Όλοι χρειάζονται στο σώμα του Χριστού

Ο γενικός χειρουργός των Η.Π.Α., ο επικεφαλής εκπαιδευτής υγείας για τις Ηνωμένες Πολιτείες, έκανε αυτή τη δήλωση σχετικά με τη σημασία των σχέσεων: «Η επιδημία μοναξιάς και απομόνωσης ήταν μια υποτιμημένη κρίση δημόσιας υγείας που έβλαψε την ατομική και κοινωνική υγεία. Οι σχέσεις μας είναι μια πηγή θεραπείας και ευημερίας που κρύβεται σε κοινή θέα… Δεδομένων των σημαντικών συνεπειών στην υγεία από τη μοναξιά και την απομόνωση, πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα στην ανάπτυξη της κοινωνικής σύνδεσης με τον ίδιο τρόπο που έχουμε δώσει προτεραιότητα σε άλλα κρίσιμα ζητήματα δημόσιας υγείας… Μαζί, μπορούμε να οικοδομήσουμε μια [κοινωνία] που είναι πιο υγιής, πιο ανθεκτική, λιγότερο μοναχική και πιο συνδεδεμένη».

Εμείς μαζί μπορούμε να βοηθήσουμε στην οικοδόμηση μίας παγκόσμιας αδελφότητας όλων των ηλικιών που είναι υγιέστερη, πιο ανθεκτική, λιγότερο μοναχική και πιο συνδεδεμένη λόγω της σχέσης διαθήκης με τον Θεό και της ευθύνης μας ο ένας προς τον άλλον ως μαθητών του Ιησού Χριστού.

Όπως έχει πει ο Σωτήρας μας: «Από τούτο θα γνωρίσουν όλοι ότι είστε μαθητές μου, αν έχετε αγάπη ο ένας απέναντι στον άλλο» (Κατά Ιωάννην 13:35).

Μπορούμε να βοηθήσουμε στην επιβράδυνση της επιδημίας της μοναξιάς με τη δημιουργία φιλόξενων και ασφαλών χώρων εντός των εκκλησιασμάτων μας και ιδίως εντός των Εταιρειών μας Αρωγής, που όλοι μπορούν να αισθανθούν την αγάπη του Κυρίου, επειδή περιβάλλονται από την αγάπη μας.

Η εμπειρία μας στην εκκλησία έχει σκοπό να παράσχει αυτές τις ζωτικές συνδέσεις με τον Κύριο και μεταξύ μας, οι οποίες είναι τόσο απαραίτητες για τη σωματική, συναισθηματική και πνευματική μας ευημερία. Υπάρχει μεγάλη δύναμη στην ενότητα και ομορφιά στην ποικιλομορφία. Όλοι χρειάζονται στο σώμα του Χριστού (βλ. Προς Κορινθίους Α΄ 12:12-27). Ακριβώς όπως οι γιγαντιαίες σεκόγιες συνδέουν τις ρίζες τους και μπορούν να αντέξουν τις δυνάμεις της φύσης επειδή είναι ενωμένες, έτσι κι εμείς πρέπει να συνδέουμε τα χέρια μας, να είμαστε ενωμένοι και να ενισχύουμε ο ένας τον άλλον μέσα από τις καταιγίδες της ζωής.

Όταν γνωρίζουμε πραγματικά εκείνους που αισθανόμαστε ότι είναι διαφορετικοί από εμάς, συνειδητοποιούμε ότι έχουμε περισσότερα κοινά απ’ ό,τι νομίζαμε. Κάθε άτομο έχει τόσα πολλά να συνεισφέρει, τόσες πολλές όμορφες και ποικίλες εμπειρίες ζωής που μπορούν να ευλογήσουν τη ζωή μας. Το γεγονός ότι ακούμε τις ιστορίες των άλλων και επιζητούμε να τις καταλάβουμε, αυτό θα αλλάξει την καρδιά μας και η κρίση και ο φόβος που ίσως είχαμε απέναντι σε κάποιους μπορεί να αντικατασταθεί από συναισθήματα ευγνωμοσύνης που τους έχουμε στη ζωή μας.

Ο Κύριος μπορεί να μας βοηθήσει να δούμε τους άλλους ανθρώπους όπως τους βλέπει Εκείνος και μπορεί να γεμίσει την καρδιά μας με αγάπη, καθιστώντας μας ικανούς να εμψυχώνουμε, να παρηγορούμε, να γελάμε, να κλαίμε μαζί και να καλλιεργούμε το ανήκειν στους γύρω μας. Θα μας βοηθήσει να γνωρίζουμε τι είναι απαραίτητο και πώς να γίνουμε ευλογία σε άλλους στο ταξίδι τους.

Φυσικά, υπάρχει μόνο Ένας που μπορεί να κατανοεί πλήρως και να συμπάσχει τέλεια. Ως μέρος της εξιλεωτικής θυσίας Του, υπέφερε «πόνους και βάσανα και πειρασμούς κάθε είδους… [παίρνοντας] επάνω του τους πόνους και τις ασθένειες του λαού του» (Άλμα 7:11), έτσι ώστε να μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι δεν είμαστε ποτέ πραγματικά μόνοι.

Καθένας από εμάς καλείται να αγαπά και να τελεί διακονία στα τέκνα του Επουράνιου Πατέρα μας, όπως θα έκανε ο Σωτήρας. Συνεργαζόμαστε με Εκείνον για να ευλογούμε άλλους, ώστε τόσο αυτοί όσο και εμείς να μπορούμε να αισθανόμαστε πληρέστερα την αγάπη του Σωτήρος μας. Ας ενώσουμε τα χέρια και ας συνοδεύσουμε με χαρά ο ένας τον άλλον στην επουράνια κατοικία. Καταθέτω μαρτυρία ότι αυτό είναι ένα ιερό έργο που όλοι καλούμαστε να κάνουμε.