De hoofdpersoon in de kerkgeschiedenis

Het heilige bos, Greg Olsen

De kerkgeschiedenis is zijn geschiedenis

Ik ben in mijn werk dagelijks met documenten en verhalen uit de kerkgeschiedenis bezig, maar door een ervaring van enkele jaren geleden zie ik onze geschiedenis in een nieuw licht. Toen president Russell M. Nelson in de algemene aprilconferentie van 2020 ‘De herstelling van de volheid van het evangelie van Jezus Christus: een proclamatie aan de wereld in het 200e gedenkjaar’ voorlas, luisterde ik als een leerling in een geschiedenisles. Ik hoorde hem een reeks gebeurtenissen noemen: het eerste visioen in 1820, de bezoeken van hemelse boodschappers, de vertaling van het Boek van Mormon en de oprichting van de kerk in 1830.

Een paar maanden later las ik als onderdeel van mijn dagelijkse evangeliestudie een gedrukt exemplaar van de proclamatie. Ik ging ervan uit een geschiedenistijdlijn te bekijken, dus wat ik zag deed mij schrikken. Een flits van inzicht, bijna als de bliksem, vulde mijn geest en verlichtte iets totaal nieuws voor mij. Ik was zo verrast dat ik op het papier begon te schrijven en vol verbazing woorden onderstreepte en omcirkelde.

Wat die dag zo opviel, was dat onze hemelse Vader en Jezus Christus het onderwerp waren van bijna elke zin, en in elke gebeurtenis de voornaamste deelnemers waren:

• In 1820 zijn ‘God de vader en zijn Zoon, Jezus Christus, […] aan Joseph verschenen.’

• Hemelse boodschappers kwamen niet vanuit zichzelf, maar ‘op aanwijzing van de Vader en de Zoon’.

• De Heer zegende Joseph Smith met ‘de gave en de macht van God’ om een verslag van zijn eigen ‘persoonlijke bediening’ in Amerika te vertalen.

• De Heer gaf Joseph Smith de macht om zijn kerk op te richten.

• ‘Jezus Christus heeft weer apostelen geroepen, en heeft hun priesterschapsgezag verleend.’

• ‘God [maakt] zijn wil voor zijn geliefde zonen en dochters bekend.’

Toen ik erover nadacht, begon ik de Heiland in het middelpunt van andere gebeurtenissen van de herstelling te zien. Jezus Christus vergaf Joseph Smith zijn zonden (zie Leer en Verbonden 110:5). De stem van de Heiland is te horen in de openbaringen die in de Leer en Verbonden bewaard zijn gebleven. Duizenden mensen in de negentiende eeuw kregen een diepere band met Hem, sloten verbonden met Hem en volgden Hem, soms zelfs door hun land te verlaten, zeeën en vlakten over te steken en zich in Zion te vergaderen.

Vandaag de dag blijven miljoenen mensen wereldwijd dichter tot onze hemelse Vader en de Heiland komen door zich te bekeren, verbonden te sluiten en Hen te midden van tegenspoed te volgen.

Als we vragen hebben over dingen die zijn gezegd of gedaan door mensen in het verleden, kan het helpen om de Heer als het middelpunt van deze gebeurtenissen te zien. Zo zien we in de evangeliën van het Nieuwe Testament soms dat de discipelen niet alles weten, dat het ze niet lukt om boze geesten uit te drijven en dat ze zelfs hun geloof verloochenen (zie bijvoorbeeld Mattheüs 17:16, 19–20; Markus 9:10). Maar sommige lezers vandaag de dag hebben misschien minder last van deze menselijke tekortkomingen, deels omdat we kunnen zien dat Jezus van Nazareth de hoofdpersoon in het verhaal is en dat Hij dingen goedmaakt.

Daarentegen laten we Jezus Christus soms buiten beschouwing als we het over de hedendaagse kerkgeschiedenis hebben door te beginnen met namen, datums en plaatsen. Als er dan vragen komen, hebben sommigen de behoefte om iemand naar voren te schuiven die het goed kan maken. Wanneer dat gebeurt, moeten we bedenken dat de Heer ook de hoofdpersoon in de hedendaagse kerkgeschiedenis is. Het is niet erg dat Joseph Smith of Brigham Young – of wie dan ook – niet foutloos is en niet alles weet, want dat is niet onze taak. Wij zijn de discipelen en de leerlingen, en de Heer is de hoofdpersoon.

Jezus Christus dient Gods kinderen al duizenden jaren, waaronder ook de afgelopen 200 jaar. Hij is het middelpunt van het verhaal. De kerkgeschiedenis is zijn geschiedenis.

De Heer verschijnt in de Kirtlandtempel, Del Parson

De handelwijze van God kennen

Aan het begin van het Boek van Mormon geeft Nephi kort aan waarom zijn broers faalden. Lang voordat Laman en Lemuel Nephi vastbonden of hun vader naar het leven stonden, morden ze. Zoals Nephi zegt: ‘Zij morden omdat zij geen kennis hadden van de handelwijzen van die God die hen had geschapen’ (1 Nephi 2:12).

Vierhonderd jaar later waren de nakomelingen van Laman en Lemuel ‘een wild en woest en bloeddorstig volk’ geworden, wat deels terug te voeren is op het feit dat Laman en Lemuel ‘verbolgen op [Nephi] waren omdat zij de handelwijzen van de Heer niet begrepen’ (Mosiah 10:12, 14). Als we de handelwijzen van God niet begrijpen, heeft dat enorme gevolgen!

Om zijn handelwijze te begrijpen, moeten we weten wie Hij is, wat Hij van ons verwacht en hoe Hij zijn kinderen behandelt. De geschiedenis van de hedendaagse bediening van de Heiland leert ons deze dingen. Joseph Smith leerde ons dat we allemaal moeten begrijpen ‘waarom God ons in de wereld liet komen’. Door de handelwijze van God te leren kennen, leren we Hem kennen, en Hem kennen leidt tot het eeuwig leven (zie Johannes 17:3). Ja, ‘de behoudenis van Zion’ komt ten dele tot stand als we ‘kennis van de geschiedenis’ verkrijgen (Leer en Verbonden 93:53).

Het verslag van Gods handelwijze is te vinden in de Schriften en in de hedendaagse geschiedenis van de herstelde kerk. Daar zien we momenten in de geschiedenis waarop God rechtstreeks met de mensheid omging, zoals toen de Vader en de Zoon het gebed van Joseph Smith in het heilige bos beantwoordden (zie Geschiedenis van Joseph Smith 1:17–20) en toen de Heiland in de Kirtlandtempel verscheen (zie Leer en Verbonden 110:1–10).

God raakt ons leven ook op minder opvallende manieren. Hij beschrijft zijn indirecte handelwijze met mensen door de metafoor van zijn werk ‘zonder handen’ doen (zie Daniël 2:34–35; Leer en Verbonden 65:2; 109:72). Deze indirecte betrokkenheid kan op veel manieren gebeuren. In dat licht kunnen we de handelwijze van God in ‘kleine middelen’ (Alma 37:7) zien, zoals wanneer we aan het avondmaal deelnemen om de Heer te gedenken en onze verbonden te hernieuwen (zie Leer en Verbonden 20:77, 79).

God helpt ons ook door tedere barmhartigheden die ons bevrijden en bewaren door ‘persoonlijke en geïndividualiseerde zegeningen’. Een voorbeeld uit de kerkgeschiedenis is dat deelnemers aan het kamp van Israël (Zionskamp) de zieken genezen zagen worden, tegen de elementen beschermd werden en de tedere barmhartigheden ervoeren van mensen die vrijwillig meededen, geld doneerden en voor voedsel en water zorgden.

Zijn werk doen, Kamette Harmer, kopiëren niet toegestaan

De hedendaagse bediening van de levende Christus

De hedendaagse kerkgeschiedenis biedt inzicht in de handelwijze van God onder zijn kinderen in de laatste 200 jaar. Gods handelingen zien, kan onze zorgen verminderen, ons helpen ons te bekeren, onze eenheid bevorderen, en ons voorbereiden op voortdurende persoonlijke openbaring.

In plaats van de kerkgeschiedenis als een aaneenschakeling van namen en datums te zien, kunnen we terugkijken op de afgelopen 200 jaar en getuige zijn van de hedendaagse bediening van de levende Christus, en inzichten opdoen uit de manier waarop Hij liefde heeft getoond aan Gods kinderen, onder wie de heiligen der laatste dagen. Gods hedendaagse werken kunnen ons werkelijk inspireren om ons te bekeren en ons in Jezus Christus te verheugen (zie Alma 37:9). Door de herstelling te beschouwen als een heilig verleden dat door heiligen over de hele wereld wordt gedeeld, vieren we de goedheid van God, voelen we empathie voor de ervaringen van anderen en versterken we onze eenheid (zie Mosiah 25:7–9).

Bekering, blijdschap en eensgezindheid zijn enkele van de vele redenen waarom de Heiland heeft geboden dat onze geschiedenis in de laatste dagen moet worden bijgehouden ‘voor het welzijn van de kerk en voor de opkomende geslachten die in het land Zion zullen opgroeien’ (Leer en Verbonden 69:8). Onze hedendaagse geschiedenis laat zien dat Jezus Christus de centrale figuur is, en kan ons de wegen van God leren en ons dichter tot Hem brengen.