Ang Tabernakulo ug Sakripisyo

Sa dihang ang Dios misugo ni Moises sa pagtukod og tabernakulo diha sa kampo sa mga Israelita, Siya mipahayag sa katuyoan niini: “nga aron ako magapuyo sa taliwala nila” (Exodo 25:8). Sulod sa tabernakulo, ang presensiya sa Dios girepresentar sa arka sa pakigsaad—usa ka kahoy nga kahon, gitabonan og bulawan, naglangkob sa sinulat nga rekord sa pakigsaad sa Dios uban sa Iyang katawhan. Ang arka gibutang sa labing balaan, pinakasulod nga lawak, gibulag gikan sa tanang parte sa tabernakulo pinaagi sa usa ka tabil. Kini nga tabil mahimong magsimbolo sa atong pagkabulag gikan sa presensya sa Dios tungod sa Pagkapukan, ingon man sa atong paagi pabalik Ngadto Kaniya—pinaagi sa Manluluwas.

Gawas ni Moises, nasayod kita sa usa ka tawo lamang kinsa makasulod nianang “dapit nga labing balaan” (Exodo 26:34)—ang halangdon nga pari. Sama sa ubang mga pari, kinahanglan pagahugasan ug pagadihogan una siya ug magsul-ob sa sagrado nga sinina nga simbolikanhon sa iyang katungdanan. Kausa sa usa ka tuig, sa adlaw nga gitawag og Adlaw sa Pag-ula, ang halangdon nga pari mohalad og mga sakripisyo alang sa mga tawo sa dili pa mosulod nga mag-inusara ngadto sa tabernakulo. Diha sa tabil, magsunog siya og insiyenso. Ang humot nga aso nga mosaka ngadto sa langit nagrepresentar sa mga pag-ampo sa mga tawo nga misaka ngadto sa Dios. Dayon ang halangdon nga pari, nagdala sa dugo gikan sa usa ka hayop nga gisakripisyo, moagi sa tabil ug moduol sa trono sa Dios, nga gisimbolohan sa arka sa pakigsaad.

Nasayod sa unsay imong nahibaloan mahitungod ni Jesukristo ug sa Iyang tahas diha sa plano sa Langitnong Amahan, makakita ka ba kon sa unsang paagi ang tabernakulo nagpunting kanato ngadto sa Manluluwas? Sama nga ang tabernakulo, ug ang arka sulod niini, nagrepresentar sa presensya sa Dios taliwala sa Iyang katawhan, si Jesukristo mao ang presensya sa Dios taliwala sa Iyang katawhan. Sama sa halangdong pari, si Jesukristo mao ang Tigpataliwala tali kanato ug sa Dios nga Amahan. Miagi Siya sa tabil aron mohimo og pangamuyo alang kanato pinaagi sa dugo sa Iyang kaugalingong sakripisyo.

Pipila sa mga aspeto sa tabernakulo sa Israel tingali maingon og pamilyar nganha kanimo, ilabi na kon nakaadto ka na sa templo sa pagdawat sa imong kaugalingong mga ordinansa. Ang templo mao ang balay sa Ginoo—ang Iyang pinuy-anan taliwala sa Iyang mga katawhan. Sama sa labing balaan nga dapit sa tabernakulo, ang celestial nga lawak sa templo nagrepresentar sa presensya sa Dios. Aron makasulod, kinahanglan una kitang mahugasan ug madihogan. Magsul-ob kita og sagrado nga sinina. Maghimo kita og mga pakigsaad. Mag-ampo kita sa usa ka altar diin ang mga pag-ampo mosaka ngadto sa Dios. Ug sa kataposan moagi kita sa tabil ngadto sa presensya sa Dios.

Tingali ang labing importante nga pagkasusama tali sa moderno nga mga templo ug sa karaang tabernakulo mao nga kining duha, kon eksakto ang pagsabot, mopalig-on sa atong hugot nga pagtuo diha ni Jesukristo ug mopuno kanato og pasalamat alang sa Iyang maulaong sakripisyo. Gusto sa Dios nga ang tanan Niyang mga anak mosulod ngadto sa Iyang presensya; gusto Siya og “usa ka gingharian sa mga pari” ug mga pari nga babaye (Exodo 19:6). Apan ang atong mga sala nagpugong kanato sa pag-angkon niana nga panalangin, kay “walay mahugaw nga butang nga makapuyo uban sa Dios” (1 Nephi 10:21). Busa ang Dios nga Amahan mipadala ni Jesukristo, ang atong “halangdong pari [labawng sacerdote] sa mga maayong butang nga nanagpangabut” (Mga Hebreohanon 9:11). Miabli Siya sa tabil alang kanato ug nagtugot sa tanan nga katawhan sa Dios nga “manuol kita sa trono sa grasya, aron makadawat kitag kaluoy” (Mga Hebreohanon 4:16).

Karon, ang katuyoan sa mga templo labaw pa kay sa pag-angkon og kahimayaan alang sa atong mga kaugalingon. Human madawat ang atong kaugalingon nga mga ordinansa ug maghimo sa mga pakigsaad uban sa Dios, kita makarepresentar sa atong mga katigulangan, ug modawat og mga ordinansa alang kanila. Sa usa ka pagsabot, makahimo kitang sama sa karaang halangdon nga pari—ug ang Labawng Halangdon nga Pari—nag-abli sa agianan padulong sa presensya sa Dios alang sa uban.

Ang mga baroganan sa pag-ula ug pakig-uli gamhanang gitudlo sa karaang gawi sa pagsakripisyo og hayop, nga diha na sa dugay na kaayo sa wala pa ang balaod ni Moises. Si Adan ug Eva mihalad og sakripisyo. Nasabtan nila ang simbolikanhong pakisayran niini ngadto sa paghalad sa Manluluwas. Ug ilang gitudlo kini ngadto sa ilang mga anak.

Ang simbolismo sa pagsakripisyo og hayop tingali ingon og ang labing makapahinuklog sa karaang Israel sa Adlaw sa Pag-ula (“Yom Kippur” sa Hebreohanon). Ang panginahanglan alang niining tinuig nga seremonya gipahayag diha sa Levitico 16:30: “Niining adlawa pagabuhaton ang pagtabon-sa-sala alang kaninyo aron sa paghinlo kaninyo; mamahinlo kamo gikan sa tanan ninyo nga mga sala sa atubangan sa Ginoo.” Kini nagtugot sa presensya sa Dios nga magpabilin taliwala sa katawhan. Kini nga pag-ula sa sala natuman pinaagi sa usa ka lainlaing seremonya. Sa usa niini, usa ka kanding gipatay isip usa ka halad alang sa mga sala sa mga tawo, ug ang halangdong pari midala sa dugo sa kanding ngadto sa labing balaan nga dapit. Wala madugay, ang halangdong pari mibutang sa iyang mga kamot sa usa ka buhi nga kanding ug gikumpisal ang mga sala sa mga anak sa Israel—simbolikanhong mibalhin niadto nga mga sala ngadto sa kanding. Ang kanding dayon gipalayas gikan sa kampo sa Israel.

Niini nga mga ritwal, ang mga kanding misimbolo ni Jesukristo, mipuli sa lugar sa makasasala nga katawhan. Ang sala dili gayod tugotan diha sa presensya sa Dios. Apan kay sa laglagon o palayason ang mga makasasala, ang Dios mihatag og laing paagi—usa ka kanding pagapatyon o palayason hinoon. “Ug kanding magadala sa ibabaw niya sa ilang tanan nga kasal-anan” (Levitico 16:22).

Kini nga mga ritwal nagtudlo ngadto sa paagi nga gihatag sa Dios aron madala kita og balik sa Iyang presensya—si Jesukristo ug ang Iyang Pag-ula. “Gipas-an” sa Manluluwas “ang atong kasakitan, ug gipas-an ang atong mga kasub-anan,” bisan “ang kasal-anan nato nga tanan” (Isaias 53:4, 6). Mibarog Siya puli kanato, mihatag sa Iyang kinabuhi aron ibayad sa silot sa sala, ug dayon mibuntog sa kamatayon pinaagi sa Iyang Pagkabanhaw. Ang sakripisyo ni Jesukristo mao ang “mahinungdanon ug kataposan nga sakripisyo; oo, dili usa ka sakripisyo sa tawo, ni mananap” apan hinoon “usa ka walay kinutuban ug walay kataposan nga sakripisyo” (Alma 34:10). Siya ang katumanan sa tanan nga gipunting sa karaang mga sakripisyo.

Tungod niini nga rason, human mahingpit ang Iyang sakripisyo, miingon Siya, “Kamo dili na mohalad ngari kanako nga magpaagas og dugo; oo, ang inyong mga sakripisyo … pagahunungon. … Ug kamo mohalad og usa ka sakripisyo ngari kanako nga usa ka masulub-on nga kasingkasing ug usa ka mahinulsulon nga espiritu” (3 Nephi 9:19–20).

Busa kon makakita ka og mga tudling diha sa Daang Tugon mahitungod sa mga sakripisyo ug sa tabernakulo (o sa kadugayan, sa templo)—ug daghan ka og makit-an niini—hinumdomi nga ang nag-unang katuyoan niining tanan mao ang paglig-on sa imong hugot nga pagtuo diha sa Mesiyas, si Jesukristo. Isumpay unsay imong gibasa ug nakat-onan sa imong pagsimba diha sa Iyang balay. Tugoti ang imong kasingkasing ug ang imong hunahuna nga mobalhin ngadto Kaniya. Pamalandong kon unsa ang Iyang nbabuhat aron madala ka og balik ngadto sa presensya sa Dios—ug unsa ang imong buhaton sa pagsunod Kaniya.