God had mij nodig in Oostenrijk

Illustratie, Agnieszka Więckowska

Na mijn zending in Spanje voelde ik me klaar voor de volgende stap in mijn leven. Ik wilde de kerk grootschaliger ervaren, buiten de grenzen van onze woonplaats Wenen (Oostenrijk), waar de leden wel toegewijd zijn, maar klein in aantal.

Ik had het gevoel dat ik op de Brigham Young University in Provo (Utah, VS) onder gelijkgestemde jonge mensen moest zijn, en ik hoopte daar een jonge vrouw te ontmoeten met wie ik kon trouwen en een gezin kon stichten. Ik slaagde voor de Engelse taaltest en werd al snel toegelaten. Mijn ouders boden aan om te helpen met de kosten.

Eén knagende gedachte zat me echter dwars. Ik had de Heer niet geraadpleegd. ‘Waarom moet ik het vragen?’ redeneerde ik. Ik was toch ‘voor een goede zaak werkzaam’, en ik hoefde toch niet in alles geleid te worden? (Zie Leer en Verbonden 58:26–27.) Waarom zou de hemel daar bezwaar tegen hebben?

Maar de Heilige Geest bleef me influisteren: ‘Je moet bidden voordat je een beslissing neemt.’ Ik verwachtte dat de Heer het zou goedkeuren en dacht: ‘Oké.’

Het antwoord kwam snel en krachtig – een van de duidelijkste antwoorden die ik ooit heb gekregen. Ik hoorde in mijn hart: ‘Ik heb je hier in Oostenrijk nodig om het koninkrijk op te bouwen.’

Ik legde het lesrooster van de BYU weg en annuleerde mijn plannen. Ik dacht aan mijn familie, hoe de Heer ons had geholpen om vanuit Uruguay naar Oostenrijk te emigreren toen ik jong was. Ik besefte dat de Heer me hier misschien echt nodig had. Met nieuwe moed richtte ik me op de opbouw van het koninkrijk in Oostenrijk, dat overal zo veel schoonheid heeft, rijk is aan geschiedenis, en het thuisland was van veel grote muzikale meesters, zoals Beethoven en Mozart.

Slechts een paar weken later ontmoette ik een jonge vrouw die, net als ik, met haar familie uit Zuid-Amerika was geëmigreerd. We vormden al snel een hechte vriendschap. Ze was geen lid van de kerk, maar bestudeerde mijn toewijding aan de Heiland en zijn kerk zorgvuldig en kreeg uiteindelijk haar eigen getuigenis. Twee jaar later trouwden we.

Sinds we in de tempel aan elkaar zijn verzegeld, hebben Katerin en ik drie zoons en een dochter grootgebracht, die standvastig en toegewijd zijn. We streven ernaar om ons licht te laten schijnen (zie Mattheüs 5:16) door thuis in Oostenrijk vriendelijk en open over ons geloof te zijn. Ik ben dankbaar voor de gave van persoonlijke openbaring om ons te helpen de Heer te dienen.