευχηθεί και να νηστέψει για εμένα εκείνο το πρωί. Ο πατέρας μου, ο οποίος κοιμόταν δίπλα μου σε έναν πάγκο κάθε βράδυ στο δωμάτιο του νοσοκομείου, μου έδωσε μία άλλη ευλογία – τη δεύτερη από τις πολλές ευλογίες που έλαβα.

Όταν ένας τεχνικός του νοσοκομείου με ρώτησε αν ήθελα να ακούσω μουσική κατά τη διάρκεια της εξέτασής μου, ζήτησα τραγούδια από τον αγαπημένο μου τραγουδιστή. Ο τεχνικός τοποθέτησε ένα σετ λαστιχένιων ακουστικών στα αφτιά μου και στερέωσε το κεφάλι μου κάτω με ένα πλέγμα προσώπου για να με κρατήσει στη θέση μου. Κατά τη διαδικασία έβγαλε τα ακουστικά σχεδόν έξω από τα αφτιά μου. Με το ζόρι άκουγα μουσική καθώς ξεκινούσε η MRV.

Όσο περισσότερο διαρκούσε η διαδικασία, τόσο πιο ζεστή ένιωθα μέσα στο σωληνοειδές μηχάνημα απεικόνισης. Μετά από κάτι που φάνηκε αιώνιο, μου είπαν ότι τα πήγαινα περίφημα και να συνεχίσω λίγο ακόμα. Όμως ένιωθα φοβισμένη και ταραγμένη από τη ζέστη, τους δυνατούς ήχους και τους περιορισμούς που με κρατούσαν ακίνητη.

Σε σιωπηλή προσευχή, φώναξα: «Επουράνιε Πατέρα, σε παρακαλώ παρηγόρησε με. Είμαι τόσο μόνη. Χρειάζομαι τη βοήθεια Σου. Χρειάζομαι την οικογένειά μου».

Αμέσως μία απαλή συγχορδία πιάνου ήχησε στα αφτιά μου. Ήταν από ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια – ένα που η μικρότερη αδελφή μου, Μόργκαν, παίζει στο πιάνο. Δεν θα περίμενα να το ακούσω από τα χαλαρά ακουστικά πάνω από τον θόρυβο του μηχανήματος. Φαινόταν ότι η Μόργκαν ήταν μαζί μου και δεν ήμουν μόνη. Ο θόρυβος εξαφανίστηκε. Η ζέστη έφυγε. Η κλειστοφοβία έφυγε.

Ένιωθα έξω από το σώμα μου σαν να επέπλεα σε μια θάλασσα στο διάστημα. Ένιωσα περιτριγυρισμένη από την αγάπη του Θεού και από την αγάπη της οικογένειάς μου. Έτσι απλά, ήμουν ήρεμη. Ήταν 7:30 π.μ., η ώρα που η οικογένειά μου άρχισε να νηστεύει για μένα. Το υπόλοιπο της πεντάωρης MRV πέρασε σε μια στιγμή και τότε άκουσα: «Τελείωσες».

Η αγάπη που ένιωσα από εκείνη την εμπειρία με άφησε με δάκρυα και ανακούφισε την κούραση που ένιωθα κατά τη διάρκεια της υπόλοιπης παραμονής μου στο νοσοκομείο. Δεν ήξερα αν η όρασή μου θα επέστρεφε, αλλά ήξερα ότι ο Θεός ήταν εκεί και είχε ακούσει την προσευχή μου. Μετά από τέσσερεις ημέρες στο νοσοκομείο, πήρα εξιτήριο.

Κάθε μέρα για τις επόμενες δύο εβδομάδες, επέστρεφα στο νοσοκομείο για φαρμακευτική αγωγή και κάθε μέρα έψαχνα για αλλαγές στην όρασή μου – το σκούρο γκρι ξεθώριαζε σε πιο ανοιχτό γκρι, σιλουέτες εμφανίζονταν γύρω από τα δάκτυλά μου μπροστά στο πρόσωπό μου, μια πορτοκαλί θολούρα στην τηλεόραση μετατρεπόταν σε λουλούδι. Κάθε μικρή βελτίωση ήταν μια νίκη.

Δύο εβδομάδες μετά το εξιτήριο μου, μία εξέταση έδειξε ότι η όρασή μου είχε γίνει από μηδενική σχεδόν τέλεια και στα δύο μάτια.

«Μπρόνγουιν, τι συνέβη;» ρώτησε ο οφθαλμίατρός μου.

«Λοιπόν, προσευχηθήκαμε και έχω λάβει ευλογίες» απάντησα.

«Αυτό είναι σαν από θαύμα!» είπε. «Δεν το έχω δει ποτέ να συμβαίνει. Δεν θα έπρεπε να έχουμε αποτελέσματα ακόμη ούτε καν κοντά σε αυτό για τουλάχιστον έξι μήνες».

Αργότερα μου είπε ότι οι ασθενείς που έχουν μηδενική όραση σπάνια ανακτούν την κανονική όραση. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, είχα μετατραπεί από μία από τις χειρότερες περιπτώσεις του στην καλύτερη περίπτωσή του.

Στο τέλος του 2022, οι ηγέτες στον τομέα του πατέρα μου επέλεξαν το θέμα του τομέως για το 2023. Ήταν εμπνευσμένο από τις διδασκαλίες του Προέδρου Ράσσελ Μ. Νέλσον, ο οποίος νωρίτερα εκείνο το έτος είχε πει: «Αναζητήστε και αναμένετε θαύματα».

Εκείνη την εποχή, ο πατέρας μου σκέφτηκε ότι το θέμα θα βοηθούσε τα μέλη του τομέως που περνούσαν δύσκολες στιγμές. Δεν είχε ιδέα ότι θα γινόταν τόσο προσωπικό για την οικογένειά μας.

«Ακολουθήστε το φως του Χριστού» ήταν το θέμα. «Να περιμένετε θαύματα! Να περιμένετε χαρά!»

Δύο χρόνια αργότερα, η όρασή μου είναι καλύτερη τώρα από ό,τι ήταν πριν την χάσω. Ευχαριστώ τον Επουράνιο Πατέρα κάθε ημέρα για το θαύμα μου και για την ακλόνητη πίστη της οικογένειάς μου. Μέσω αυτής της δοκιμασίας το έργο του Θεού φανερώθηκε. Απέκτησα δυνατότερη μαρτυρία, βαθύτερη εκτίμηση για τη ζωή και μεγαλύτερη αγάπη για Εκείνον, για την οικογένεια και τους φίλους.

Σήμερα κάνω ό,τι μπορώ, μεταξύ άλλων ως καλλιτέχνιδα, για να αξιοποιήσω στο έπακρο τις ευλογίες, τα δώρα και τη χαρά που μου έχει δώσει ο Θεός – να Τον δοξάσω και να ευλογήσω άλλους.