Πίστη και Προφήτες–Παρελθόν και Παρόν

Φυσικά ο Σατανάς πάντα επιζητούσε να μειώσει την εμπιστοσύνη στους προφήτες και τους αποστόλους. Εξάλλου, σε όλη την ιστορία υπήρξαν οι κύριοι μάρτυρες του ονόματος του Ιησού Χριστού σε όλο τον κόσμο (βλ. Διδαχή και Διαθήκες 107:23).

Στην εποχή μας, ο εναντίος επιδιώκει να εμποδίσει αυτό που ο Πρόεδρος Ράσσελ Μ. Νέλσον αποκάλεσε «το σημαντικότερο πράγμα που συμβαίνει σήμερα στη Γη» τη συνάθροιση του Ισραήλ, η οποία πρέπει να προηγηθεί της Δευτέρας Παρουσίας του Ιησού Χριστού. Οι προφήτες και οι απόστολοι κρατούν τα κλειδιά αυτής της συνάθροισης. Έτσι, αντιμετωπίζουν πάντα αντίθεση.

Είτε στην αρχαία εποχή είτε στις τελευταίες ημέρες, ο Σατανάς έχει βρει τρόπους να εξαπατήσει μερικά από τα τέκνα της διαθήκης του Θεού να πολεμήσουν εναντίον των Αποστόλων του Αμνού, του παρελθόντος και του παρόντος (βλ. Νεφί Α΄ 11:34-36).

Ορίστε πέντε αρχές που μπορούν να μας βοηθήσουν να αποφύγουμε να πέσουμε σε αυτή την παγίδα.

Πίστη στον Κύριο Ιησού Χριστό

Η πρώτη από αυτές τις αρχές είναι επίσης η πρώτη αρχή του Ευαγγελίου: πίστη στον Κύριο Ιησού Χριστό και την Εξιλέωσή Του.

Η πίστη είναι κατευθυντήρια. Ο Πρόεδρος Τζέφρυ Ρ. Χόλλαντ, Αναπληρωτής Πρόεδρος της Απαρτίας των Δώδεκα Αποστόλων, δίδαξε ότι η πίστη πάντοτε δείχνει προς το μέλλον.

Καθώς η πίστη μας στον Χριστό και η εμπιστοσύνη μας στον Θεό αυξάνεται, «προσδοκ[ούμε] με μάτι γεμάτο πίστη, και [βλέπουμε]» ότι οι υποσχέσεις Τους εκπληρώθηκαν (βλ. Άλμα 5:15. Βλ., επίσης, Μωσία 18:21, Άλμα 32:40). Στον εορτασμό του «Να είστε ένα» για τον εορτασμό της 40ής επετείου από την αποκάλυψη του 1978 για την ιεροσύνη, ο Πρόεδρος Ντάλλιν Χ. Όουκς, Πρώτος Σύμβουλος στην Πρώτη Προεδρία, προσκάλεσε όλους να «προσβλέπου[με] στην ενότητα της πίστης μας και να εμπιστευό[μαστε] την υπόσχεση του Κυρίου [βλ. Νεφί Β΄ 26:33]».

Αυτή η εστίαση προς τα εμπρός μας οδηγεί προς την εκπλήρωση της υπόσχεσης του Προέδρου Νέλσον κατά τη διάρκεια του ίδιου γεγονότος της «τέλειας ειρήνης και αρμονίας» και την ημέρα κατά την οποία, όπως δίδαξε ο Πρόεδρος Χένρυ Μ. Άιρινγκ, Δεύτερος Σύμβουλος στην Πρώτη Προεδρία: «Ο Κύριος Ιεχωβά θα επιστρέψει για να ζήσει με εκείνους που έχουν γίνει λαός Του και θα τους βρει ενωμένους, με μια καρδιά, ενωμένους μαζί Του και με τον Επουράνιο Πατέρα μας».

Αντιθέτως, ο Σατανάς επιζητεί να σκληρύνει τα τέκνα του Θεού, ώστε να εγκλωβισθούν σε μια οπισθοδρομική εστίαση, μένοντας σε παλαιές καταστάσεις, δηλώσεις ή διδασκαλίες – ακόμα και σε εκείνες που διευκρινίστηκαν από μεταγενέστερους προφήτες και αποστόλους. Ως «ο κατήγορος των αδελφών μας… ημέρα και νύχτα» (Αποκάλυψη 12:10), υποκινεί αέναη κριτική των προφητών και των αποστόλων του Θεού και των διδασκαλιών τους. Αυτό υπονομεύει έξυπνα την πίστη στο αντικείμενο της μαρτυρίας τους, τον Ιησού Χριστό – τον απώτερο διαβολικό στόχο του.

Δηλώσεις ενότητας, ειρήνης και αρμονίας από τους σύγχρονους Αποστόλους είναι ξεκάθαρες ότι, ενώ ο Σατανάς είναι έξυπνος στο να υποδαυλίζει έριδες και διχόνοια, αυτός είναι ο καιρός για όλα τα τέκνα της διαθήκης του Θεού (βλ. Νεφί Α΄ 11:34-36) να είναι ενωμένα στο να ενστερνίζονται αιώνιες αλήθειες και να ενεργούν επ’ αυτών των αληθειών που αποκαλύπτει ο Θεός μέσω των προφητών και αποστόλων Του. Κάνοντάς το αυτό μπορούμε να γίνουμε ένας ενωμένος, ευτυχισμένος, δυνατός, πιστός στη διαθήκη λαός με μηδενική φυλετική, έμφυλη, εθνική ή άλλη δυσαρμονία.

Οι διδασκαλίες των προφητών και των αποστόλων εμπνέουν αυτή την ενότητα και τη βέβαιη πίστη στον Ιησού Χριστό, που πάντοτε θα μας κινεί προς τα εμπρός.

Βλέποντας τις μέρες μας, ο Μορόνι δίδαξε πώς μπορούμε να θωρακισθούμε από το να γινόμαστε επικριτικοί με τους προφήτες και τους αποστόλους: την αρχή να μην καταδικάζουμε ούτε να κρίνουμε.

«Μη με καταδικάζετε για τις ατέλειές μου» είπε ο Μορόνι «ούτε τον πατέρα μου για τις δικές του ατέλειες, ούτε αυτούς που έχουν γράψει πριν από εκείνον. Όμως μάλλον να ευχαριστείτε τον Θεό που σας έχει φανερώσει τις ατέλειές μας, ώστε να μάθετε να είστε πιο σοφοί από ό,τι ήμασταν εμείς» (Μόρμον 9:31. Η πλάγια γραφή προστέθηκε).

Με άλλα λόγια, εστιάζουμε και μαθαίνουμε από τις διδασκαλίες και τη μαρτυρία των προφητών και αποστόλων για τον Χριστό και το Ευαγγέλιό Του και αποφεύγουμε να αναζητούμε τις ατέλειές τους. Σε όλη την Ιστορία, ο Θεός έχει αποκαλύψει μερικές από αυτές τις ατέλειες προς όφελός μας και για να μας βοηθήσει να μάθουμε να είμαστε πιο σοφοί. Τον ευχαριστώ που το κάνει αυτό.

Παρ’ όλα αυτά, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Στη γενική συνέλευση Απριλίου 2019, ο Πρόεδρος Άιρινγκ παρέθεσε αυτήν τη διδασκαλία του Προέδρου Τζωρτζ Κ. Κάννον (1827-1901), Πρώτου Συμβούλου στην Πρώτη Προεδρία: «Ο Θεός έχει επιλέξει τους υπηρέτες Του. Το ισχυρίζεται ως δικαίωμά Του να τους καταδικάσει, αν χρειάζονται καταδίκη. Εμείς δεν έχουμε το δικαίωμα να τους κρίνουμε και να τους καταδικάζουμε. Κανένας άνδρας, όσο δυνατή κι αν είναι η πίστη του, όσο ψηλά κι αν βρίσκεται στην Ιεροσύνη, δεν μπορεί να πει κακίες για τους κεχρισμένους του Κυρίου και να κατηγορεί την εξουσία του Θεού στη Γη, χωρίς να προκαλέσει τη δυσαρέσκειά Του. Το Άγιο Πνεύμα θα αποσυρθεί από έναν τέτοιον άνδρα και αυτός θα πάει στο σκοτάδι. Αν αυτό συμβαίνει, δεν βλέπετε πόσο σημαντικό είναι να είμαστε προσεκτικοί;»

Εσείς και εγώ έχουμε την ευλογία και την προσταγή του Κυρίου αναφορικά με τις προφητικές διδασκαλίες και πράξεις, συμπεριλαμβανομένων οιωνδήποτε που μπορεί να δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε ή να αποδεχθούμε:

«Θα πρέπει να προσέχετε όλα του τα λόγια και τις εντολές που θα δώσει σε εσάς, όπως τις λαμβάνει, περπατώντας με κάθε αγιότητα ενώπιόν μου.

»Γιατί θα λάβετε τον λόγο του σαν από το δικό μου στόμα, με κάθε υπομονή και πίστη» (Διδαχή και Διαθήκες 21:4-5. Η πλάγια γραφή προστέθηκε).

Πάλι, δεν καταδικάζουμε ούτε κρίνουμε (βλ. Κατά Ματθαίον 7:1-2). Καθώς προχωρούσα εμπρός με πίστη στον Ιησού Χριστό και ευγνωμοσύνη για την ευλογία των προφητών και αποστόλων, ευλογήθηκα πλουσιοπάροχα (βλ. Διδαχή και Διαθήκες 21:6).

Μια άλλη βασική αρχή είναι να αποφύγουμε να υπερβαίνουμε την εξουσία μας ή να αναλαμβάνουμε ρόλους που δεν έχουμε. Αυτές οι νοοτροπίες μάς εξαπατούν, ώστε να σκεπτόμαστε υπερβολικά τις δικές μας απόψεις, κάτι που συμβαίνει φυσικά όταν υποτιμούμε τις διδασκαλίες των προφητών και των αποστόλων. Η καταδίκη προφητών και αποστόλων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του παρελθόντος, προφανώς υπερβαίνει την εξουσία μας, καθώς ο Κύριος διατηρεί αυτήν την ικανότητα για τον εαυτό Του. Είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι ο παντογνώστης, στοργικός και ευσπλαχνικός Σωτήρας μας έχει αντιμετωπίσει ή θα αντιμετωπίσει και θα συγχωρήσει προθύμως οιαδήποτε λάθη ή ατέλειες του παρελθόντος, όπως ελπίζουμε ότι θα κάνει για εμάς στο παρόν.

Άλλο παράδειγμα υπέρβασης της εξουσίας μας είναι να τολμούμε να κατευθύνουμε προφήτες και αποστόλους ως προς τις ενέργειες που θα πρέπει να κάνει η Εκκλησία ή πώς θα πρέπει να κυβερνάται. Αυτός είναι ο ρόλος του Κυρίου, όχι δικός μας (βλ. Διδαχή και Διαθήκες 28:2-7). Όσο καλοπροαίρετοι και αν είμαστε, το να καταδικάζουμε και να τολμούμε να κατευθύνουμε προφήτες και αποστόλους απορρέουν και τα δύο αυτά από υπερηφάνεια και οδηγούν σε εξαπάτηση και αποτυχία να ακολουθούμε την προφητική εξουσία.

Από το 1820 έως τώρα, ο Κύριος διδάσκει συνεχώς τους προφήτες, βλέποντες και αποκαλυπτές Του στη διαδικασία αποκαλύψεως με την οποία Εκείνος ηγείται της Εκκλησίας Του.

Ο Πρόεδρος Νέλσον δίδαξε:

«Όταν συνεδριάζουμε ως Συμβούλιο της Πρώτης Προεδρίας και Απαρτία των Δώδεκα, οι χώροι των συναντήσεών μας μετατρέπονται σε χώρους αποκάλυψης. Το Πνεύμα είναι αισθητά παρόν… Αν και μπορεί να διαφέρουν οι αρχικές μας προσεγγίσεις, η αγάπη που νιώθουμε ο ένας για τον άλλον παραμένει σταθερή. Η ενότητά μας μάς βοηθά να διακρίνουμε το θέλημα του Κυρίου για την Εκκλησία Του.

»Στις συναντήσεις μας, δεν κυβερνά ποτέ η πλειοψηφία! Ακούμε με πνεύμα προσευχής ο ένας τον άλλον και συζητούμε μεταξύ μας, έως ότου υπάρξει ομοφωνία».

Ο Πρεσβύτερος Ν. Τοντ Κριστόφερσον της Απαρτίας των Δώδεκα Αποστόλων παρατήρησε: «Ο αντικειμενικός στόχος δεν είναι απλά η συναίνεση μεταξύ των μελών του συμβουλίου αλλά η αποκάλυψη από τον Θεό. Είναι μια διαδικασία που περιλαμβάνει τόσο τη λογική όσο και την πίστη για την απόκτηση του νου και του θελήματος του Κυρίου».

Αυτή η αποκατεστημένη, προσαρμοσμένη με ακρίβεια αρχή της ασφάλειας αυξάνει την πεποίθηση στην ικανότητα των νυν ηγετών μας να κυβερνούν πάντοτε την Εκκλησία σύμφωνα με το θέλημα του Κυρίου.

Ασφαλώς, ο Ιησούς Χριστός στέκεται στην κεφαλή της Εκκλησίας Του και κατευθύνει τους προφήτες Του. Αυτό που μπορεί να αντιλαμβανόμαστε ως ατέλειες στα λόγια ή στις πράξεις τους μπορεί, στην πραγματικότητα, να αντανακλά ατέλεια στην αντίληψή μας ή στη θνητή κατανόησή μας. Όταν θυμόμαστε ότι οι δρόμοι του Κυρίου είναι ανώτεροι από τους δρόμους μας και ότι οι σκέψεις Του είναι ανώτερες από τις δικές μας σκέψεις (βλ. Ησαΐας 55:8-9), αυτό μας επιτρέπει να αποφύγουμε να κρίνουμε προφήτες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του παρελθόντος. Αυτή η ταπεινή στάση μάς καθιστά ικανούς να δώσουμε προσοχή στα λόγια των ζώντων προφητών «με κάθε υπομονή και πίστη» (Διδαχή και Διαθήκες 21:5. Βλ., επίσης, 1:28).

Μας βοηθά επίσης να λαμβάνουμε αυξημένη αποκάλυψη, ελπίδα και πίστη στον Χριστό σε έναν όλο και πιο δύσκολο κόσμο. Ο Ιακώβ δίδαξε: «Ερευνούμε τους προφήτες, και έχουμε πολλές αποκαλύψεις και το πνεύμα της προφητείας. Και έχοντας όλες αυτές τις μαρτυρίες αποκτούμε ελπίδα, και η πίστη μας γίνεται ακλόνητη» (Ιακώβ 4:6). Αν είμαστε ταπεινοί, αυτές οι ιερές εμπειρίες μπορούν να απομακρύνουν από εμάς οποιαδήποτε επιθυμία να είμαστε επικριτικοί προς τους προφήτες και αποστόλους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του παρελθόντος (βλ. Διδαχή και Διαθήκες 88:124, 136:23). Η ταπεινοφροσύνη μας βοηθά να «ερευνούμε τους προφήτες» για αλήθειες που αυξάνουν τη χαρά και τη γαλήνη μας και όχι να αναζητούμε ατέλειες.

Με αυτό το πνεύμα, δίδω τη βέβαιη και γεμάτη αγάπη μαρτυρία μου ότι οι προφήτες από τον Τζόζεφ Σμιθ και μετά ήταν προφήτες του Θεού σε μία αδιάσπαστη σειρά διαδοχής προς τον Πρόεδρο Ράσσελ Μ. Νέλσον και συμπεριλαμβανομένου αυτού. Ήταν μία βαθιά ευλογία για μένα να «ερευνώ τους προφήτες» και να έλθω πιο κοντά στον Θεό μέσω των διδασκαλιών του καθενός από αυτούς.

Καταθέτω μαρτυρία ότι αυτοί που κλήθηκαν στην αγία ιδιότητα του αποστόλου υπό τη διεύθυνση αυτών των προφητών ήταν και είναι ειδικοί μάρτυρες του ονόματος του Ιησού Χριστού σε όλον τον κόσμο. Τι προνόμιο είναι να κοιτάζουμε και να προχωρούμε προς τον Ιησού Χριστό μέσω των διδασκαλιών αυτών των μαρτύρων.