Jesukristo: Ang Paglaom ug Saad sa Pasko sa Pagkabanhaw

Ang Dios, atong Mahangtorong Amahan sa Langit; si Jesukristo, Iyang Hinigugmang Anak; ug ang Espiritu Santo personal nga duol kanato. Ang Ilang walay kinutoban ug mahangtorong nga kahayag, kaluoy, ug matubsanong gugma nakakonektar sa katuyoan sa paglalang ug sa mga elemento sa atong pagkatawo (tan-awa sa Alma 30:44; Moises 6:62–63).

Sa Konseho sa Langit sa wala pa dinhi sa yuta, “nagakadungan pag-awit ang mga bitoon sa kabuntagon, ug ang tanang mga anak sa Dios nagkaduyog sa pagsinggit sa kalipay” (Job 38:7). Mipili kita sa pagpili. Karon kita nagakinabuhi pinaagi sa hugot nga pagtuo. Pinaagi sa atong kaugalingong kasinatian, atong madiskobrehan ang gisaad sa Dios nga katahom, katin-aw, hingpit nga kalipay, ug katuyoan taliwala sa mga kawalay kasigurohan, mga pagkawala sa paglaom, ug mga hagit sa mortalidad.

Dili kita kinahanglan nga mag-inusara nga walay pagsabot sa atong katuyoan ug direksiyon. Mahimo kitang makigsulti sa langit, mopalambo sa hugot nga pagtuo ug pagkahisakop sa pamilya ug sa panimalay ug komunidad sa mga Santos, ug mahimong atong labing tinuod, labing gawasnon, labing tinuod, malipayon nga mga kaugalingon pinaagi sa andam ug malipayon nga pagkamasulundon sa mga sugo sa Dios. Ang pag-ula diha ug pinaagi ni Jesukristo nagdala niini nga pagkasakop diha pakigsaad.

Ang Paglaom sa Kinabuhi ug Misyon ni Jesukristo

Matag adlaw, ang paglaom ug saad sa Pasko sa Pagkabanhaw naglakip sa mga panalangin ug mga pagtulun-an nga gipakigbahin ni Jesukristo atol sa Iyang hingpit nga mortal nga pangalagad. Naorden nang daan sa sinugdanan, si Jesukristo natawo nga Bugtong Anak sa Dios (tan-awa sa Jacob 4:5; Alma 12:33–34; Moises 5:7, 9). Siya mitubo sa kaalam ug sa gidak-on, nakakaplag og kahimuot sa Dios ug sa tawo (tan-awa sa Lucas 2:52). Nagtinguha lamang sa pagbuhat sa kabubut-on sa Iyang Amahan, si Jesukristo mipasaylo sa mga sala, miayo sa mga kahuyang, mibuhi sa patay, ug mihupay sa masakiton ug nag-inusara.

Kausa, human nagpuasa og 40 ka adlaw, Siya mipamatuod, “Ang Espiritu sa Ginoo ania kanako, kay iya man akong gidihogan aron sa pagwali sa maayong balita ngadto sa mga kabos. Gipadala niya ako aron sa pagpahibalo sa kagawasan ngadto sa mga binilanggo ug sa kahiuli sa igtatan-aw ngadto sa mga buta, sa paghatag sa kagawasan ngadto sa mga dinaogdaog” (Lucas 4:18; tan-awa usab sa Isaias 61:1).

Kana para sa matag usa kanato.

Sa Kataposang Panihapon, si Jesukristo mihugas sa mga tiil sa Iyang mga disipulo (tan-awa sa Juan 13:4–8). Sa Daan ug Bag-ong mga Kalibotan, ang “buhi nga tubig” ug “ang tinapay nga nagahatag og kinabuhi” Mismo ang nagpasiugda sa sakramento. Diha sa sagrado nga ordinansa sa sakramento, kita nagtawag sa Amahan ug kita nakigsaad sa pagdala ngari kanato sa ngalan ni Jesukristo, kanunay nga mohinumdom Kaniya, ug maghupot sa Iyang mga sugo, nga kita sa kanunay makabaton sa Iyang Espiritu nga magauban kanato (tan-awa sa Lucas 22:19–20; 3 Nephi 18:7, 10–11).

Didto sa Tanaman sa Getsemani, si Jesus nag-antos labaw pa kay sa maantos sa tawo sa pagtubos ug sa pag-ula alang kanato. Migawas ang dugo sa matag lungag sa panit. Siya nag-antos niini nga mga kasakit alang sa tanan, nga kita unta dili mag-antos kon kita maghinulsol (tan-awa sa Doktrina ug mga Pakigsaad 18:11; 19:16).

Gibudhian ug sayop nga giakusahan, si Jesukristo gibugalbugalan ug gibunalan, ug usa ka korona sa mga tunok ang gihansak sa Iyang mapainubsanong ulo (tan-awa sa Mateo 27:26, 29; Marcos 15:15, 17, 20, 31; Lucas 22:63; Juan 19:1–2). “Napangos tungod sa atong mga kasal-anan … ug tungod sa iyang mga labod kita nangaayo” (Isaias 53:5). Siya “[giisa] sa krus” aron sa pagdala kanato ngadto Kaniya (tan-awa sa 3 Nephi 27:14–15). Apan, bisan sa krus, si Jesukristo mipasaylo (tan-awa sa Lucas 23:34). Siya mihangyo ni Juan sa pag-atiman sa Iyang inahan (tan-awa sa Juan 19:26–27). Siya mibati nga gibiyaan (tan-awa sa Mateo 27:46; Marcos 15:34). Aron matuman ang kasulatan, Siya miingon nga Siya giuhaw (tan-awa sa Juan 19:28). Sa dihang natuman na ang tanan, Siya sa Iyang Kaugalingon “namatay” (Lucas 23:46; tan-awa usab sa Juan 10:17–18).

Si Jesukristo nasayod unsaon sa pagtabang kanato sa atong mga sakit, mga kahuyang, kamingaw, pagkahimulag, ug mga kalisdanan (tan-awa sa Alma 7:12). Ang ingon nga mga kasakit kasagaran moabot ingon nga resulta sa mga pagpili sa uban. Nasayod usab Siya kon unsaon nga magsadya uban kanato sa atong mga kalipay ug pagpasalamat, unsaon nga mohilak uban kanato kon puno ang atong kalipay. Sa malumo nga paagi, Siya nagtawag kanato sa Iyang ngalan, pinaagi sa Iyang tingog, ngadto sa Iyang panon. Siya nagtawag sa matag tawo bisan asa. Siya nagdapit kanato sa pagtan-aw ug pagsabot sa mortal nga kinabuhi pinaagi sa usa ka mahangtorong panglantaw. Samtang matarong kitang maglakaw ug motuman sa atong mga pakigsaad, Siya nagsaad nga ang tanan nga mga butang mahimong magtinabangay alang sa atong kaayohan (tan-awa sa Doktrina ug mga Pakigsaad 90:24; Mga Taga-Roma 8:28).

Sa Iyang panahon ug pamaagi, ang pagpahiuli moabot—dili lamang sa unsa nga paagi ang mga butang kaniadto apan usab sa unsa kini mamahimo. Sa pagkatinuod, si Jesukristo makapalingkawas kanato gikan sa pagkaulipon ug sa sala, gikan sa kamatayon ug impiyerno, ug makatabang kanato sa pagtuman sa atong balaanong pagkatawo samtang kita mahimong labaw pa kay sa atong gihunahuna, pinaagi sa hugot nga pagtuo ug paghinulsol.

Tungod ni Jesukristo, ang kamatayon dili mao ang kataposan. Atol sa Pasko sa Pagkabanhaw kita mopahayag:

Pinaagi sa sugo ug gahom gikan sa Iyang Amahan, si Jesus makahimo sa paghalad sa Iyang kinabuhi ug sa pagbakwi niini pag-usab (tan-awa sa Juan 10:17). Samtang ang Iyang lawas nahimutang sa lubnganan, si Jesukristo nangalagad ug nag-organisar didto sa kalibutan sa mga espiritu, namahayag “sa ilang katubsanan gikan sa gapos sa kamatayon.” (Doktrina ug mga Pakigsaad 138:16).

Sa buntag sa ikatulong adlaw, mibangon Siya gikan sa lubnganan. Nakigsulti siya kang Maria. Siya nagpakita ngadto sa duha ka disipulo diha sa dalan paingon sa Emmaus, Iyang Apostoles, ug uban pa. (Tan-awa sa Mateo 28; Marcos 16; Lucas 24; Juan 20.)

Sa gisubli nga pagpamatuod, Siya midapit sa Iyang mga tinun-an sa pag-itsa sa ilang mga pukot ngadto sa pikas nga habig sa barko; niini nga panahon, bisan napuno pag-usab sa isda, ang mga pukot wala mabugto (tan-awa sa Juan 21:6–11; Lucas 5:3–7). Siya mipakaon sa mga disipulo ug mihangyo kang Pedro sa tulo ka higayon sa pagpakaon sa Iyang mga karnero ug mga nating karnero (tan-awa sa Juan 21:12–17). Siya misaka sa langit, nagpahayag nga ang Iyang mga tinun-an kaniadto ug kitang tanan karon kinahanglang mopakigbahin sa mahimayaong balita sa Pasko sa Pagkabanhaw ug sa Iyang ebanghelyo ngadto sa matag nasod, kaliwatan, ug katawhan (tan-awa sa Mateo 28:19–20; Marcos 16:15).

Si Jesukristo mao ang atong Maayong Magbalantay ug ang Kordero sa Dios. Siya mihatag sa Iyang kinabuhi alang sa, ug mihatag sa Iyang kinabuhi ngadto sa, Iyang mga karnero. Diha sa tanaman ug diha sa krus, Siya mipas-an sa dili mapas-an ug miula alang kanato. Sa karon ug sa kahangtoran, Siya nagpakita kanato pinaagi sa ehemplo kon sa unsang paagi ang “kamatayon ang agianan ngadtos kahangtoran.”

Pinaagi sa gahom sa Pag-ula ug Pagkabanhaw ni Kristo, ang atong mga lawas ug mga espiritu mahiusa sa pisikal nga pagkabanhaw. Kita mahimong mahimayaon, mapahiuli sa panagway ug pisikal nga bayanan, matag bahin sa lawas. Bisan ang mga buhok sa atong ulo mapahiuli. Kita mahimong gawasnon gikan sa mga balatian sa panahon, sakit, pisikal nga aksidente, ug kakulang sa pangisip. Ang Pag-ula ni Kristo makapanalangin kanato sa pagbuntog sa matag matang sa espirituhanon nga panagbulag ug espirituhanon nga kamatayon. Sa kondisyon sa paghinulsol, kita gilingkawas gikan sa matag sala ug kasubo ug giablihan ngadto sa mahangtorong kahingpitan sa gugma ug kalipay. Putli, limpyo, gawasnon, makabalik kita sa atong labing bililhon nga mga relasyon sa pamilya ngadto sa mahimayaon, celestial nga presensiya sa Dios nga atong Amahan ug ni Jesukristo.

Makita nato pag-usab ang atong mga minahal sa kinabuhi. Sa dihang kita mahiusa pag-usab niadtong atong gimahal, makakita nato ang usag usa uban ang mahangtorong panglantaw—uban sa mas dakong gugma, panabot, ug kamabination. Ang Pag-ula ni Jesukristo makatabang kanato sa paghinumdom kon unsay importante ug pagkalimot sa unsay dili [importante]. Ang pagtan-aw sa atong Manluluwas ug sa mga relasyon uban sa mas dakong hugot nga pagtuo ug pasalamat magdala og kalinaw, mopagaan sa mga palas-anon, mopahiuli sa mga kasingkasing, ug mohiusa sa mga pamilya sa karon ug sa kahangtoran.

Ang Paglaom sa Kaabunda ug Hingpit nga Kalipay

Ang Pasko sa Pagkabanhaw diha ni Jesukristo naglakip sa pagbukas sa mga bentana sa langit, pagpadaghan sa bunga sa ubas, ug ang mga yuta nahimong makapahimuot. Ang Pasko sa Pagkabanhaw diha ni Jesukristo naglakip sa paghupay ug pag-atiman sa mga biyuda ug mga ilo, sa mga gigutom ug walay mahimo, kadtong kinsa nahadlok, giabusohan, o inosenteng nabutang sa usa ka peligroso nga sitwasyon. Mahunahunaon sa matag usa, si Jesukristo nagdapit kanato sa pagtan-aw ug pagpangalagad uban sa gugma ug kaluoy, sama sa Iyang gibuhat.

Sa tanang maayo nga mga butang, si Jesukristo madagayaon nga mopahiuli (tan-awa sa Juan 10:10; Alma 40:20–24). Siya misaad nga “ang yuta puno, ug adunay igo ug kapin pa” (Doktrina ug mga Pakigsaad 104:17). Ang Iyang pagpahiuli sa tanan nga mga butang naglakip sa kahingpitan sa Iyang ebanghelyo, Iyang awtoridad ug gahom sa pagkapari, ug sa sagrado nga mga ordinansa ug mga pakigsaad nga makita diha sa Iyang Simbahan, nga gitawag sa Iyang ngalan, gani Ang Simbahan ni Jesukristo sa mga Santos sa Ulahing mga Adlaw.

Ang Pasko sa Pagkabanhaw diha ni Jesukristo naglakip sa mas daghang balaan nga mga balay sa Ginoo nga nagkaduol ngadto sa mga anak sa Dios sa daghang mga dapit, nagdala sa atong mga kasingkasing sa doktrina sa “mga manluluwas didto sa Bukid sa Zion” (tan-awa sa Obadias 1:21). Ang Ginoo naghatag og usa ka makalimpyo, dili hinakog nga paagi alang kanato sa paghalad dinhi sa yuta sa unsay gikinahanglan ug tinguha sa mga minahal sa kahangtoran nga dili nila maangkon alang sa ilang kaugalingon.

Mao kana ang akong paglaom, saad, ug pagpamatuod. Ako mosaksi sa Dios nga atong Amahan; atong Manluluwas ug Manunubos, si Jesukristo; ug sa Espiritu Santo. Sa Pasko sa Pagkabanhaw ug sa matag adlaw, hinaot nga makakaplag kita og mahangtorong paglaom ug saad diha sa balaanong plano sa Dios sa kalipay, uban sa dalan sa pakigsaad niini sa balaanong kausaban gikan sa pagka-mortal ngadto sa pagka-imortal ug kinabuhing dayon. Matag adlaw hinaot nga ang kasiguroan sa Pag-ula ni Jesukristo mopagaan sa atong mga palas-anon, motabang kanato sa paghupay sa uban sa ilang mga kasub-anan, ug mopalingkawas sa atong mga kalag sa pagdawat sa Iyang hingpit nga kalipay.

Pinaagi sa paglaom ug saad sa Pasko sa Pagkabanhaw, si Jesukristo mopuno sa mga pangandoy sa atong mga kasingkasing ug motubag sa mga pangutana sa atong mga kalag.