‘Dienende engelen op de berg’, Liahona, juni 2025.
Geloofsportret
Dienende engelen op de berg
Toen ik bij een val in de Rocky Mountains (VS) een pees in mijn rechterbovenbeen scheurde, wendden onze jongemannen zich tot het gebed en het priesterschap terwijl ze samenwerkten om me te helpen.
In de zomer van 2015 namen wij – drie jongemannenleiders, onder wie onze bisschop – zes jongemannen mee vanuit de woestijn in het zuiden van New Mexico naar de Rocky Mountains in het midden van Colorado voor een avontuurlijke trektocht. Ik was toen jongemannenpresident van de wijk. Vier dagen lang wandelden, visten en verkenden we, en ’s avonds kwamen we bij elkaar voor geestelijke gesprekken rond het kampvuur. We hebben daar blijvende herinneringen aan – waaronder een die ons voor altijd zal heugen.
Voordat we aan het einde van onze tocht de berg verlieten, waren een snee in een voet en een beetje regen en hagel de enige dingen die ons avontuur hadden bedorven. Nadat we ons kamp op de ochtend van onze terugtocht hadden afgebroken, maakte niemand zich druk over het gladde, modderige pad totdat wij, de leiders, de bodem van de eerste steile afdaling naderden.
Daar gleed ik uit, viel en raakte de grond. Ik voelde een plotselinge, scherpe pijn in mijn rechterbeen. Ik had geen idee wat er met mijn been was, maar ik kon het niet bewegen.
Terwijl ik verdwaasd en met pijn op de grond zat, snelde onze bisschop, Bryce Heiner, naar me toe. Bisschop Heiner, een chirurg, onderzocht mijn been, maar kon niet zeggen hoe erg de verwondingen waren. We wisten niet dat ik, tijdens mijn val, een kei zo hard had geraakt dat er een pees in mijn rechter bovenbeen was gescheurd, de grote pees boven de knieschijf. Ik kon niet staan of lopen.
Een van onze jongemannen, Nathan Donaldson, zei later: ‘Er was veel paniek op de berg. Iedereen bad om leiding.’ Een andere jongeman, Brighton Heiner, zei: ‘We wisten niet of broeder Ewings been in orde zou komen of dat hij zou sterven!’
‘Het komt wel goed’
Ik wist dat ik de berg niet af zou komen zonder een heleboel hulp, ook hemelse hulp. Dus vroeg ik om een zalving. Bisschop Heiner zalfde en Mark Handly, raadgever in de bisschap, verzegelde de zalving. Terwijl broeder Handly sprak, werd het stil in onze groep.
Nathan herinnert zich nog goed wat hij en de andere jongemannen voelden toen hij naar de krachtige woorden van de zegen luisterde: ‘Ik werd rustig, mijn hartslag nam af en mijn geest kalmeerde. Ik was onder de indruk van de macht van de Heiland, die ik door de Heilige Geest voelde, en die mijn hart raakte. Ik dacht bij mezelf: Dat wil ik ook ooit kunnen. Ik wil in staat zijn om mijn dierbaren vrede en genezing te bieden.’
Ondanks de kalmerende geruststelling werd ik het meest getroffen door de volgende woorden uit de zegen: ‘Het komt wel goed, maar het gaat even duren.’
Dat ‘even’ omvatte ook hoelang het zou duren om me van de berg af te krijgen. Ik ben 193 centimeter lang en woog toen 104 kilo. De jongemannen vroegen zich af: ‘Hoe krijgen we hem naar beneden?’ Ik vroeg me hetzelfde af.
Omdat ik de zomer ervoor EHBO-training in de wildernis had gevolgd, vertelde ik onze groep hoe ze een spalk voor mijn been konden maken van touw, tape, boomtakken en een schuimrubberen slaapmat. We moesten nog ongeveer zes kilometer lopen en een snelstromende bergbeek oversteken voordat we onze auto’s konden bereiken en medische hulp inroepen.
‘Een gebed in ons hart’
De twee langste leden van onze groep ondersteunden me door naast me te lopen en mijn bovenarmen vast te houden. Langzaam begonnen we de berg af te dalen. Soms knikte mijn goede knie en vouwde ik in elkaar als een tuinstoel. Bij elke pijnlijke stap moest ik tegen de misselijkheid vechten. Bisschop Heiner werd met het uur bezorgder tijdens onze afdaling.
Terwijl sommigen het pad vrijmaakten van stenen en puin om het wat makkelijker te maken voor me, kwamen sommigen terug om me water, eten en aanmoediging te geven. Een tocht die normaal gesproken zo’n twee uur zou hebben geduurd, duurde acht uur.
Bisschop Heiner en enkele jongemannen wandelden vooruit naar de beek. Daar, met wat Daniel Palmer beschreef als ‘een gebed in ons hart’, trokken ze enkele stammen van omgevallen bomen samen om een brug te bouwen over een verlaten beverdam. Ze maakten ook een geïmproviseerde leuning.
‘Toen ik na vier uur wandelen bij de beek aankwam,’ zegt Steven, ‘stak ik langzaam en voorzichtig de houten brug over, ondersteund door meerdere helpende handen.’
Toen ik na vier uur wandelen bij de beek aankwam, stak ik langzaam en voorzichtig de houten brug over, ondersteund door meerdere helpende handen. We stopten om uit te rusten en nog een paar keer te bidden. Op dat moment waren we halverwege.
Een paar uur later bereikten de eerste jongemannen uit de wildernis het begin van het pad. Ze legden onze situatie uit aan enkele kampeerders die met terreinvoertuigen reden. Enkelen van die barmhartige Samaritanen reden het pad op, haalden een aantal van ons op en brachten ons naar onze auto’s.
Al gauw waren we op weg naar Trinidad (Colorado), waar ik op de spoedafdeling van het ziekenhuis behandeld werd. Een arts gaf me een kniebrace en krukken, en we gingen naar huis.
Steven Ewing (tweede van links) en bisschop Bryce Heiner (uiterst rechts) met de ‘dienende engelen’ die Steven van de berg hielpen (v.l.n.r.): Eric Palmer, Brighton Heiner, Daniel Palmer, Jacob Donaldson en Zane Heiner (niet op de foto: Nathan Donaldson, die op voltijdzending was; en Mark Handly, die verhuisd was).
‘De macht van God’
Nee, ik was niet meteen genezen. Genezing duurde ‘even’ na een operatie en fysiotherapie. Maar ik ben dankbaar voor de zalving die ik kreeg, het geloof van de mensen die voor me baden en me hielpen (zie Jakobus 2:26), en de eensgezinde doelgerichtheid die we bereikten door samen te werken om mij van de berg af te krijgen.
We leerden die dag enkele belangrijke dingen, lessen die ons getuigenis en onze vastberadenheid versterkten, de jongemannen aanmoedigden om op zending te gaan, en hen voorbereidden op zware bergen die ze in de toekomst zouden beklimmen.
‘Onder mijn geweldige leiders en leeftijdgenoten bevond zich de macht van God’, herinnert Nathan zich. ‘Ik geloof dat Hij die dag engelen stuurde om ons te helpen. Door deze ervaring ben ik gaan begrijpen hoe belangrijk het is om het waardig te zijn het avondmaal te zegenen en mijn andere priesterschapsplichten te vervullen.’
Ik weet niet in hoeverre die ervaring de jongemannen op die trektocht heeft geholpen om zich te wijden aan een leven van gebed, dienstbaarheid en waardigheid. Veel ervaringen in hun jonge leven hebben waarschijnlijk een belangrijke rol gespeeld in hun toewijding aan Jezus Christus en zijn kerk. Maar al die jongemannen dienden de Heiland uiteindelijk als voltijdzendeling.
Met het verstrijken van de tijd word ik steeds dankbaarder voor die goede dienstknechten van de Heer – wat ze toen voor mij deden en wat ze nu nog voor anderen doen. Voor mij waren en zijn ze dienende engelen (zie Leer en Verbonden 13:1).
Jongemannen uit de wijk Rio Grande in Las Cruces (New Mexico) ontvingen de Medal of Merit van de Boy Scouts of America voor hun ‘uitstekende inzet bij het toepassen van scoutingvaardigheden en -idealen’.