Instituut werd mijn geestelijk anker

Het is een vreugde om mijn getuigenis met jullie te delen. Mijn naam is Nick Mesken, en op 12 oktober 2024 had ik het heilige voorrecht om het verbond van de doop te sluiten en lid te worden van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Als ik terugkijk op deze reis, zie ik duidelijk hoe de Heer mij stap voor stap heeft geleid – met liefdevolle handen en geïnspireerde harten. Eén van de grote zegeningen onderweg was de mogelijkheid om deel te nemen aan het instituut.

Ik herinner me nog goed hoe het voelde toen ik voor het eerst een instituutsles binnenliep. Ik was een beetje onzeker – de dingen waren onbekend en ik wist niet precies wat ik kon verwachten. Maar vanaf het begin werd ik ontvangen met warmte, vriendelijkheid en een gevoel van erbij horen. In onze wijk in Den Haag eten we meestal samen voordat de les begint. Die eenvoudige daad van samen aan tafel zitten hielp mij om anderen op een persoonlijke, betekenisvolle manier te leren kennen. Ik voelde me veilig, welkom en oprecht geliefd.

Naarmate de weken verstreken, werd het instituut een geestelijk anker voor mij. De onderwerpen die we bestudeerden – verordeningen, verbonden, het evangelie van Jezus Christus – brachten licht en helderheid in mijn hart. Wat eerst complex of ver weg leek, werd diep persoonlijk. Deze leringen hielpen mij niet alleen te begrijpen wat ik geloof, maar ook waarom ik geloof.
Ik begon de zondagse diensten anders te zien – niet meer als bezoeker, maar als discipel van Christus die een verbond heeft gesloten en wil groeien in geloof en begrip.

Ik ben voor altijd dankbaar voor de zendelingen (vooral ouderlingen Gooch, Wilcock, Graff, Burrell en Pollei) die betrokken waren bij de eerste lessen. Hun steun en vertrouwde gezichten boden veel troost in die eerste weken. Toen zij later naar andere gebieden werden overgeplaatst, kende ik de mensen in de wijk al goed en was de groep inmiddels als familie geworden. Wat een prachtig vangnet biedt het instituut aan nieuwe leden zoals ik. Het weerspiegelt werkelijk de liefde en vooruitziendheid van de Heer.

Ik draag de zendelingen in het bijzonder in mijn hart. Hun toewijding, de lichtjes in hun ogen en de vreugde die zij uitstralen, blijven me inspireren. Ik geef eerlijk toe: soms zou ik willen dat ik een paar jaar jonger was, zodat ik zelf op zending kon gaan! Maar ik heb geleerd dat we allemaal op onze eigen manier zendelingen kunnen zijn. Ik nodig vaak vrienden en kennissen uit voor de kerk, en ik probeer een licht te zijn in mijn eigen buurt – een stille zendeling, gewoon hier thuis.

Broeders en zusters, ik getuig dat de Heer leeft. Hij kent ons, Hij wandelt met ons, en Hij bereidt de weg voor onze groei en terugkeer naar Hem. Het instituut is één van die heilige tussenstappen geweest in mijn leven. Ik ben diep dankbaar voor het evangelie van Jezus Christus, voor de herstelde kerk, en voor
de liefdevolle gemeenschap die mij blijft opbouwen en versterken.