Foto’s, Ashlee Larsen

Het is moeilijk om in Noorwegen lid te zijn van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen omdat er zo weinig leden zijn. Veel mensen zijn helemaal niet religieus. Sommigen zijn van mening dat je geen geloof nodig hebt als je geld hebt. Ik heb veel vrienden die jong met alcohol drinken of drugsgebruik zijn begonnen Daardoor voel ik me natuurlijk anders dan anderen. Maar Gods Zoon is naar de aarde gekomen om ons te helpen en ons een pad te tonen dat we kunnen volgen.

Jezus Christus is een voorbeeld voor ons en er wordt van ons verwacht dat wij zijn evenbeeld zijn door de dingen te doen die Hij zou doen. Ik probeer mensen zoveel mogelijk te helpen. Ik probeer mensen altijd het gevoel te geven dat ze welkom zijn, vooral in de kerk. Ik probeer iedereen erbij te betrekken. En ik zie dat mijn hemelse Vader en Jezus Christus me altijd gezegend hebben.

Ik werk op een boerderij. Ik maai het gras, help met de koeien, bouw hekken, rijd met tractoren, wied onkruid en help met de oogst. In het voorjaar snoeien we bomen en zaaien we zaad. In de winter hakken we hout voor brandhout.

Als ik iets nieuws doe, wil ik het niet verknoeien. De eerste keer dat ik in een tractor stapte, was ik een beetje bang om ermee te rijden omdat er zoveel mis kon gaan. Ik reed over de aardappelen om de aardappelplant met aarde te bedekken, zodat de aardappelen niet groen en ziek werden. Maar over de aardappelen heen rijden is ook een gemakkelijke manier om ze te doden, bijvoorbeeld als je op de aardappelen rijdt of ze omploegt. Ik had gebeden voordat ik begon en het ging goed.

Ik leerde iedereen steeds beter kennen in het eerste jaar dat ik op de boerderij werkte. We lunchen altijd met de moeder en vader van mijn baas. Zij maakt al het eten klaar voor iedereen en er wordt ook koffie geserveerd. Ze vroegen me: ‘Wil je koffie?’ Ik zei: ‘Nee’, en ze vroegen: ‘Waarom niet?’ Ik zei: ‘Nou, omdat we in mijn kerk geen koffie drinken.’ Daardoor wilden ze meer weten en ze begonnen me vragen te stellen. Ze hadden nog nooit van de kerk gehoord. Toen kreeg ik de kans om hen te vertellen wat ik geloof. Het was best een eng moment! Maar ik denk dat ze daarna meer respect voor me hadden.