Geloofslessen tijdens sponsorwandeltocht in Schotland
In het najaar van 2024 deelde mijn voormalige zendingspresident, Daryl Watson, een bijzondere oproep in de Facebookgroep van de zending. Hij nodigde ons uit om The West Highland Way met hem te lopen, een wandeltocht in Schotland van 154 km. Hij wilde deze wandeltocht altijd al lopen en met zijn 60e verjaardag in het vooruitzicht vond hij het een mooi doel voor zichzelf. Iedereen die met hem mee wilde wandelen, mocht aansluiten. We zouden ook voor een goed doel lopen, namelijk Mary’s Meals. Vanaf het eerste moment dat ik de uitnodiging las, wist ik het zeker: ik ging meedoen.
Met uitzondering van mijn moeder reageerde mijn omgeving iets minder enthousiast. Iets wat ik ze niet kwalijk kan nemen, want een wandeltocht van 154 km voor iemand met fibromyalgie, die daardoor elke dag met pijn leeft, klinkt inderdaad niet als een slim plan.
Toch wist ik het zeker en begon ik mij voor te bereiden door onder andere meer te gaan lopen.
De voorbereiding ging prima tot december 2024. Toen ervoer ik de grootste terugval die ik in jaren heb gehad. Ik kon bijna een week niet lopen omdat ik zoveel pijn had.
Ik begon aan mezelf te twijfelen en me af te vragen of ik te naïef was om te denken dat ik deze wandeltocht zou kunnen volbrengen. Het herstel van deze terugval, zowel fysiek als mentaal, duurde weken. Ik was mijn motivatie en vertrouwen in mezelf bijna kwijtgeraakt.
Maar in het voorjaar van 2025 had ik een bijzondere geestelijke ervaring waarbij mijn hemelse Vader mij heel duidelijk zijn zegen gaf om deze wandeltocht te lopen. Hij vertelde mij dat ik niet naïef was, dat het een goed doel voor mij was, en dat ik mij geen zorgen hoefde te maken, want ik zou niet alleen wandelen. Hij zou elke dag samen met mij meewandelen.
Ik realiseerde me dat The Way lopen vergelijkbaar is met het bewandelen van ons levenspad, en tijdens het lopen heb ik het volgende geleerd:
De kracht van gebed
Ik had al heel snel door dat het uitwandelen van de West Highland Way écht een grote uitdaging zou zijn. Vanaf dag 1 was het al moeilijk om het tempo van de anderen bij te houden, en Schotland is natuurlijk niet zo vlak als Nederland.
Ik wendde mij al vrij snel in gebed tot mijn hemelse Vader om Hem uit te nodigen met mij mee te lopen. Hij had tenslotte beloofd dat ik het niet alleen hoefde te doen. Ik was tijdens het wandelen constant aan het bidden. Op de dagen dat ik te moe was om zinnen te vormen, zei ik alleen maar: ‘Help mij’, en vertrouwde erop dat dat voldoende was.
Zonder de afleidingen van het normale leven en door mijn voortdurende gebed was mijn focus bij Jezus Christus en onze Hemelse Vader, wat mij kracht en vertrouwen gaf.
De kracht van geloof
Op de eerste wandeldag had ik een ervaring die mij leerde wat het betekent om te handelen naar geloof. Ik liep alleen, omdat ik te langzaam was om de rest bij te houden. Het waren de laatste kilometers voor het eindpunt van die dag en ik had geen idee hoe ik het ooit zou halen. Ik was aan het strompelen, en de ene voet voor de andere zetten kostte veel energie. Toen kwam er een gedachte in mij op, namelijk iets wat ik in Lectures on Faith had gelezen: dat geloof een handelings- en machtsbeginsel is.
Ik begon vurig te bidden voor de kracht om het eindpunt te halen. Aan het einde van het gebed was niets veranderd. Ik voelde me hetzelfde. Ik was teleurgesteld, tot er een andere gedachte in mij opkwam: Handel eerst in geloof, en dan zul je de kracht krijgen die je nodig hebt.
Toen ging er een knop om in mijn hoofd. Ik begon te lopen alsof ik niet moe was en geen pijn had. Ik ging vol vertrouwen sneller stappen en bouwde mijn tempo op, totdat ik liep alsof er niets aan de hand was.
De Heer had mij die dag een heel waardevolle les geleerd, iets wat ik voor de rest van de wandeltocht nodig zou hebben. Ik hoef niet te wachten tot ik me krachtig of goed genoeg voel. Op Hem vertrouwen is ook op zijn kracht vertrouwen.
Wandelen zonder wegwijzers
Op sommige punten van de wandeltocht waren er geen duidelijke of soms helemaal geen wegwijzers. Hierdoor twijfelde ik of ik wel de goede kant op liep of dat ik misschien een afslag had gemist. Op die momenten moest ik mezelf eraan herinneren om te bidden en erop te vertrouwen dat God het mij zou laten weten als ik niet de goede kant op liep. Iedere keer beantwoordde Hij mijn gebed. Bijvoorbeeld via de geruststelling van de Heilige Geest dat ik de goede kant op liep, of doordat ik net na mijn gebed andere wandelaars tegenkwam die bevestigden dat ik de goede kant op was gegaan.
Volharden tot het einde
Dingen gaan zelden zoals we willen. Elke dag en soms elk moment moeten we kiezen om niet op te geven. Er waren genoeg momenten dat ik het erg zwaar had, maar ik vertrouwde op de belofte die de Heer mij maanden daarvoor had gegeven: ik zou het einde halen. Het enige wat ik moest doen was niet opgeven en de ene voet voor de andere blijven zetten. Ook al waren er dagen dat het eindpunt nooit leek te komen en het wandelen eindeloos leek te zijn.
Het was alsof de Heer mij bleef vragen: ‘Vertrouw je Mij nog steeds? En nu? En vertrouw je Me nu nog steeds?’ Mijn antwoord was iedere keer ja. Soms volmondig en soms met tegenzin, maar steeds ja.
Nu ik terugkijk, weet ik waarom de Heer wilde dat ik deze wandeltocht ging doen. Hij wilde dat ik zou leren wat het betekent om samen met Hem te wandelen. Het is mij gelukt om na 8 dagen en vele uren (en tranen) de volledige 154 km uit te lopen. We hebben met zijn allen een heel mooi geldbedrag opgehaald voor Mary’s Meals en zo ook een zegen voor anderen kunnen zijn. Ik kan zeggen dat ik The Way samen met de Weg (Johannes 14:6) heb gelopen en ben heel dankbaar voor de ervaring en wat die me heeft gebracht.