‘U bent de kerk’, Liahona, april 2025.
Onder heiligen der laatste dagen
U bent de kerk
Gedurende 70 dagen in een uitkijktoren hadden mijn man en ik alles wat we nodig hadden om de Heiland en zijn evangelie trouw te blijven.
Illustratie, Bradley Clark
In juni 1963 verlieten mijn man, Gary, en ik de Cardstontempel (Alberta, Canada) en begonnen we als pasgehuwden aan onze reis in het evangelie van Jezus Christus. Al onze bezittingen lagen in een paar tassen op de achterbank van ons autootje terwijl we naar Clarkia (Idaho, VS) reden.
Gary ging aan zijn werk beginnen waar hij moest uitkijken voor bosbranden vanuit de wachttoren op Anthony Peak in het St. Joe National Forest. Op 8 kilometer via een verharde weg en 5 kilometer per bospad lag ons eerste huis: één kamer in een wachttoren, 9 meter boven de grond.
Voordat we in Clarkia aankwamen, bezochten we president Larson, de president van een kleine gemeente in dat gebied. We legden uit dat we de komende 70 dagen in een uitkijktoren zouden wonen en geen dag vrij zouden kunnen nemen voor de zondagse kerkdiensten in zijn gemeente in St. Maries (Idaho, VS).
In onze unieke omstandigheden gaf president Larson geïnspireerde en nuttige raad: ‘Broeder en zuster Coleman, u zult de kerk zijn in uw kleine huis op Anthony Peak. U hebt het priesterschap, uw verbonden, uw getuigenis, uw Schriften en uw geloof om al het nodige te doen om getrouw in het evangelie te zijn. Ik machtig u om elke zondag een avondmaalsdienst te houden waarin u aan het avondmaal kunt deelnemen en toespraken over het evangelie kunt houden. U houdt uw priesterschapsvergadering, ZHV-bijeenkomst, zondagsschoolklas en gezinsavond. U bent de kerk!’
Toen we afscheid namen van president Larson, voelden we ons gezegend dat we onze gezinsreis met onze geautoriseerde twee personen tellende kerkgroep op Anthony Peak konden beginnen. We baden dagelijks, individueel en als echtpaar. We hadden allebei een exemplaar van de Schriften en een lesboek voor de zondagsschool. Gary gaf les in de priesterschapsvergadering en ik deed mee. Ik gaf les in de ZHV-bijeenkomst en hij deed mee. Op de toepasselijke zondag hielden we een vasten-en-getuigenisdienst.
Een bijzondere liefde voor Nephi
In die omgeving begonnen we aan onze levenslange studie van, en liefde voor, het heilige Boek van Mormon, wat in 1962 een belangrijke rol in Gary’s bekering had gespeeld. Tijdens onze studie vatten we vooral veel liefde voor Nephi op.
Toen Nephi nog jong was, verlieten hij en zijn familie hun huis in Jeruzalem, zoals hen door openbaring aan Lehi was opgedragen (zie 1 Nephi 2:2). In de wildernis, en later in het beloofde land Amerika, waren ze van anderen afgezonderd die in de komst van de Heiland geloofden. Maar Lehi’s gezin had alles wat ze nodig hadden. Ze hadden geloof, ze hadden de Schriften in de vorm van de koperen platen, en ze hadden profetische leiding.
In deze situatie zocht en kreeg Nephi een persoonlijk getuigenis van de Heiland en geestelijke ervaringen met Hem (zie 1 Nephi 2:16). Hij had geen toegang tot de synagogen of de leraren van Jeruzalem. Toch groeide Nephi op geestelijk vlak en ontwikkelde hij een persoonlijke band met de Godheid, zoals blijkt uit het feit dat hij tientallen verschillende titels voor de Heiland Jezus Christus gebruikte.
In de wildernis zegt Nephi: ‘Het geschiedde dat de Heer tot mij sprak’ (1 Nephi 2:19). Op soortgelijke wijze sprak onze hemelse Vader tot Gary en mij op een heuveltop in onze wildernis.
Over de essentie van het evangelie van Jezus Christus heeft president Russell M. Nelson gezegd: ‘Een zekere moslim heeft het als volgt gezegd: “Als het christendom zo eenvoudig is dat ik het op de rug van een kameel mee kan nemen, zal ik interesse hebben.” Geloof, bekering, de doop, de begiftiging en de verzegelverordening zijn essentieel.’
We hadden alles wat we nodig hadden.
Ik ben dankbaar voor de leiding van een gemeentepresident in Idaho en voor de raad van vroegere en hedendaagse profeten. Zoals de Heer heeft gezegd in Mattheüs 18:20: ‘Waar twee of drie in Mijn Naam bijeengekomen zijn, daar ben Ik in hun midden.’
Mogen ons geloof in de Heiland, onze vreugde in zijn evangelie en onze dankbaarheid voor het Boek van Mormon toenemen naarmate we vaker met andere heiligen der laatste dagen samenkomen – met hoeveel we ook zijn of waar we ook zijn.