“Bililhon Kini alang Kanako”

Giyango-yango ni Max ang iyang ulo dungan sa ritmo sa kanta nga nagtukar sa radyo sa sakyanan. Dili siya makahulat! Karon dad-on siya sa iyang Mama aron makigdula sa iyang ig-agaw, si Preston. Apan pag-abot gayod sa paborito niyang bahin sa kanta, gipahinayan sa Mama ang musika. Mohangyo na unta siya nga pakusgan og balik dihang nakita niya ang nawong sa iyang mama sa samin. Ingon og may gamay kasubo ang iyang mama.

“Unsay problema?” Nangutana si Max.

“May gusto kong isulti nimo sa dili pa ta moabot sa balay ni Preston,” miingon ang Mama. “Ang pamilya ni Preston mihukom nga dili na mosimba.”

Si Max ug si Preston nabunyagan og dungan sa parehong adlaw. Naghunahuna siya mahitungod sa tanang panahon nga sila nagdungan sa pagsimba. Nagpasubo kaniya ang paghunahuna nga tingali dili na gayod kadto mahitabo pa.

“Ngano man?” Nangutana si Max.

Nanghupaw ang Mama. “Ah, ang iyang mga ginikanan wala na motuo nga tinuod ang Simbahan. Si Tita Abby nasagmuyo og gamay kanako sa milabayng adlaw dihang naghisgot mi bahin sa simbahan.”

Ninglain ang gibati ni Max. “Unsa kaha kon si Preston masagmuyo kanako usab mahitungod niini?” Hunghong ni Max.

Mitan-aw og balik ang Mama ngadto ni Max sa samin. “Kon dili ka segurado unsay isulti, paminaw lang. Ang Espiritu Santo motabang nimo aron mahibalo unsay buhaton. Bisan unsay mahitabo, atoa silang pamilya, ug higugmaon nato sila sa kanunay.”

Ginerbiyos og gamay si Max dihang niabot siya sa balay ni Preston, apan diha dayon nagsugod sila sa pag-istoryahanay ug pagdula nga ingon sama sa kasagaran. Human sa ilang front-flip sa trampoline nga pa-contest, nanulod sila aron moinom. Nabantayan ni Max nga hapit na ang oras para kuhaon siya sa iyang Mama.

“Moadto na ko karong taud-taod,” miingon si Max. “Unta mataudtaoran pa ko dinhi.”

“Unta magpalabay ka sa gabii dinhi!” Gitunolan ni Preston si Max og usa ka basong tubig.

Miinom si Max. “Dili mahimo. Kinahanglan ko nga mosayo og bangon ugma.”

“Para sa simbahan?” Mikatawa si Preston. Dili kadto mahigalaon nga pagkatawa. Wala makaangay si Max niini.

“Dili ka angay nga mosimba,” miingon si Preston. “Dinhi lang ka. Mangatulog ta ug dayon magdula sa tibuok adlaw. Kon mosimba ka, kinahanglan pa kang manudlay ug maglingkod nga dili maglihok-lihok samtang ang mga tawo maghisgot og makapuol nga mga butang.” Gipiyong niya ang iyang mga mata nagpakaaron-ingnon nga natulog. Dayon gibuka niya ang iyang mga mata ug mikatawa na usab. “Bililhon ba gayod kini?”

Nakulbaan si Max. Unsay angay niyang isulti? Giinom niya ang iyang tubig, miginhawa og lawom, ug hilom nga nag-ampo aron masayod unsay buhaton. Dayon mipahiyom si Max ug yanong miingon, “Ah … bililhon kini alang nako.”

Si Preston hinay nga miyango. “OK,” miingon siya. “Nindot kana. Manghinaot lang ko nga magkadula na usab kita
sa dili madugay.”

“Ako usab,” mipahiyom si Max.

Padulong sa pagpamauli, gisultihan ni Max iyang Mama unsay nahitabo.

Hilom nga naminaw ang iyang Mama ug mipahiyom. “O di ba? Naminaw ka sa Espiritu Santo, ug nasayod ka unsay isulti.”

Mibati si Max og kalipay. Nalipay siya nga ang Espiritu Santo mitabang kaniya nga magmaisogon ug barogan ang unsay iyang nahibaloan nga husto.

Ablihan ang PDF

Paghulagway pinaagi ni Kavel Rafferty