‘Door covid viel haar droom van The Tabernacle Choir bijna in duigen’, Liahona, september 2025.
Door covid viel haar droom van The Tabernacle Choir bijna in duigen
Het isolement van de quarantaine kwam met een belangrijke les: christelijke liefde voor de eenzamen.
In het najaar van 2024, niet lang nadat ze als organisatieadviseuse van het gebied Europa-Midden was geroepen, reisde Laura Echarri Hermoso ruim 8000 kilometer van haar huis in Pamplona (Spanje) om als gastlid van The Tabernacle Choir at Temple Square te zingen.
Ze was nog maar drie dagen in Salt Lake City (Utah) toen ze positief testte voor COVID-19 en in quarantaine ging. Haar kans om tijdens de komende conferentie in het koor te zingen leek vervlogen.
In de eenzaamheid en het isolement van haar hotelkamer knielde ze neer en bad. Ze hoopte op genezing. Ze verlangde ernaar om te zingen. Ze bleef geloven.
Een jaar eerder
In een moeilijke periode, waarin vruchtbaarheidsbehandelingen onsuccesvol bleken en bij haar moeder de ziekte van Alzheimer werd vastgesteld, had zuster Echarri het niet meer in zich om te zingen als vroeger. Het was moeilijk omdat muziek altijd een belangrijk deel van haar leven was geweest. ‘Al sinds ik een klein meisje was, voelde ik die noodzaak’, zei ze.
Zuster Echarri (links) met haar moeder, María.
Tijdens het bidden kwam de gedachte in haar op om met meer mensen te zingen. Een week later werd ze benaderd door een kerkleider en had ze een gesprek. ‘Hij vertelde dat de kerk bezig was met een muzikaal project en dat ze op zoek waren naar zangers’, zei zuster Echarri.
Hij zei niet wat het specifieke doel was, maar na een tweede gesprek vertelde de leider haar dat de kerk gastzangers zocht om als onderdeel van het wereldwijde deelnemersprogramma van The Tabernacle Choir tijdens de algemene conferentie te zingen.
‘En ik begon te huilen omdat ik niet wist wat er ging gebeuren, maar voelde dat de Heer er was en dat de Heer me kende. En het was heel onverwacht’, zei ze.
De weg naar de algemene conferentie
Het was slechts een voorbereidend gesprek, gevolgd door een tweede gesprek met anderen. Zuster Echarri moest ook meerdere zangopnames van zichzelf maken en inzenden. Daarna had ze een laatste, virtueel gesprek met Ryan Murphy, tweede dirigent van The Tabernacle Choir. ‘Ik was heel nerveus’, zei ze.
Uiteindelijk werd ze met dertien anderen over de hele wereld gekozen om tijdens de algemene conferentie te zingen, en in september 2024 stapte ze op het vliegtuig naar de Verenigde Staten. Na aankomst werd bij haar COVID-19 vastgesteld en toen begon haar quarantaine.
Haar eenzame isolement ver van huis leerde haar een grote les: de Heiland geeft troost in haar eenzaamste momenten (zie Johannes 14:26–27). ‘Ik dacht dat ik het niet zou redden’, zei ze. ‘Ik was behoorlijk ontmoedigd, maar ik had geloof. Tegelijkertijd voelde ik me niet goed. Nu is een van mijn belangrijkste doelen om uit te kijken naar mensen die zich alleen voelen en hen te proberen te helpen.’
Na acht dagen isolement knapten haar gezondheid en stem weer op, en oefende ze met het koor. Ze zong met honderden mensen op het podium in het Conferentiecentrum tijdens de algemene oktoberconferentie van 2024.
‘God leeft. Hij is zich bewust van ons, van ieder van ons’, zei ze. ‘Muziek biedt genezing en heeft helende kracht. We moeten ons leven vullen met muziek. Dat is heel belangrijk. Ik heb het gevoel dat de Heer me dat probeert te vertellen: vul je leven met muziek.’