«Ο δρόμος προς Εμμαούς: Ένα ταξίδι αποκαλύψεως και αναγνωρίσεως», Λιαχόνα, Μάρ 2026.
Ήξεραν τον Σωτήρα
Μαθητές στον δρόμο προς Εμμαούς: Ένα ταξίδι αποκαλύψεως και αναγνωρίσεως
Παρόμοια με αυτά που βίωσαν αυτοί οι μαθητές, η καρδιά μας μπορεί να φλέγεται μέσα μας ως μάρτυρας της Εξιλέωσης και της Ανάστασης του Σωτήρος.
Εικονογράφηση υπό Laura Serra, δεν μπορεί να αντιγραφεί
Την Κυριακή, το απόγευμα της Αναστάσεως, δύο μαθητές βάδιζαν τα 13 χιλιόμετρα από την Ιερουσαλήμ προς τους Εμμαούς. Ήταν μία συναισθηματική ημέρα – μερικές συναισθηματικές ημέρες.
Η καρδιά τους ήταν βαριά. Ο νους τους αναστατώθηκε από θαυμασμό και λύπη. Μιλούσαν για τον Ιησού από τη Ναζαρέτ – τον θάνατό Του, τις φήμες για την ανάστασή Του και την οδυνηρή αβεβαιότητα για το τι σήμαιναν όλα αυτά.
Καθώς περπατούσαν, ένας ξένος παρενέβη στη συζήτησή τους. Ήταν ο Ιησούς, αν και δεν Τον αναγνώρισαν. Τα μάτια τους ήταν κεκαλυμμένα και η κατανόησή τους θολωμένη. Ο ξένος ρώτησε: «Ποια είναι αυτά τα λόγια, που συνομιλείτε μεταξύ σας, περπατώντας, και είστε σκυθρωποί;» (Κατά Λουκάν 24:17).
Ένας από τους μαθητές, ο Κλεόπας, απάντησε με δυσπιστία ότι ο καθένας θα μπορούσε να είναι τόσο ανυποψίαστος, τόσο αποκομμένος από τα δραματικά γεγονότα που είχαν συγκλονίσει την Ιερουσαλήμ εκείνο το σαββατοκύριακο. «Εσύ μονάχος παροικείς στην Ιερουσαλήμ, και δεν έμαθες τα όσα έγιναν σ’ αυτή κατά τις ημέρες αυτές;»
«Τι πράγματα;» ρώτησε ο Ιησούς.
Η απάντησή τους ήταν εγκάρδια και άμεση: «Aυτά για τον Iησού τον Nαζωραίο, που στάθηκε άνδρας προφήτης, δυνατός σε έργο και λόγο μπροστά στον Θεό και σε ολόκληρο τον λαό» (Κατά Λουκάν 24:18-19). Είπαν ότι είχαν εμπιστοσύνη ότι ο Ιησούς θα λύτρωνε τον Ισραήλ, ωστόσο ήταν η τρίτη ημέρα από τον θάνατό Του. Και μολονότι μερικές γυναίκες είχαν αναφέρει μία επίσκεψη αγγέλων που δήλωναν ότι ζούσε, οι Απόστολοι, οι οποίοι είχαν πάει να ερευνήσουν, δεν Τον είχαν δει.
Τότε ο Ιησούς μίλησε – όχι ως ξένος αλλά ως διδάσκαλος. «Ω, ανόητοι και βραδείς στην καρδιά στο να πιστεύετε σε όλα όσα μίλησαν οι προφήτες» (Κατά Λουκάν 24:25). Τους εξήγησε τις γραφές, από τον Μωυσή μέχρι όλους τους προφήτες, αποκαλύπτοντας τα πράγματα που αφορούσαν Εκείνον. Φαντασθείτε να βαδίζετε για ώρες με τον Υιό του Θεού, τον Κύριο της ζωής, ακούγοντάς Τον να ερμηνεύει τις μεσσιανικές προφητείες. Η λύπη τους άρχισε να αίρεται και αντικαταστάθηκε από δέος και εσωτερική έμπνευση.
Μείνε μαζί μας
Καθώς πλησίαζαν στους Εμμαούς, ο Ιησούς προσποιήθηκε ότι ήθελε να προχωρήσει πιο μακριά. Και Τον παρακάλεσαν επίμονα: «Mείνε μαζί μας, επειδή πλησιάζει το βράδυ, και έκλινε η ημέρα» (Κατά Λουκάν 24:29). Έμεινε μαζί τους, κάθισε και έκοψε το ψωμί.
Σχετικά με το τι συνέβη στη συνέχεια, ο Πρεσβύτερος Τζέιμς Ε. Τάλματζ (1862-1933) της Απαρτίας των Δώδεκα Αποστόλων έγραψε: «Μπορεί να υπήρχε κάτι στη θέρμη της ευλογίας ή στον τρόπο τεμαχισμού και διανομής του άρτου που αναβίωσε αναμνήσεις προηγούμενων ημερών. Ή, ενδεχομένως, είδαν τα τρυπημένα χέρια. Αλλά, όποια και αν ήταν η άμεση αιτία, κοίταξαν προσεκτικά τον Επισκέπτη τους, “και διανοίχτηκαν σ’ εκείνους τα μάτια, και Τον γνώρισαν· και αυτός έγινε άφαντος απ’ αυτούς” [Κατά Λουκάν 24:31]».
Τη στιγμή που ακολούθησε, στράφηκαν ο ένας προς τον άλλον και είπαν: «Δεν καιγόταν μέσα μας η καρδιά μας, όταν μας μιλούσε στον δρόμο, και μας εξηγούσε τις γραφές;» (Κατά Λουκάν 24:32). Αυτό το κάψιμο δεν ήταν σύγχυση ή φόβος – ήταν αναγνώριση. «Τα συναισθήματα που περιγράφηκαν κατ’ αυτόν τον τρόπο αποτελούν την οριστική μαρτυρία της θείας ιδιότητας του Υιού» δίδαξε ο Πρεσβύτερος Μπρους Ρ. ΜακΚόνκι (1915-85) της Απαρτίας των Δώδεκα Αποστόλων.
Ο προσωπικός μας δρόμος προς Εμμαούς
«Τι θα σας έλεγε, αν μπορούσατε να βαδίσετε και να μιλήσετε μαζί Του;» ρώτησε ο Πρεσβύτερος Πατρίσιο Μ. Γιούφρα των Εβδομήκοντα.
Όπως οι μαθητές, ίσως αποτύχουμε να αναγνωρίσουμε ότι ο Σωτήρας βαδίζει μαζί μας, είπε. «Μπορεί να μην βλέπουμε πώς παραμένει μαζί μας, αγωνίζεται μαζί μας, εργάζεται μαζί μας και κλαίει μαζί μας». Οι περισπασμοί της ζωής –είτε δοκιμασίες είτε θρίαμβοι– μπορούν να επισκιάσουν την παρουσία Του.
Ο καθένας μας βαδίζει τον δικό του δρόμο προς Εμμαούς. Στην πορεία αυτή, αντιμετωπίζουμε ασθένεια, αδυναμία, οικονομική πίεση ή ακόμη και την υπερηφάνεια που μπορεί να έλθει με την επιτυχία. Ωστόσο, δεν χρειάζεται ποτέ να βαδίζουμε μόνοι μας, είπε ο Πρεσβύτερος Γιούφρα. «Μπορούμε να ζητήσουμε από τον Σωτήρα να είναι μαζί μας».
Καθώς μαθαίνουμε για τον Χριστό, υπακούμε στις εντολές Του, προσευχόμαστε, μελετούμε τις γραφές, ακολουθούμε τους ζώντες προφήτες και Τον προσκαλούμε να μείνει μαζί μας, αρχίζουμε να αναγνωρίζουμε την επιρροή Του. Η έκκληση των μαθητών –«Μείνε μαζί μας»– πρέπει να είναι δική μας, είπε ο Πρεσβύτερος Γιούφρα. Και όταν γίνει αυτό, η καρδιά μας, επίσης, θα καίγεται μέσα μας.