«Πώς μπορώ να παραπονεθώ;» Λιαχόνα, Ιαν 2026.
Πορτρέτα πίστης
Πώς μπορώ να παραπονεθώ;
Οι τέσσερεις μετακινήσεις μας ως οικογένειας προσφύγων αποδείχθηκαν μια τιτάνια δοκιμασία. Όμως κρατάμε τη σιδερένια ράβδο με τη βεβαιότητα ότι ο Κύριος μάς κινεί προς ένα καλύτερο μέλλον.
Το φθινόπωρο του 2019, έφθασα στην Ισπανία με τα παιδιά μου, τον 8χρονο Ααρών και τον 17χρονο Χόρχε, ο οποίος πάσχει από αυτισμό. Με μόνο τα όνειρά μου πακεταρισμένα σε μία βαλίτσα, προσκολλήθηκα στον Θεό και Τον εμπιστευόμουν απόλυτα.
Μία καλή Σαμαρείτις μάς υποδέχθηκε στο σπίτι της, όπου μείναμε για δύο εβδομάδες. Αλλά η απομάκρυνση του Χόρχε από το γνωστό περιβάλλον του δεν ήταν εύκολη. Λόγω της κατάστασής του, ακολουθεί αυστηρή καθημερινότητα. Τις πρώτες νύχτες, κτυπούσε στους τοίχους και σηκωνόμουν γρήγορα για να τον εμποδίσω να ξυπνήσει άλλους. Γονάτιζα δίπλα του και προσευχόμουν, ενθυμούμενη το Ησαΐας 41:10: «Να μη φoβάσαι· επειδή, εγώ είμαι μαζί σoυ· να μη τρoμάζεις· επειδή, εγώ είμαι o Θεός σoυ· σε ενίσχυσα· μάλιστα, σε βoήθησα· μάλιστα, σε υπερασπίστηκα με τo δεξί χέρι τής δικαιoσύνης μoυ».
Κατά τη διάρκεια του δεύτερου σαββατοκύριακού μας στην Ισπανία, φθάσαμε στην εκκλησία τη στιγμή που τελείωνε η συγκέντρωση μεταλήψεως. Πλησίασα μία νέα γυναίκα που ήταν με τα παιδιά της Προκαταρκτικής και της εξήγησα ότι ήμουν μέλος της Εκκλησίας, αλλά δεν γνώριζα κανέναν. Μας σύστησε σε αρκετά άλλα μέλη.
Την επόμενη μέρα το δημοτικό συμβούλιο της Σαραγόσας μας αποδέχθηκε ως πρόσφυγες και μας πήγε σε ένα διαμέρισμα χωρίς νερό ή ηλεκτρικό ρεύμα. Η επισκοπική ηγεσία, η Εταιρεία Αρωγής και η απαρτία πρεσβυτέρων από τον τομέα που παρευρισκόμασταν ήλθαν να μας βοηθήσουν με κουβέρτες, τρόφιμα που δεν χρειαζόταν να ζεσταθούν, χειμερινό ρουχισμό και άλλα απαραίτητα.
Τα παιδιά μου ξεκίνησαν το σχολείο και εγώ ξεκίνησα ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Οι ώρες των γευμάτων ήταν μια δοκιμασία για τον Χόρχε, ο οποίος είχε συνηθίσει να τρώει το μεσημέρι. Ο δάσκαλός του με πληροφόρησε ότι ανεξάρτητα από το ποιος δίδασκε, όταν το ρολόι χτυπούσε μεσημέρι, έβγαζε το φαγητό του και άρχιζε να τρώει.
«Θα νηστέψω κι εγώ»
Οι τέσσερεις μετακινήσεις μας αποδείχθηκαν μια τιτάνια δοκιμασία. Προσευχόμουν να παραμείνω δυνατή, αλλά συχνά βρισκόμουν να κλαίω μόνη μου. Επί εβδομάδες, κοιμόμουν μόνον δύο ή τρεις ώρες τη νύκτα. Έπειτα από αρκετές ημέρες αναζήτησης εργασίας, ευλογήθηκα να βρω δουλειά φροντίζοντας μία νέα γυναίκα με καρκίνο εγκεφάλου τελικού σταδίου. Μετά από κάθε βάρδια εργασίας, έπαιρνα τα παιδιά μου, τα βοηθούσα με τα μαθήματά τους και στη συνέχεια έκανα την εργασία για το σπίτι σχετικά με την εκπαίδευση.
Φρόντιζα αυτήν την υπέροχη νέα γυναίκα για έναν χρόνο, μέχρι που απεβίωσε σε ηλικία 48 ετών, αφήνοντας πίσω δύο μικρά παιδιά. Η κατάστασή της με ώθησε να αναρωτηθώ: «Πώς μπορώ να παραπονεθώ;» Η φροντίδα της κάλυπτε τις ανάγκες μας και γέμιζε την ψυχή μου με ευγνωμοσύνη για τον Επουράνιο Πατέρα μου.
Κάθε μέρα στο σπίτι διαβάζαμε τις γραφές, προσευχόμασταν και καθιερώναμε καθημερινότητα που έδινε ασφάλεια στον Χόρχε. Στις αρχές του 2024, αρχίσαμε τις προετοιμασίες για να πάμε στον Ναό της Μαδρίτης στην Ισπανία. Για να έλθουμε πιο κοντά στον Επουράνιο Πατέρα, αισθάνθηκα ότι θα έπρεπε να νηστέψουμε ως οικογένεια. Ο Ααρών συμφώνησε και το επόμενο πρωί ο Χόρχε μού είπε: «Μαμά, σήμερα θα νηστέψω κι εγώ». Ήταν μία στιγμή απερίγραπτης χαράς.
«Για να έλθουμε πιο κοντά στον Επουράνιο Πατέρα καθώς αρχίσαμε τις προετοιμασίες για να πάμε στον Ναό της Μαδρίτης στην Ισπανία, ένιωσα ότι θα έπρεπε να νηστέψουμε ως οικογένεια» λέει η Γιεσμίν. «Ο Χόρχε μου είπε: “Μαμά, σήμερα θα νηστέψω κι εγώ”. Ήταν μια στιγμή απερίγραπτης χαράς».
Μετά από την επίσκεψή μας στον ναό, ο Χόρχε έχει βελτιωθεί σημαντικά. Είναι πιο ευέλικτος με το πρόγραμμά του. Τα Σάββατα προετοιμάζει τα ρούχα του, ώστε να μπορεί να είναι έτοιμος να διανείμει τη μετάληψη την Κυριακή. Έχει επίσης σημειώσει μεγάλη πρόοδο ακαδημαϊκά.
Σήμερα παρέχουμε τα προς το ζην για εμάς, υποστηριζόμενοι από έναν στοργικό Επουράνιο Πατέρα. Ο Ιησούς Χριστός μας ανέστησε από τις στάχτες (βλ. Ησαΐας 61:3). Πληρώνοντας τη δεκάτη μας, έχουμε λάβει άφθονες ευλογίες. Κρατάμε τη σιδερένια ράβδο (βλ. Νεφί Α΄ 8:24, 30, 11:25, 15:23) με τη βεβαιότητα ότι βαδίζουμε προς ένα καλύτερο μέλλον.