Μπορεί ένας τέλειος Σωτήρας να καταλάβει πώς είναι να αγωνιζόμαστε;

Νόμιζα ότι ήμουν στο αποκορύφωμα της ιεραποστολής μου – εκπαίδευα μια νέα ιεραπόστολο, προετοιμαζόμουν για ένα βάπτισμα και είχα εξοικειωθεί με όλα όσα αφορούσαν στην ιεραποστολική ζωή. Αισθάνθηκα πολύ χαρούμενη.

Αλλά δεν αναγνώριζα το στρες και το άγχος που συσσωρεύονταν μέσα μου.

Είχα ξαπλώσει για να κοιμηθώ ένα βράδυ, όταν άρχισα να παθαίνω τη δεύτερη κρίση πανικού που είχα ποτέ σε ολόκληρη τη ζωή μου – η πρώτη είχε συμβεί εννέα χρόνια νωρίτερα. Εννέα χρόνια!

Γιατί, μετά από μια μικρή περίοδο άγχους ως παιδί, ξαφνικά επανεμφανίσθηκε τώρα;

Προσπάθησα πεισματικά να συνεχίσω την ιεραποστολή μου κανονικά, σκεπτόμενη ότι θα μπορούσα να διορθώσω τα προβλήματά μου.

Ενώ πάλευα με την ψυχική μου υγεία, κάποιος μου ανέφερε μία εσώτερη γνώση που είχε, ενώ διάβαζε για την εμπειρία του Σωτήρος στη Γεθσημανή.

Ο Ιησούς είπε: «Η ψυχή μου είναι περίλυπη μέχρι θανάτου». Κι έπειτα ο Σωτήρας προσευχήθηκε: «Πατέρα μου, αν είναι δυνατόν, ας παρέλθει από μένα αυτό το ποτήρι· όμως, όχι όπως εγώ θέλω, αλλ’ όπως εσύ» (Κατά Ματθαίον 26:38-39).

Έχετε νιώσει ποτέ το βάρος της δικής σας θλίψης; Έχετε ρωτήσει ποτέ τον Θεό: «Υπάρχει άλλος τρόπος;»

Με τέλεια προθυμία, τέλεια υπακοή και τέλεια αγάπη, ο Λυτρωτής μας δέχθηκε το θέλημα του Πατέρα. Ήταν τέλειος, επειδή ήταν αναμάρτητος, αλλά ακόμη ένιωθε πόνο, θλίψη και μοναξιά.

Εξάλλου, υπέφερε τα πάντα – ώστε να μπορέσει να μας εξυψώσει.

Ο Πρόεδρος Τζέφρυ Ρ. Χόλλαντ, Αναπληρωτής Πρόεδρος της Απαρτίας των Δώδεκα Αποστόλων, δίδαξε: «Ο Ιησούς ήταν “άνθρωπος θλίψεων” [Ησαΐας 53:3], λένε οι γραφές. Βίωσε λύπη, κόπωση, απογοήτευση και βασανιστική μοναξιά. Σε αυτές και σε όλες τις στιγμές, η αγάπη του Ιησού δεν αποτυγχάνει, ούτε και του Πατέρα Του».

Η γνώση ότι ο Χριστός αντιμετώπισε δύσκολα πράγματα μου θυμίζει ότι καταλαβαίνει το ψυχικό άλγος, την κατάθλιψη, την εξάντληση, την απογοήτευση, την ανησυχία και τη μοναξιά περισσότερο από τον καθένα.

Ήταν Εκείνος που έκλαψε για τον θάνατο του Λαζάρου (βλ. Κατά Ιωάννην 11:33-36). Και ήταν Εκείνος που ρώτησε καθώς πέθαινε επάνω στον σταυρό: «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;» (Κατά Μάρκον 15:34).

Όμως ο Ιησούς Χριστός γνωρίζει επίσης τη χαρά, την αγάπη, τη συμπόνια, την ευσπλαχνία και την ειρήνη περισσότερο από τον καθέναν. Επειδή είναι τέλειος. Έτσι, γνωρίζει απόλυτα πώς νιώθουμε.

Ο Πρόεδρος Χόλλαντ κατέθεσε μαρτυρία: «Μία από τις μεγάλες παρηγοριές αυτής της εποχής του Πάσχα είναι ότι επειδή ο Ιησούς βάδισε σε ένα τόσο μακρύ, μοναχικό μονοπάτι, εντελώς μόνος, εμείς δεν χρειάζεται να το κάνουμε. Το μοναχικό Του ταξίδι έφερε μεγάλη συντρόφευση για τη μικρή μας εκδοχή αυτού του μονοπατιού – την ευσπλαχνική φροντίδα του Πατέρα μας στους Ουρανούς, την διαρκή συντροφιά αυτού του Αγαπητού Υιού, την ολοκληρωμένη δωρεά του Αγίου Πνεύματος».

Συνειδητοποιώντας ότι ο Ιησούς Χριστός καταλάβαινε απόλυτα τι ένιωθα καθώς πολεμούσα με το άγχος, τελικά Του επέτρεψα να με βοηθήσει να σηκώσω τα βάρη μου.

Το άγχος μου δεν έφυγε ξαφνικά. Είχα ακόμη δύσκολες ημέρες. Όμως το γεγονός ότι ήμουν κοντά στον Χριστό μού έδωσε διαρκή χαρά ούτως ή άλλως, επειδή ήξερα ότι Εκείνος ήταν ακριβώς εκεί μαζί μου, λέγοντας: «Ξέρω. Ξέρω απόλυτα πώς αισθάνεσαι».

Κατά τη διάρκεια αυτής της εμπειρίας, ο Χριστός έγινε ο πιο στενός μου σύμβουλος.

Νομίζω ότι μερικές φορές είμαστε επιρρεπείς στο να σκεφτόμαστε ότι η τελειότητα του Χριστού σημαίνει ότι είναι μακριά και είναι απρόσιτος, ότι οι σπουδαίες πράξεις και η θαυμαστή ζωή Του Τον κάνουν να φαίνεται τόσο μακριά από εμάς τα συνηθισμένα, ατελή, υπερήφανα όντα. Όμως ποτέ δεν είναι πιο κοντά μας παρά όταν αντιμετωπίζουμε τις πιο δύσκολες μάχες μας, τις χειρότερες λύπες μας και τους πιο οδυνηρούς αγώνες μας.

Αυτήν την εποχή του Πάσχα, μπορούμε να θυμόμαστε ότι ο Ιησούς Χριστός ξέρει ακριβώς πώς είναι να αγωνιζόμαστε, επειδή ήταν τέλειος – το μόνο άτομο που μπορούσε να αισθανθεί τον πόνο μας και να σηκώσει τα βάρη μας.

Επομένως, όταν αγωνίζεστε, στραφείτε σε Εκείνον. Καταλαβαίνει απόλυτα.