Waarom zou ik ongelukkig zijn?

Bradford G. Smith, Arizona (VS)

Ik heb een terminale ziekte waardoor ik verlamd ben, maar dankzij de technologie waardoor ik met mijn ogen kan typen, zal ik mijn getuigenis van Gods plan van geluk blijven geven totdat Hij me terug naar huis roept.

Ik heb een terminale ziekte waarvan het sterftecijfer 100 procent is. Waarom ben ik niet boos op God? Omdat Hij in moeilijke tijden getrouw is gebleven en ik op Hem heb leren vertrouwen.

Kort na de geboorte van mijn oudste zoon werd bij hem een aangeboren afwijking vastgesteld, de ziekte van Hirschsprung. Hij bracht tijd door op de neonatale intensive care, had thuiszorg nodig en onderging een operatie. Het was een angstaanjagende periode.

Rond diezelfde tijd veranderde mijn droombaan in een nachtmerrie. Alles om me heen viel in duigen, met als hoogtepunt dat mijn mentor en ik onze baan kwijtraakten. Ik kwam na lange dagen op het werk thuis en lag dan jammerend op de grond.

Mijn dochter heeft ook de ziekte van Hirschsprung. Bovendien heeft ze een hartafwijking en het syndroom van Down. Haar eerste weken op aarde bracht ze door in het ziekenhuis. Na drie grote operaties is ze een en al glimlach. In het begin voelde haar diagnose tragisch, maar nu voelt het eerder als een zegen. Ondanks moeilijke tijden heeft ze ons gezin liefde en geduld bijgebracht. Ze brengt vreugde op eenvoudige momenten, blijft ons verrassen en maakt mensen blij waar ze ook gaat.

Door dit alles heen moest ik aan de profeet Joseph Smith denken toen hij in alle ellende opgesloten zat in de gevangenis te Liberty. De Heiland troostte hem met een breder perspectief: ‘Weet dan, mijn zoon, dat al deze dingen u ondervinding zullen geven. De Zoon des Mensen is onder dat alles afgedaald’ (Leer en Verbonden 122:7–8).

Een foto genomen voordat ik de diagnose ALS kreeg. Als ik aan mijn moeilijkheden denk, probeer ik te bedenken hoe gezegend ik ben. Mijn geweldige vrouw zal voor eeuwig mijn partner zijn als we onze verbonden nakomen, en ik zal grote vreugde hebben in mijn nageslacht.

Foto, Lisa Harbertson

Een evangelieperspectief

Door mijn beproevingen heen kreeg ik door mijn getuigenis van Jezus Christus een beter perspectief. Ik besefte dat vele andere zoons en dochters ver onder mij zijn afgedaald. Dus ik heb geleerd dat ik dankbaar kan zijn in mijn beproevingen. Nu ik weet hoeveel ik van de ellende die ik heb doorstaan heb geleerd, lijken die moeilijkheden op de een of andere manier niet zo zwaar als ze op dat moment voelden.

Eind 2018 werd bij mij amyotrofische laterale sclerose vastgesteld, beter bekend als ALS of de ziekte van Lou Gehrig – een zeldzame, terminale, neurologische ziekte. ALS doodt de motorneuronen die mijn hersenen verbinden met mijn spieren. Mijn hoofd werkt nog steeds hetzelfde en ik begrijp alles wat mensen tegen me zeggen, maar ik heb geen controle meer over mijn spieren, behalve mijn ogen. Communiceren gaat moeilijk en traag voor mij, nu ik mijn ogen moet gebruiken om op een apparaat te typen wat ik wil zeggen.

ALS heeft ervoor gezorgd dat ik verlamd ben, afhankelijk van een machine om te ademen, en van mijn vrouw, Tiffany, voor al het andere. Mijn ziekte zal mij waarschijnlijk mijn leven kosten voordat mijn kinderen volwassen zijn. Ik heb een boek met lessen en toespraken uitgegeven die zij en anderen kunnen lezen als ik er niet meer ben.

Maar als ik aan mijn moeilijkheden denk, probeer ik te bedenken hoe gezegend ik ben. Ik heb de wereld rondgereisd, over veel verschillende culturen geleerd, met een president van de Verenigde Staten gesproken, met de premier van Syrië gedineerd en op besneeuwde bergtoppen gestaan, en versteld gestaan van hun schoonheid.

En wat nog belangrijker is: ik heb hard en lang gelachen met mijn ouders, broers, zussen, familie en vrienden. Ik heb op heilige plaatsen gestaan, geleerd van de leringen van hedendaagse profeten en in de tempel gediend. Ik heb anderen uitgenodigd om tot Christus te komen en geluk te vinden. Mijn geweldige vrouw zal voor eeuwig mijn partner zijn als we onze verbonden nakomen, en ik zal grote vreugde hebben in mijn nageslacht.

Hoe kan ik met dit perspectief van dankbaarheid niet gelukkig zijn? ALS is niet leuk, en het is duidelijk het dieptepunt van mijn leven. Maar het is niet laag genoeg om mijn geluk tegen te gaan.

Wat ik heb geleerd

Ik ben ALS gaan zien als een roeping, en die probeer ik groot te maken. Ik verwacht zelfs op deze ziekte terug te kijken en te lachen – dankbaar voor wat ik dankzij deze uitdaging ben geworden. En als ik er later zo op zal terugkijken, waarom zou ik de situatie dan nu niet zo bekijken?

Ik wil niet de indruk wekken dat deze uitdaging gemakkelijk is. Het heeft lang geduurd voordat ik mijn emoties en angst onder controle kon krijgen. Ik heb veel geleerd terwijl mijn fysieke lichaam aftakelde.

Ik heb geleerd dat God ons soms zegeningen geeft. In het begin worden we geroepen om iets te doen wat moeilijk of zelfs onmogelijk lijkt! Vervolgens onderwijst de Heer ons en verheft Hij ons door zijn genade, ofwel de ‘instaatstellende kracht’ die door zijn verzoening mogelijk wordt gemaakt. Pas als we aan de andere kant van de taak zijn gekomen, zien we zijn hand en zijn zegeningen in ons leven. Zoals president Thomas S. Monson (1927–2018) heeft gezegd: ‘Bid niet om taken waar u tegen opgewassen bent, maar om de capaciteiten waarmee u tegen uw taken opgewassen bent. Dan is de uitvoering van uw taken geen wonder, maar bent ú het wonder.’

Dat patroon is me keer op keer overkomen. Dus ik heb er vertrouwen in dat ALS voor mij op dezelfde manier zal uitpakken.

moeder en kinderen — Mijn ziekte zal mij waarschijnlijk mijn leven kosten voordat mijn kinderen volwassen zijn. Ik heb een boek met lessen en toespraken uitgegeven die zij en anderen kunnen lezen als ik er niet meer ben. Totdat het einde voor mij komt, probeer ik mijn roeping groot te maken en meer zoals Jezus te zijn.

President Gordon B. Hinckley (1910–2008) zei ooit dat als het evangelie waar is, ‘dan is de rest toch onbelangrijk?’ Ik leer veel over wat echt belangrijk is. In mijn beproevingen heb ik geleerd dat de God van het heelal van mij houdt. Als ik terugkijk, zie ik zijn hand in mijn leven. Elke beproeving waarmee ik te maken kreeg, heeft me op de volgende voorbereid. ALS stond niet in mijn plannen, maar ik heb geleerd dat zijn wegen niet onze wegen zijn.

God houdt van ons precies zoals we zijn, maar Hij wil ook zoveel meer voor ons. We zijn nog lang niet in de buurt van de finish. We hebben nog een lange weg te gaan, maar we moeten elke dag een beetje beter zijn. Omdat God van ons houdt, vraagt Hij ons om beter ons best te doen, beter te worden en Hem te volgen.

Toen de profeet Nephi een vraag kreeg waarop hij geen antwoord wist, vertrouwde hij op wat hij al wist: ‘Ik weet dat [God] zijn kinderen liefheeft; toch ken ik niet de betekenis van alle dingen’ (1 Nephi 11:17).

Ik geloof dat hoe moeilijk, onrechtvaardig, oneerlijk of pijnlijk dit leven ook mag lijken, we allemaal heel gelukkig zullen zijn met het eindresultaat. Onze keuzes zullen onze omstandigheden overtreffen.

‘Het komt uiteindelijk allemaal goed, en als het niet goed is, is het niet het einde’, luidt een populair gezegde. De Heer heeft gezegd:

‘Op dit moment kunt u het plan van uw God met betrekking tot de dingen die hierna zullen komen, en de heerlijkheid die zal volgen op veel beproeving, niet met uw natuurlijke ogen zien.

Want na veel beproeving komen de zegeningen. Daarom komt de dag dat u met grote heerlijkheid gekroond zult worden’ (Leer en Verbonden 58:3–4).

Ik ken niet de betekenis van alle dingen. Maar ik weet dat God mij liefheeft. Hij heeft u ook lief. Zijn volmaakte liefde drijft mijn angsten uit (zie Moroni 8:16). Totdat het einde voor mij komt, probeer ik mijn roeping groot te maken en meer zoals Jezus te zijn.

Dankzij de technologie die me in staat stelt om met mijn ogen te typen, zal ik mijn geloof in Gods plan van geluk en mijn getuigenis blijven geven totdat Hij me terug naar huis roept.