Wat betekent het om je oprecht te bekeren?

Bekering leidt tot veranderingen in houding en gedrag, maar alleen verandering in houding en gedrag is nog geen bekering.

Toen ik president van de Brigham Young University in Idaho was, sprak ik op een zondag met een bisschop van de campus. Zonder me te vertellen om wie het ging, legde hij mij uit dat een jongere het volgende aan hem had bekend: ‘Bisschop, vrijdagavond heb ik de wet van kuisheid overtreden. Een gesprek met u is het laatste wat ik wil doen om me te bekeren. Nu ik heb bekend, voel ik me geweldig.’

Zonden inzien en verzaken, berouw hebben, het goedmaken, en zonden aan God en zo nodig aan onze priesterschapsleiders belijden, zijn allemaal noodzakelijke en belangrijke beginselen van het bekeringsproces. Deze essentiële stappen zijn echter niet louter een gedragshecklist die we zonder nadenken even snel kunnen afvinken. Als we deze dingen doen zonder de Verlosser en zijn zoenoffer te erkennen en niet op Hem te vertrouwen, dan zijn zelfs onze beste inspanningen tevergeefs.

Ik heb me weleens afgevraagd of we als leden van de kerk de verschillende stappen van bekering uit ons hoofd leren — zoals erkenning, berouw en goedmaken — en daarbij het belangrijkste aspect over het hoofd zien: de Verlosser. Ons van het kwade afkeren, leidt op zich niet tot geestelijke genezing. We moeten ons tot Christus wenden.

De Heiland wordt vaak de grote Geneesheer genoemd en deze titel heeft een grote symbolische betekenis.

Beschouw zonde als een geestelijke wond die een schuldgevoel veroorzaakt. Alma beschreef dit aan zijn zoon Corianton als ‘gewetenswroeging’. Schuldgevoel is voor de geest wat pijn voor het lichaam is – een waarschuwing voor gevaar en bescherming tegen nog meer schade. De verzoening van de Heiland biedt de helende balsem die onze geestelijke wonden kan genezen en schuldgevoel kan wegnemen. Deze balsem kan echter alleen worden aangebracht door de beginselen van geloof in de Heer, en bekering. De gevolgen van oprechte bekering zijn vrede, troost, geestelijke genezing en hernieuwing.

Ring-, zendings- en districtpresidenten, bisschoppen en gemeentepresidenten die handelen met de macht van de priesterschapssleutels die zij hebben ontvangen toen zij werden aangesteld, zijn gevolmachtigde vertegenwoordigers van de Verlosser, die noodzakelijke hulp bieden bij het bekerings- en genezingsproces. Deze leiders zijn assistent-geneesheren die geestelijke ziekten kunnen vaststellen en de benodigde medicijnen en behandelingen kunnen voorschrijven.

Ernstige geestelijke wonden vergen zowel voortdurende inspanning als tijd om volledig te genezen. En het genezingsproces kan pijnlijk zijn.

Hoe dankbaar zouden we moeten zijn als we de geestelijke beloften overdenken dat Christus ‘uit de doden (zal) opstaan, met genezing onder zijn vleugels; en allen die in zijn naam geloven, zullen behouden worden in het koninkrijk van God.’

Als we ons bekeren en tot de Heer wenden, is het belangrijk dat we eerlijk zijn tegenover onszelf. We moeten er aan werken om geen excuses voor onszelf te bedenken, anderen de schuld te geven en te rationaliseren. Dit kan ons ervan weerhouden om ons echt tot God te wenden.

En als we ons bekeren en ons tot de Heer wenden, dan moet onze bedoeling oprecht zijn en moeten we eerlijk zijn tegenover Hem om wiens vergeving we verzoeken. Een oprechte belijdenis aan God, en zo nodig aan priesterschapsleiders, moet volledig zijn.

Sommigen die geen begrip hebben van de aard van bekering denken dat ze op een berekende en geplande manier kunnen zondigen. Ze verwachten dat ze dit vervolgens gemakkelijk aan de bisschop kunnen opbiechten en daarna naar de tempel, het zendingsveld en andere geestelijke bestemmingen kunnen gaan.

Als leiders in de herstelde kerk van de Heer hebben we een plechtige verplichting om leden te leren zich niet te laten verleiden door dergelijke valse denkwijzen. Hoe kan iemand zich met een oprechte bedoeling bekeren en om vergeving vragen terwijl het zijn of haar werkelijke bedoeling was om te zondigen? Hoe kan iemand zich met heel zijn hart tot de Heer wenden als zijn bekering oppervlakkig is, niet oprecht of alleen maar bedoeld om publieke schaamte te voorkomen? Zo’n vooraf bedachte en geplande losbandigheid drijft de spot met de verzoening van Christus. Vergeving van een dergelijke zonde is zeker mogelijk, maar het pad dat men moet bewandelen is niet makkelijk en de reis is niet kort.

In de Schriften wordt herhaaldelijk de nadruk gelegd op het bestendige verband tussen het principe van bekering, het belang van heilige verbonden en verordeningen, de heiligende macht van de Heilige Geest, en de geweldige zegen om altijd vergeving van zonden te behouden.

Als leden van de herstelde kerk van de Heer worden we gezegend door onze eerste reiniging van zonde in verband met de doop en het ontvangen van de gave van de Heilige Geest. Deze eerste zegening wordt vergroot door de mogelijkheid van voortgaande reiniging van zonde die wordt gerealiseerd door de voortdurende leiding en heiligende macht van de Heilige Geest - het derde lid van de Godheid. Deze vreugdevolle zegeningen zijn van vitaal belang, omdat ‘niets dat onrein is, bij God kan wonen’.

De verordening van het avondmaal is een heilige en herhaalde uitnodiging tot oprechte bekering en geestelijke hernieuwing. Deze verordening staat centraal in het proces van voortdurende heiliging.

Deelname aan het avondmaal leidt op zich niet tot vergeving van zonden. Maar als wij ons bekeren, ons gewetensvol voorbereiden en met een gebroken hart en een verslagen geest aan deze heilige verordening deelnemen, dan is de belofte dat wij de Geest van de Heer altijdbij ons mogen hebben. En door de heiligende macht van de Heilige Geest kunnen wij altijd vergeving van onze zonden behouden.

Onze hemelse Vader en zijn geliefde Zoon willen niet dat wij slechts eenmalig in ons leven geestelijke vernieuwing, verkwikking en herstel ervaren als we ons laten dopen, de gave van de Heilige Geest ontvangen en worden bevestigd als leden van de herstelde kerk van de Heer. Doop door onderdompeling, de oplegging van handen voor de gave van de Heilige Geest en het avondmaal zijn geen op zichzelf staande en afzonderlijke verordeningen.

Het zijn eerder onderdelen van een samenhangend en aanvullend patroon van verlossende vooruitgang. Elk opeenvolgend verbond en elke opeenvolgende verordening verhoogt en vergroot ons geestelijk doel, verlangen en onze prestatie.

De volgorde van discipelschap is eenvoudig en duidelijk: geloof in de Heiland oefenen, ons bekeren, essentiële verbonden en verordeningen ontvangen, veranderen, ernaar streven altijd vergeving van zonden te behouden, en getrouw op het verbondspad voortgaan. Het plan van de Vader, de verzoening van de Heiland en de eerste beginselen van het evangelie verschaffen ons de genade die we nodig hebben om regel op regel en voorschrift op voorschrift vooruit te gaan naar onze eeuwige bestemming.

Bekering en vergeving van zonde zijn hemelse zegeningen die mogelijk worden gemaakt door het oneindige en eeuwige zoenoffer van de Heer Jezus Christus. Deze beginselen zijn echt, en ze zijn waar. Ik getuig van de goddelijkheid, de levende werkelijkheid en de ongeëvenaarde liefde van de Heiland voor ons.