Ενάρετοι επιστάτες–Μαθητές του Ιησού Χριστού

Το Κατά Ματθαίον 25 περιέχει τρεις αποκαλυπτικές παραβολές. Πρώτον, την παραβολή των δέκα παρθένων (βλ. εδάφια 1-13). Πέντε ήταν φρόνιμες και πέντε μωρές. Και οι δέκα ήταν στη σωστή τοποθεσία, περιμένοντας τον νυμφίο και η καθεμία ήρθε με ένα λυχνάρι.

Όταν ο νυμφίος –που συμβολίζει τον Σωτήρα– ήρθε απρόσμενα τα μεσάνυχτα, πέντε από τις παρθένους δεν είχαν αρκετό λάδι για τα λυχνάρια τους. Ίσως νόμιζαν ότι ήταν περιττό να έχουν επιπλέον λάδι. Ή μπορεί να μην ήταν συνετές επιστάτριες του λαδιού που είχαν. Ίσως αφηρημένες, δεν κατάφεραν να προετοιμασθούν επαρκώς για να κρατήσουν τα λυχνάρια τους αναμμένα.

Και έτσι, σε απάντηση του αιτήματός τους να εισέλθουν στο δείπνο του γάμου, ο νυμφίος απάντησε: «Δεν με γνωρίζετε». Αντιθέτως, αυτό σημαίνει ότι μέσω της προετοιμασίας και της σοφής επιστασίας τους, οι πέντε φρόνιμες παρθένοι όντως Τον γνώριζαν.

Το πολύτιμο λάδι θα μπορούσε να θεωρηθεί ως η προσωπική τους μεταστροφή. Επέτρεψε στις φρόνιμες παρθένους να ανάψουν τα λυχνάρια τους και να εισέλθουν στη γαμήλια γιορτή με τον νυμφίο. Δεν μπορούσαν να μοιράσουν το έλαιο στις φίλες τους, επειδή η προσωπική μεταστροφή είναι ακριβώς αυτό – προσωπική. Μπορούμε και θα πρέπει να κρατούμε το φως των λυχναριών μας ψηλά για να εξυψώνουμε και να ενδυναμώνουμε και να νεύουμε στους άλλους να έρθουν προς τον Ιησού Χριστό, αλλά καθένας από εμάς είναι επιστάτης της δικής του μεταστροφής.

Όπως εκφράστηκε από τον Σωτήρα: «Να είστε πιστοί, να προσεύχεστε πάντοτε, να έχετε τα λυχνάρια σας φροντισμένα και αναμμένα και να έχετε λάδι μαζί σας, για να είστε έτοιμοι κατά την έλευση του Νυμφίου» (Διδαχή και Διαθήκες 33:17. Η πλάγια γραφή προστέθηκε).

Η δεύτερη παραβολή που αναφέρεται στο Κατά Ματθαίον 25 είναι αυτή των ταλάντων (βλ. εδάφια 14-30). Σε αυτή την ιστορία, ο κύριος, εν αναμονή ενός μακρινού ταξιδιού, έδωσε σε τρεις από τους υπηρέτες του τρία τάλαντα. Ένα «τάλαντο» αντιπροσώπευε τα χρήματα. Μπορούμε επίσης να τα σκεφθούμε ως χαρίσματα, ικανότητες και ευλογίες από τον Επουράνιο Πατέρα μας. Σε έναν δούλο ο κύριος έδωσε πέντε τάλαντα, σε άλλον δύο τάλαντα και στον τρίτο έδωσε ένα τάλαντο. Και τότε ο κύριος ξεκίνησε το ταξίδι του.

Όταν επέστρεψε, ανακάλυψε ότι οι υπηρέτες στους οποίους είχε δώσει πέντε τάλαντα και δύο τάλαντα ήταν πιστοί και επικερδείς επιστάτες και είχαν κάνει καλή χρήση των ταλάντων, διπλασιάζοντας την αξία τους. Και όντες πιστοί σε λίγα, ο κύριος τους έδωσε περισσότερα, αναφωνώντας: «Εύγε, αγαθέ δούλε, και πιστέ· στα λίγα φάνηκες πιστός, επάνω σε πολλά θα σε καταστήσω· μπες μέσα στη χαρά του κυρίου σου» (εδάφιο 21).

Σε αντίθεση, ο υπηρέτης με το ένα τάλαντο το έθαψε – ίσως επειδή ήταν αφηρημένος και χρονοτριβούσε. Ή ίσως ήταν απογοητευμένος που δεν ήξερε πώς να ξεκινήσει ή φοβόταν ότι θα αποτύχει. Ίσως συνέκρινε τον εαυτό του με τους άλλους υπηρέτες και οι αμφιβολίες του τον εμπόδισαν να προσπαθήσει. Δεν είχε προετοιμασθεί για την επιστροφή του κυρίου, δεν βίωσε τη χαρά της πιστής επιστασίας και έχασε το τάλαντό του.

Η παραβολή των δέκα παρθένων και η παραβολή των ταλάντων έχουν ομοιότητες. Αμφότερες τονίζουν ότι έχουμε προσωπική ευθύνη για τη μεταστροφή μας και πρέπει να προετοιμασθούμε να λάβουμε το δώρο της υπερύψωσης από τον Κύριο – και ότι έχουμε επιστασία και προσωπική υπευθυνότητα για τα ταλέντα και τα χαρίσματα που μας έχουν δοθεί.

Τελικώς, το Κατά Ματθαίον 25 αναφέρει την ιστορία εκείνων που έχουν «πεποίθηση ενώπιον του Θεού», το οποίο περιγράφεται ως τα πρόβατο του Καλού Ποιμένος, που βρίσκονται στα δεξιά Του, απολαμβάνουν τη γαμήλια γιορτή μαζί Του και ευλογούνται να είναι κυρίαρχοι πολλών πραγμάτων (βλ. εδάφια 31-40). Ο Κύριος θα τους πει:

«Πείνασα, και μου δώσατε να φάω· δίψασα και μου δώσατε να πιω· ξένος ήμουν, και με φιλοξενήσατε·

»γυμνός ήμουν, και με ντύσατε· ασθένησα, και με επισκεφθήκατε· σε φυλακή ήμουν, και ήρθατε σε μένα» (Κατά Ματθαίον 25:35-36).

Ως μαθητές Του, προετοιμαζόμαστε για τη Δευτέρα Παρουσία Του και ασκούμε πιστά και επικερδώς την επιστασία επ’ αυτών με τα οποία έχουμε ευλογηθεί. Η συμπόνια, η αγνή αγάπη, η αρετή και η πιστή επιστασία μάς καθιστούν ικανούς όχι μόνο να ζήσουμε μαζί Του αργότερα, αλλά επίσης να έχουμε πεποίθηση ενώπιον του Θεού τώρα. Όπως δίδαξε ο Μόρμον, για εκείνους που είναι γεμάτοι με αγνή αγάπη –την αγνή αγάπη του Χριστού– «θα είναι προς όφελός του[ς]» την τελευταία ημέρα. Θα είναι σαν τον Σωτήρα, βλέποντάς Τον όπως είναι και γεμάτοι ελπίδα και εξαγνισμένοι ακριβώς όπως είναι αγνός Εκείνος. (Βλ. Μορόνι 7:47-48). Ο Πρόεδρος Νέλσον έχει δηλώσει: «Η αγνή αγάπη και η αρετή ανοίγουν τον δρόμο για να έχουμε πεποίθηση ενώπιον του Θεού!»

Shepherd–Variation IV [Ποιμένας–Παραλλαγή IV], υπό Jorge Cocco

Και οι τρεις αυτές παραβολές διδάσκουν την επιστασία της δικής μας μεταστροφής· για χαρίσματα, ταλέντα και περιουσιακά στοιχεία με τα οποία έχουμε ευλογηθεί· και για τους γείτονές μας που πεινούν, είναι άστεγοι, με ψυχικό άλγος και κουρασμένοι.

Διδάσκουν πώς οι μαθητές του Χριστού θα πρέπει να προετοιμασθούν για επικίνδυνους καιρούς που θα προηγηθούν της Δευτέρας Παρουσίας του Σωτήρος. Αυτοί είναι οι καιροί στους οποίους ζούμε! Πρέπει να κρατούμε τους λύχνους της μεταστροφής μας αναμμένους λαμπρά, αφήνοντας το φως μας να λάμψει, χρησιμοποιώντας και διευρύνοντας τα ταλέντα μας και φροντίζοντας όσους έχουν ανάγκη. Αυτό είναι να διακατεχόμαστε από αγνή αγάπη, την αγνή αγάπη του Χριστού.