Αισθάνθηκα γαλήνη

Εικονογράφηση υπό Allen Garns

Όταν έλαβα δύο κλήσεις στην Εκκλησία ως πιανίστρια την ίδια εβδομάδα, άρχισα να ανησυχώ για το πώς θα έβρισκα χρόνο για να εκπληρώσω τις άλλες ευθύνες μου στο σπίτι, στην εργασία και στο σχολείο. Στην καρδιά μου, η μεγαλύτερη επιθυμία μου ήταν να υπηρετήσω τον Κύριο και να φέρω το Πνεύμα Του στους ανθρώπους, ενώ τελειοποιούσα τα ταλέντα μου. Αισθάνθηκα, ωστόσο, την ανεπάρκεια να μην μπορώ να αφιερωθώ στις νέες μου κλήσεις όπως θα ήθελα.

Την επόμενη εβδομάδα, η ζήτηση στην εταιρεία όπου εργαζόμουν ήταν μεγάλη. Επειδή το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς μου περιλαμβάνει δακτυλογράφηση, άρχισαν να με πονούν τα χέρια και οι καρποί μου. Ανησυχούσα αν θα μπορούσα να παίξω πιάνο, αν ο πόνος μου δεν υποχωρούσε.

Την Κυριακή, καθώς έπαιζα την εισαγωγική μουσική στο πιάνο της εκκλησίας, οι μύες μου άρχισαν να πονούν ξανά. Προσευχήθηκα γρήγορα στην καρδιά μου, ζητώντας δύναμη για να συνεχίσω να παίζω.

Κατά τη διάρκεια της μεταλήψεως, συνειδητοποίησα ότι ο επόμενος προγραμματισμένος ύμνος ήταν κάποιος που είχα να παίξω πολύ καιρό. «Σαν να μην έφτανε ο πόνος μου» σκέφθηκα «τώρα πρέπει να παίξω έναν δύσκολο ύμνο». Τότε ήταν που διάβασα αυτά τα λόγια, τα οποία έλεγαν ακριβώς αυτό που αισθανόμουν:

Καθώς διάβαζα, αισθάνθηκα γαλήνη. Ήξερα ότι ο Σωτήρας γνώριζε τους πόνους μου. Εξάλλου, τους είχε υποφέρει (βλ. Άλμα 7:11-12). Δεν χρειαζόταν να το περάσω αυτή τη στιγμή μόνη μου. Δεν το περίμενα, αλλά ένιωσα το Πνεύμα του Κυρίου.

Όταν άρχισα να παίζω, δεν ένιωθα πλέον πόνο και οι νότες ήταν οικείες στα δάχτυλά μου. Συνειδητοποίησα ότι η υπηρέτησή μου είχε ανοίξει τον δρόμο για να με θεραπεύσει και να με φέρει πιο κοντά στον Επουράνιο Πατέρα.

Καθώς συλλογίζομαι την εμπειρία μου στο πιάνο, γνωρίζω ότι δεν έπαιζα μόνη. Συγκινήθηκα με τη δύναμη και τη χάρη του Ιησού Χριστού – μία πνευματική εμπειρία που ήλθε επειδή Τον υπηρετούσα. Γνωρίζω ότι θα είναι πάντοτε εκεί για να μας υποστηρίζει και να μας ενδυναμώνει, αν είμαστε πρόθυμοι να Τον υπηρετούμε.