សៀវភៅចូរមកតាមខ្ញុំ
គោលលទ្ធិ និងសេចក្តីសញ្ញា ៧១; ៧៧; ៨២
សម្បត្តិដែលលាក់កំបាំង
សូមទាញយកប្រយោជន៍កាន់តែច្រើនពីការសិក្សាព្រះគម្ពីរជាជាងគ្រាន់តែយល់ពីសំណេរនៅលើទំព័រព្រះគម្ពីរ ។
ព្រះអម្ចាស់នឹងបំភាន់សត្រូវរបស់យើងនៅក្នុងពេលកំណត់របស់ទ្រង់ផ្ទាល់ ។
ព្រះអម្ចាស់នឹងបំភាន់សត្រូវរបស់យើងនៅទីបំផុត ។
ការ « បំភាន់ » នរណាម្នាក់មានន័យថាធ្វើឲ្យពួកគេច្រឡំ ភ្ញាក់ផ្អើល បរាជ័យ អាម៉ាស់ ភ័យខ្លាច ឬធ្វើឲ្យពួកគេរន្ធត់ ។
ដូច្នេះនៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលប្រាប់ យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ ថា « បើសិនជាមានមនុស្សណាមួយបន្លឺសំឡេងឡើងទាស់នឹងអ្នក អ្នកនោះនឹងត្រូវបាន បំភាន់ តាមពេលដែលយើងកំណត់ » ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ៧១:១០ បានគូសបញ្ជាក់បន្ថែម ) ទ្រង់បានសន្យាថា អ្នកណាដែលប្រឆាំងនឹងដំណឹងល្អ នៅថ្ងៃណាមួយនឹងជួបផលវិបាកអវិជ្ជមានពីជម្រើសរបស់ពួកគេ ។
« តាមពេលដែលយើងកំណត់ » មានន័យថាព្រះអម្ចាស់មានពេលវេលាផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ទ្រង់ ។ យើងត្រូវទទួលស្គាល់ថា មនុស្សជាច្រើននឹងមិនត្រូវបានធ្វើឲ្យទទួលខុសត្រូវចំពោះសកម្មភាពរបស់ពួកគេភ្លាមៗទេ—ហើយវាមិនអីទេ ។ យើងគប្បីទុកចិត្តលើព្រះអម្ចាស់ និងពេលវេលារបស់ទ្រង់ ។
ពិតណាស់ យើងគប្បីក្រោកឈរដើម្បីសេចក្ដីពិត ។ ប៉ុន្តែ កាលដែលយើងធ្វើដូច្នោះ យើងគួរតែគោរពដល់ជំនឿរបស់អ្នកដទៃទៀត និងសិទ្ធិរបស់ពួកគេក្នុងការជ្រើសរើសមិនទទួលដំណឹងល្អ ។
សូមកុំបារម្ភអំពីមនុស្សដែលបេសកកម្មរបស់ពួកគេគឺមកដើម្បីរិះគន់ និងបំផ្លាញសាសនាចក្រ ដែលមានឆន្ទៈក្នុងការកុហក និងធ្វើឲ្យមនុស្សយល់ខុសពីជំនឿរបស់យើង ។ ទុកវាឲ្យព្រះអម្ចាស់ចុះ ។ ទ្រង់នឹង បំភាន់ ពួកគេ និងប្រទានឱកាសដល់ពួកគេឲ្យរៀន និងផ្លាស់ប្តូរ—នៅទីបំផុត ។
ដូចយើងដែរ សត្វគឺជាការបង្កបង្កើតដ៏អស់កល្បជានិច្ច ដែលត្រូវបានថែទាំដោយព្រះវរបិតាសួគ៌ ។
សត្វដែលជាមិត្តរបស់យើងត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយព្រះវរបិតាសួគ៌ផងដែរ ។
វាអាចហាក់ដូចជាព័ត៌មានលម្អិតតិចតួច ប៉ុន្តែមានអ្វីមួយដែលពិតជាអស្ចារ្យដែលបានបង្ហាញនៅក្នុង គោលលទ្ធិ និងសេចក្តីសញ្ញា ៧៧ ៖ សត្វមានព្រលឹងផងដែរ !
នេះគឺជាអ្វីដែលមនុស្សជាច្រើនតែងតែជឿ—វា មានអារម្មណ៍ ពិត—បើទោះបីជាព្រះគម្ពីរប៊ីប និងព្រះគម្ពីរមរមនមិនបានសរសេរវាឲ្យបានលម្អិតក៏ដោយ ។ ឥឡូវនេះព្រះអម្ចាស់បានប្រកាសយ៉ាងច្បាស់លាស់ ។
ដូចជាមនុស្សដែរ « សត្វ » និង « សត្វលូនវារ » និង « សត្វហើរលើអាកាស » ត្រូវបានបង្កើតឡើងខាងវិញ្ញាណជាមុន ។ រាងកាយខាងវិញ្ញាណរបស់ពួកវា ដូចជារបស់យើងដែរ គឺមានរូបរាងដូចគ្នានឹងរាងកាយខាងសាច់ឈាមរបស់ពួកវាដែរ ។ ហើយពួកវា ដូចជាយើងដែរ នឹងរីករាយនឹង « ការសប្បាយរីករាយដ៏នៅអស់់កល្បជានិច្ច »—ជាសុភមង្គល និងអំណរនៅក្នុងរាងកាយដែលបានរស់ឡើងវិញរបស់ពួកវា ។ ( សូមមើល គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ៧៧:២–៣ ) ។
យើងដឹងថា ព្រះវរបិតាសួគ៌បានបង្កើតសត្វទាំងឡាយ បានប្រទានដល់យើងនូវការគ្រប់គ្រងលើពួកវា ហើយចង់ឲ្យយើងប្រព្រឹត្តិចំពោះពួកវាដោយសប្បុរស ។ ដូចជាយើងដែរ ពួកវាជាការបង្កើតដ៏អស់កល្បជានិច្ច ដែលត្រូវបានថែទាំដោយព្រះវរបិតាសួគ៌ ។
ចូរប្រើពរជ័យដែលប្អូនៗបានទទួលឲ្យបានល្អ ។
គំនិតដែលថា ជាមួយនឹងអំណាចដ៏អស្ចារ្យក៏នាំមកនូវការទទួលខុសត្រូវដ៏អស្ចារ្យ មិនមែនមានប្រភពពីពួកវីរបុរសនោះទេ ។ ព្រះអង្គសង្គ្រោះបានសម្តែងព្រះហឫទ័យដូចគ្នា នៅពេលដែលទ្រង់បានមានបន្ទូលប្រាប់ព្យាការី យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ ថា « ដ្បិតដល់អ្នកណាដែលត្រូវបានប្រទានឲ្យច្រើន នោះក៏មានតម្រូវការជាច្រើនវិញ » ( គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ៨២:៣ ) ។
ទេពកោសល្យ អំណោយទាន និងពរជ័យរបស់យើងបានមកពីព្រះអម្ចាស់ ។ វាមិនល្អទេដែលចាត់ទុកពរជ័យទាំងនោះថាឥតម្លៃ ។ ប្រសិនបើព្រះអម្ចាស់បានប្រទានពរដល់ប្អូនៗឲ្យមានគំនិតភ្លឺស្វាង និងការស្រេកឃ្លានចំណេះដឹង ប៉ុន្តែប្អូនៗខ្ជះខ្ជាយពេលវេលារបស់ប្អូនៗនៅសាលារៀន ហើយមិនខិតខំរៀនសូត្រឲ្យបានពិន្ទុល្អ នោះប្អូនបានប្រើប្រាស់អំណោយទានរបស់ប្អូនៗខុសហើយ ។ ដូចគ្នាដែរចំពោះអ្នកដែលមានកម្លាំងអត្តពលកម្មបែរជាប្រើអំណាចរបស់គាត់ដើម្បីធ្វើបាបអ្នកដទៃ ឬមនុស្សម្នាក់មានពរជ័យឲ្យពូកែនិយាយកំប្លែង តែប្រើវាដើម្បីមើលងាយអ្នកដទៃទៅវិញ ( ពួកយើងជាច្រើនត្រូវកែប្រែរឿងនេះ ) ។
ព្រះអម្ចាស់សព្វព្រះទ័យឲ្យយើងធ្វើបានល្អបំផុត—ហើយនិយាយទៅ យើងត្រូវប្រៀបធៀបទៅនឹងសមត្ថភាពរបស់យើងផ្ទាល់ មិនមែនប្រៀបធៀបទៅនឹងនរណាម្នាក់ផ្សេងទៀតទេ ។ អាស្រ័យលើជំនាញដែលយើងកំពុងនិយាយដល់អ្វីដែល « ល្អបំផុត» របស់ប្អូន ប្រហែលជាល្អជាង ឬអាក្រក់ជាងអ្វីដែល « ល្អបំផុត » របស់អ្នកដទៃ ។ ហើយវាមិនជាថ្វីនោះទេ ! សូមដឹងគុណចំពោះចំណុចខ្លាំងរបស់ប្អូន ហើយបន្ទាបខ្លួនចំពោះភាពទន់ខ្សោយរបស់ប្អូន ហើយអនុញ្ញាតឲ្យព្រះអម្ចាស់ជួយប្អូនឈានដល់សក្តានុពល របស់ប្អូន ។