«Η μετάνοια δεν αφορά μόνον στην υπερνίκηση της αμαρτίας», Λιαχόνα, Ιαν 2026.
Από την Εβδομαδιαία έκδοση Ν.Ε.
Η μετάνοια δεν αφορά μόνον στην υπερνίκηση της αμαρτίας
Η στροφή προς τον Χριστό –αλλάζοντας τη στάση μας και ευθυγραμμίζοντας τις προοπτικές μας με τις δικές Του– είναι επίσης μία μορφή μετάνοιας.
Εικονογράφηση υπό Nate Wilde
Ενώ ήμουν στην ιεραποστολή μου, έχασα τον γάμο της καλύτερής μου φίλης.
Δεν μπορούσα να σταματήσω να τη σκέφτομαι όλη ημέρα. Είχαμε γνωριστεί ως συγκάτοικοι στο κολλέγιο και γρήγορα έγινε σαν αδελφή για εμένα. Γνώριζα ότι ο Επουράνιος Πατέρας με είχε καθοδηγήσει να την συναντήσω.
Αλλά τώρα δεν θα μπορούσα να είμαι εκεί για να γιορτάσω μια από τις μεγαλύτερες στιγμές της ζωής της. Ήμουν έξαλλη.
Απροσδόκητες δοκιμασίες
Πριν από την ιεραποστολή μου, η ζωή μου δεν ήταν τέλεια, αλλά ήταν καλή. Αγαπούσα το κολλέγιο και μόλις είχα δημιουργήσει την καλύτερη φιλία που είχα ποτέ. Ήμουν πολύ χαρούμενη.
Ήξερα ότι η υπηρέτηση μίας ιεραποστολής θα ήταν δύσκολη. Παρ’ όλα αυτά, είχα την προσδοκία ότι η υπηρέτηση μίας ιεραποστολής θα ήταν οι καλύτεροι 18 μήνες της ζωής μου – με ελάχιστες δυσχέρειες.
Μετά από έξι μήνες ο γάμος της φίλης μου έγινε η νεότερη καταχώριση στον κατάλογο με τα δύσκολα πράγματα που δεν περίμενα. Η μετακόμιση σε μία ξένη χώρα και η εκμάθηση μίας καινούργιας γλώσσας με έκανε να νιώθω μοναξιά και άγχος. Η απόρριψη που βιώθηκε ως μέρος της ιεραποστολικής ζωής ήταν ψυχικά εξαντλητική. Ειλικρινώς ήθελα απλώς να πάω σπίτι.
Ήμουν κουρασμένη και απογοητευμένη και δεν ένιωθα ότι ο Θεός μού προσέφερε την ελπίδα και την ευτυχία που απεγνωσμένα χρειαζόμουν. Μόνον αφού εξάντλησα κάθε άλλη επιλογή στράφηκα σε μία υπόσχεση από την πατριαρχική ευλογία μου: ότι θα αισθανόμουν την αγάπη του Επουράνιου Πατέρα μέσω των γραφών.
Μία νέα προοπτική
Καθώς ερευνούσα τις γραφές, βρέθηκα να ταυτίζομαι βαθιά με την ιστορία της Εύας. Εκδιώχθηκε από τον παράδεισο και την έριξαν μέσα σε μια σκοτεινή και καταθλιπτική ερημιά, κάτι που ήταν κάπως έτσι όπως ένιωθα εγώ. Παρόμοια με την εμπειρία μου, η μετάβαση της Εύας είχε γίνει λόγω μίας συγκεκριμένης επιλογής. Αναρωτήθηκα αν μετάνιωσε ποτέ για την επιλογή της, όπως άρχισα να μετανιώνω για την επιλογή μου να υπηρετήσω.
Όμως η Εύα είχε πολύ πιο σοφή προοπτική από εμένα. Αν και είχε ουσιαστικά χάσει τα πάντα, όταν έμαθε ότι είχε έναν Σωτήρα, «ήταν χαρούμενη, λέγοντας: Αν δεν ήταν η παράβασή μας… ποτέ δεν θα γνωρίζαμε το καλό και το κακό και τη χαρά της λύτρωσής μας» (Μωυσής 5:11).
Δεν μετάνιωσε για την επιλογή της. Ήταν ευγνώμων γι’ αυτό! Παρ’ όλο που αυτή και ο Αδάμ είχαν εκδιωχθεί από τον παράδεισο, η χαρά της λύτρωσης ήταν γλυκύτερη από τον πόνο της απώλειάς της. Στην πραγματικότητα, φαινόταν ότι η λύτρωση τής είχε φέρει ακόμη περισσότερη χαρά από ό,τι αν δεν χρειαζόταν να λυτρωθεί καθόλου.
Πώς θα ήταν δυνατόν να γίνει;
Η γλυκύτητα της μετάνοιας
Ενδεχομένως να νομίζουμε ότι η μετάνοια είναι μόνον για την αφαίρεση αμαρτιών και κακών συμπεριφορών από τη ζωή μας. Αυτή η διαδικασία αφαίρεσης μπορεί να είναι δύσκολη και περιστασιακά επώδυνη, καθιστώντας εύκολη την απόδοση αρνητικής χροιάς στη λέξη.
Όμως η μετάνοια δεν έχει να κάνει μόνο με το να γίνουμε λιγότερο αμαρτωλοί. Έχει να κάνει επίσης με το να γίνουμε περισσότερο χριστοειδείς.
Η στροφή προς Εκείνον –αλλάζοντας τη στάση μας και ευθυγραμμίζοντας την προοπτική μας με τη δική Του– είναι επίσης ένα είδος μετάνοιας.
Συνειδητοποίησα ότι στον θυμό και στη μοναξιά μου, η προοπτική μου είχε στενέψει. Ήμουν τόσο επικεντρωμένη σε αυτό που έχανα, που δεν μπορούσα να δω αυτό που είχα κερδίσει: μία στενότερη σχέση με τον Σωτήρα μου.
Συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να μετανοήσω για την κακή μου συμπεριφορά. Χρειάσθηκε χρόνος, αλλά καθώς ικέτευα για τη βοήθεια του Λυτρωτή μου, έλαβα τη διαβεβαίωση ότι «σε αυτή τη ζωή θα έχω αγαλλίαση» (Μωυσής 5:10).
Ήμουν ακόμα λυπημένη που έχασα τον γάμο της φίλης μου, αλλά με τον καιρό, ο Κύριος απάντησε στις προσευχές μου. Ήμουν τόσο χαρούμενη για τη φίλη μου και βρήκα τόση πολλή χαρά στη μαρτυρία μου ότι ο Επουράνιος Πατέρας πραγματικά βλέπει και αγαπά καθένα από τα τέκνα Του. Κέρδισα πολύ περισσότερα από όσα έχασα.
Η αδελφή Κριστίν Μ. Γι, Δεύτερη Σύμβουλος στη Γενική Προεδρία της Εταιρείας Αρωγής, δίδαξε: «Η μετάνοια μας επιτρέπει να αισθανόμαστε την αγάπη του Θεού και να Τον γνωρίζουμε και να Τον αγαπούμε με τρόπους που διαφορετικά δεν θα γνωρίζαμε ποτέ».
Λόγω της μετάνοιας τώρα γνωρίζω ότι καθώς πλησιάζω τον Χριστό «θα κάνει την έρημο [μου] σαν την Εδέμ, και την έρημό [μου] σαν τον παράδεισο του Κυρίου· ευφροσύνη και αγαλλίαση θα βρίσκεται μέσα σ’ αυτή» (Ησαΐας 51:3).
Όταν επέστρεψα σπίτι από την ιεραποστολή μου, δεν επέστρεψα στον παράδεισο. Η ζωή μετά την ιεραποστολή είναι μία νέα έρημος που πρέπει να καλλιεργήσω. Δεν είναι εύκολο και μερικές φορές ακόμη μου λείπει η ζωή πριν από την ιεραποστολή μου.
Όμως γνωρίζω ότι χάρη στον Χριστό, η χαρά μου θα γίνει βαθύτερη στη γνώση της λύτρωσής μου.