Zelfredzaamheid:

‘Deed ik wel genoeg?’

In de ring Plano (Texas, VS) hebben de afgelopen jaren ruim negenhonderd leden aan zelfredzaamheidsgroepen deelgenomen. Sommigen komen als leerling op zoek naar informatiebronnen of nieuwe ideeën. Anderen komen als ‘opbeurders’ om anderen begeleiding, suggesties of steun te geven.

Jerry Martin, lid van het presidium van de ring Plano, sloot zich aan bij een zelfredzaamheidsgroep voor persoonlijke financiën om vertrouwd te raken met de procedure en het cursusmateriaal. Als gepensioneerd financieel directeur van een groot bedrijf dacht hij dat hij niet veel over financiën te leren had.

‘Ik zag mogelijkheden om verschillende deelnemers te helpen hun schulden af te lossen of spaar- en investeringsplannen te ontwikkelen die pasten bij hun unieke omstandigheden’, zei hij. ‘Het gaf erg veel voldoening.’ En hij genoot van de kameraadschap in de groep. Toen deed hij een ontdekking.

‘Ik had altijd mijn tiende en een gulle vastengave betaald, maar toen ik aan deze groep deelnam, knaagde het gevoel aan me dat ik niet genoeg deed’, zegt broeder Martin. ‘Deed ik wel genoeg? Was ik voldoende toegewijd?’

Ondanks zijn persoonlijke dienstbetoon en bijdragen aan de kerk lieten die vragen hem niet los. Tijdens een bezoek aan India ontmoette hij veel mensen en organisaties die betrokken waren bij een gulle ondersteuning van verschillende humanitaire inspanningen. Zoals president Dallin H. Oaks, eerste raadgever in het Eerste Presidium, heeft gezegd: ‘De Kerk van Jezus Christus doet er alles aan om behoeftigen te helpen en daarbij met anderen samen te werken.’ Met dat in gedachten ging broeder Martin op zoek naar andere mogelijkheden om te helpen en met gelijkgestemden samen te werken. Hij was niet voorbereid op wat er vervolgens zou gebeuren.

‘Ik had een waardevolle verzameling centen’, zei broeder Martin. ‘Toen ik in India bad over de vraag hoe en waar ik kon bijdragen aan het werk van anderen, kreeg ik de ingeving dat ik ook moest nadenken over de bron van mogelijke bijdragen – niet van mijn beleggingsrekening maar van mijn centenverzameling. Op dat moment besefte ik: dit was mijn moment van toewijding. Hoeveel betekende die centenverzameling werkelijk voor mij?’

Uiteindelijk verkocht broeder Martin zijn centenverzameling en gebruikte hij de opbrengst voor humanitaire projecten in het buitenland en plaatselijke studiebeurzen. ‘Als ik niet aan de zelfredzaamheidsgroep had deelgenomen, had ik nooit nagedacht over de vraag hoe ik anderen met mijn tijd en mijn middelen kon helpen’, legde hij uit. ‘Ik ben er een beter mens door geworden.’

In de ring St. George-Green Valley (Utah, VS) gingen Troy en Sue Olsen naar een zelfredzaamheidsgroep over emotionele veerkracht, in de verwachting dat ze anderen zouden helpen. Hun bisschop vroeg de leden van de wijkraad om deel te nemen aan een groep, zodat ze met anderen konden delen wat ze leerden.

De Olsens hadden te maken met een aantal lastige dynamieken in hun samengestelde gezin met volwassen kinderen. ‘Een van onze gezinsleden had het erg moeilijk’, legt zuster Olsen uit. ‘Ik was gefrustreerd dat ik niet meer hulp kon bieden.’ De besprekingen over ‘fabeltjes’ en ‘werkelijkheid’ in het werkboek hielpen de Olsens om hun familiesituatie anders te bekijken.

Een ander groepslid vertelde hoe schuldig en hopeloos ze zich voelde toen haar broer zich van het leven beroofd had. Zuster Olsen besefte dat anderen ook emotionele lasten hadden die zij zich totaal niet bewust was, en die om een uniek soort bediening vroegen.

Zij was misschien niet in staat om de last te verlichten, maar de Heiland kon dat wél. In het werkboek stond: ‘Het is jouw taak om mensen lief te hebben en te dienen, en de Heiland zorgt voor de genezing.’ Zuster Olsen zegt: ‘Door onze lasten op Hem te werpen, kregen we nieuwe inzichten, kwamen oude boodschappen anders bij ons binnen, en kregen we een hernieuwd begrip van het evangelie en zijn genezende kracht.’

Groepsbesprekingen, voorbeelden uit werkboeken en empathie hielpen ook enorm om hun situatie te verbeteren. Zuster Olsen heeft nog steeds bezorgde momenten en spreekt veel oprechte gebeden uit. Maar belangrijk is dat ze haar rol nu anders ziet: liefhebben en dienen – en niet de problemen van anderen oplossen.

In zelfredzaamheidsgroepen krijgt men praktische vaardigheden en geestelijke beginselen aangereikt die hen in staat stellen om zichzelf te helpen. Ze bieden een kader om persoonlijke en familiekwesties te begrijpen. Ze bevorderen het gevoel erbij te horen, maken wederzijdse steun mogelijk, maken weerbaar, en bieden leden een veilige plek om ervaringen uit te wisselen en van elkaar te leren, vertrouwend op de oneindige verzoening van Christus. En als we op de Heiland vertrouwen, hebben we deze belofte van president Russell M. Nelson: ‘[Dan] kunt u, mits u zich oprecht bekeert en zijn hulp inroept, boven deze onveilige wereld uitstijgen.’