Φοβόμουν να μιλήσω στον επίσκοπό μου–Πώς θα αντιδρούσε;

Στην αρχή δεν με ένοιαζε. Θεωρούσα τους κανόνες της Εκκλησίας ως περιοριστικούς. Ακόμη πήγαινα στην εκκλησία, αλλά βαθιά μέσα μου ένιωθα ανάξιος και σταμάτησα να μεταλαμβάνω για μήνες.

Τότε κτύπησε ο COVID-19, σταματώντας όλες τις επιδιώξεις μου. Περίπου την ίδια εποχή, έμαθα κάτι συγκλονιστικό: είμαι υιοθετημένος. Οι γονείς μου δεν μου το είχαν πει ποτέ και πέρασα μια μικρή κρίση ταυτότητας.

Ένιωσα απόμακρος από όλα όσα πίστευα κάποτε. Ήξερα ότι έπρεπε να ανακαλύψω ξανά ποιος ήμουν πραγματικά. Όταν τελικά πήγα σπίτι, ανοίχτηκα στους γονείς μου για τα πάντα – συμπεριλαμβανομένων των επιλογών που είχα κάνει. Αντί να με επιπλήξουν, απάντησαν με αγάπη. Μου υπενθύμισαν ποιος είμαι πραγματικά: ο γυιος τους και ένας αγαπημένος υιός του Θεού.

Ήθελα να αλλάξω. Οι γονείς μου με παρότρυναν να μιλήσω στον επίσκοπό μου, να αρχίσω τη διαδικασία της μετάνοιας και να βασισθώ στη λυτρωτική δύναμη του Σωτήρος.

Όμως φοβόμουν! Ανησυχούσα μήπως τιμωρηθώ ή κριθώ για τις επιλογές μου. Συνήθως δεν με νοιάζει τι σκέπτονται οι άνθρωποι για μένα, αλλά ο επίσκοπός μου ήταν ένας τόσο θαυμάσιος άνθρωπος και δεν ήθελα να τον απογοητεύσω λέγοντάς του τι είχα κάνει.

Αλλά όπως δίδαξε ο Πρεσβύτερος Σκοτ Ν. Γουίτινγκ των Εβδομήκοντα: «Μην κρύβεστε από εκείνους που θα σας αγαπούν και θα σας υποστηρίξουν. Αντιθέτως, τρέξτε σε αυτούς. Καλοί επίσκοποι, πρόεδροι κλάδου και ηγέτες μπορούν να σας βοηθήσουν να αποκτήσετε πρόσβαση στη θεραπευτική δύναμη της Εξιλέωσης του Ιησού Χριστού».

Οι επίσκοποι «φέρουν τα κλειδιά της ιεροσύνης για να αντιπροσωπεύουν τον Κύριο, βοηθώντας τα μέλη της Εκκλησίας να μετανοήσουν». Αντί να αντιμετωπίσω σκληρή κριτική, όταν του μιλούσα, το μόνο που ένιωσα στο γραφείο μου ήταν παρηγοριά. Συνειδητοποίησα ότι ο Κύριος Τον εμπιστευόταν για να με βοηθήσει και ένιωσα ότι μπορούσα να τον εμπιστευτώ επίσης.

Ο επίσκοπός μου με παρότρυνε να μάθω για τον Σωτήρα και την Εξιλέωσή Του οικοδομώντας πνευματικές συνήθειες. Συναντιόμουν τακτικά με τον επίσκοπό μου και με έπαιρνε τηλέφωνο κάθε εβδομάδα για να δει πώς ήμουν. Ένιωθα τόσο αγαπητός κάθε φορά που μιλούσα μαζί του.

Τελικώς, με τη βοήθεια του επισκόπου μου, απομακρύνθηκα από τις κακές συνήθειες στη ζωή μου. Παρ’ όλα αυτά, ήμουν αγχωμένος που θα μεταλάμβανα πάλι. Ήμουν πραγματικά άξιος – ακόμα και μετά από όλο το έργο που είχα κάνει;

Όμως ο επίσκοπός μου με καθησύχασε. Μου υπενθύμισε ότι δεν χρειαζόταν να είμαι τέλειος – απλώς πρόθυμος. Έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα και ο Σωτήρας το γνώριζε αυτό και θα συνέχιζε να με συγχωρεί καθώς βασιζόμουν στο δώρο Του της μετάνοιας.

Η αδελφή Ταμάρα Γ. Ρούνια, Πρώτη Σύμβουλος στη Γενική Προεδρία Νέων Γυναικών, προσφάτως δίδαξε: «Το να έρχεστε προς τον Χριστό σημαίνει να λέτε: “Θα με βοηθήσεις;” με ελπίδα, μία αποκεκαλυμμένη διαβεβαίωση ότι οι βραχίονές Του εκτείνονται προς εσάς πάντοτε».

Μετά από αυτή την εμπειρία, άρχισα να ανανεώνω τις διαθήκες μου μέσω της μετάληψης με πεποίθηση. Αισθάνθηκα σαν νέο άτομο, με νέα αίσθηση του ποιος είμαι πραγματικά και τι είμαι ικανός να κάνω με τη βοήθεια του Κυρίου. Υπηρέτησα ακόμη και μία ιεραποστολή, διότι αφού έγινα μάρτυρας του πόσο το δώρο της απολύτρωσης του Σωτήρος είχε αλλάξει τη ζωή μου, ήθελα να βοηθήσω άλλους να βρουν την ελπίδα που Εκείνος μου δίνει κάθε ημέρα.

Οι εντολές δεν είναι περιοριστικές – υπάρχουν επειδή ο Θεός επιθυμεί να επιτύχουμε, να αναπτυχθούμε πνευματικώς και να ξεφύγουμε από την παγίδα της αμαρτίας. Το κέντρο του Ευαγγελίου του Ιησού Χριστού είναι η αγάπη που Εκείνος και ο Επουράνιος Πατέρας έχουν για εμάς. Επειδή βιώνω αυτή την τέλεια αγάπη, προσπαθώ να γίνω περισσότερο σαν Αυτούς.

Το δώρο τους της μετάνοιας γεμίζει τη ζωή μου με χαρά.