Wat maakt een wijk of gemeente eensgezind?

Illustraties, Dilleen Marsh

Eenheid door activiteiten

Nog geen jaar nadat hij lid van de kerk was geworden, werd Ernesto Gabriel Manhique geroepen als president van de nieuwe gemeente Homoine in Inhambane (Mozambique). De gemeente bestond toen twee jaar en telde ongeveer 20 actieve leden.

President Manhique wilde dat liefde het fundament van de gemeente zou zijn. ‘Door mijn ervaringen,’ zei hij, ‘besloot ik een leider te worden die vriendschap met de leden opbouwt en mijn liefde voor hen toont.’

President Manhique zei dat de vergaderingen van de gemeenteraad erop gericht waren de mensen te bereiken die niet meer naar de kerk kwamen omdat ze zich niet geliefd en gewaardeerd voelden. Die gesprekken leidden tot een activiteit die ze ‘thuisavond van de gemeente op vrijdagavond’ noemden.

‘We plannen het als volgt: we denken aan de broeders en zusters die de voorgaande zondag niet naar de kerk zijn geweest of die al een paar zondagen niet zijn geweest’, zegt president Manhique. ‘Dan vragen we die persoon of we die week een thuisavond bij hem of haar thuis mogen houden.’

De gemeente komt bij het lid thuis bijeen en nodigt de hele buurt uit. President Manhique legt uit dat de persoon of het gezin zich dan geliefd, gewaardeerd en welkom voelt.

‘Vaak komt het lid [dat gastheer was] terug met buren die de thuisavond van de gemeente fijn vinden en beslissen om naar de kerk te gaan’, zegt president Manhique. De gemeente Homoine telt nu meer dan 250 leden. De meeste komen geregeld naar de kerk.

Als wijken en gemeenten regelmatige, opbouwende activiteiten plannen en uitvoeren, zullen de eenheid en liefde onder de leden toenemen. Ouderling Gerrit W. Gong van het Quorum der Twaalf Apostelen heeft gezegd: ‘In veel plaatsen in de kerk [kunnen] wat meer wijkactiviteiten – natuurlijk met een evangeliedoel gepland en uitgevoerd – ons tot nog meer saamhorigheid en eenheid aaneen smeden.’

Eenheid door bediening

Enkele jaren geleden werd het geloof in de wijk Eagle Valley in Colorado (VS) zwaar op de proef gesteld. Meerdere wijkleden lagen op sterven en hun families hadden kracht en steun nodig. De wijk had door verdriet overschaduwd kunnen worden, maar vond in plaats daarvan vreugde in bediening.

‘We kregen kracht door anderen te dienen’, zegt Karie Grayson, de toenmalige ZHV-presidente. Op een dag bezocht zuster Grayson een zieke zuster. Ze kreeg een openbaring over een manier om deze zuster met de liefde van haar wijk op te beuren.

‘Toen mijn presidium en ik in de kamer met haar zaten te praten, dachten we allemaal: wat kunnen we nog meer doen?’, zegt zuster Grayson. ‘Er kwam een idee bij me op. Ik wist meteen wat we moesten doen.’

Deze zuster hield van bloemen, dus bracht de wijk haar overwoekerde bloementuin weer tot leven. Elke dinsdagochtend kwamen leden van de wijk langs om de tuin te onderhouden.

Niet alleen in de wijk Eagle Valley, maar ook in de gemeenschap werd het enthousiasme om te dienen groter. Particulieren en bedrijven in de hele omgeving zorgden voor aarde, bloemen en een bewateringssysteem.

‘Ik heb het gevoel dat wat we deden door onze hemelse Vader werd geleid’, zegt zuster Grayson. ‘Er was veel werk aan de winkel, maar er werd ook veel gelachen. Het was leuk!’

Door samen te werken en te dienen, veranderde de sfeer in de wijk Eagle Valley. Verdriet vervaagde doordat men vreugde in dienstbetoon vond.

Bisschop Greg Adair zegt: ‘Door allemaal samen te werken, begon de wijk als een familie aan te voelen. Deze periode was een beproeving voor onze wijk, maar we kwamen samen en hielpen elkaar.’

Zuster Grayson zegt dat de wijk een band opbouwde door dienstbetoon, niet omdat het moest, maar omdat ze het wilden. En daardoor vonden ze genezing in hun eigen worstelingen. ‘Er heerste een sterk gevoel in de wijk’, zegt ze. ‘Als je het hart van de mensen in de wijk verandert, verander je ook het hart van de wijk.’

Leden van de wijk Eagle Valley waren ‘gewillig […] elkaars lasten te dragen, opdat zij licht zullen zijn; […] te treuren met hen die treuren; ja, en hen te vertroosten die vertroosting nodig hebben’ (Mosiah 18:8–9).

‘Samen dienen, brengt je dichter tot elkaar’, zegt bisschop Adair. ‘Het was makkelijk om te dienen omdat we elkaar allemaal goed kenden. Christus leert ons om God en onze naaste lief te hebben, en als we proberen elke roeping te vervullen die ons wordt gevraagd, verweven we onszelf in liefde.’

Toen bisschop Ernest White van de wijk Holywood Road in Belfast (Noord-Ierland) zijn twee zoons een marathon zag lopen, verwachtte hij dat zijn zoon David, die maandenlang had getraind, de wedstrijd veel sneller zou lopen dan zijn zoon Peter, die minder goed voorbereid was. Bisschop White was verbaasd toen David de hele tijd tot aan de finish aan Peters zij bleef.

‘Ik vertraag je. Ga door zonder mij’, zei Peter tegen zijn broer.

‘Ik laat je niet achter’, antwoordde David.

Door deze ervaring moest bisschop White aan de leden van zijn wijk denken. Velen van hen waren bejaarde zusters en het was moeilijk voor hen om naar de dichtstbijzijnde tempel in Preston (Engeland) te reizen. Bisschop White stelde zich voor dat ieder van deze zusters zou zeggen: ‘Ga maar naar de tempel zonder mij. Ik vertraag jullie. Wacht niet op mij.’

Ondanks de moeilijkheden wilden bisschop White en andere wijkleiders deze zusters niet buitensluiten. Ze besloten jaarlijks een tempelreis voor de wijk te organiseren, zodat elk lid dat meewilde de zegeningen van de tempel kon ontvangen.

Bisschop White erkent dat de reis duur en moeilijk te plannen is, maar dat het ‘tot grote saamhorigheid leidt’.

Bij de jaarlijkse reis is iedereen in de wijk op verschillende manieren betrokken. Volwassenen helpen met het maken van reserveringen en het regelen van de reis. Jongeren helpen oudere leden om met behulp van technologie familiehistorisch onderzoek te doen en familienaamkaartjes aan te maken. De gulle bijdragen van sommige leden dekken de verblijfskosten voor alle reizende tempelbezoekers.

‘De boodschap die we met succes aan al onze leden hebben gegeven, is dat als ze zich inzetten om het verbondspad te volgen en voorwaarts te gaan, niemand achterblijft’, zegt bisschop White. ‘Ze zijn nodig, en ze zijn geliefd, en ze vertragen ons niet.’

Voor de eerste twee jaarlijkse reizen vlogen de wijkleden naar Engeland. Maar in 2024 konden sommige leden de trappen naar de vliegtuigen niet meer beklimmen, dus besloot de wijk om met de auto te gaan. Dat betekende ook dat ze met een veerboot die Ierse Zee moesten oversteken.

Afgelopen augustus ondernamen meer dan 30 leden de reis om de tempel te bezoeken. Een week lang namen ze samen deel aan tempelverordeningen. Deze ervaringen herinnerden de leden eraan dat ze allemaal deel uitmaken van een liefdevolle wijk.

‘Het betekent zoveel voor ons om samen door de tempeldeuren te gaan’, zegt bisschop White. ‘Als we elkaar zien – allemaal samen in de celestiale zaal – is dat net een stukje hemel op aarde.’

Hoewel het niet makkelijk is om met de hele wijk Holywood Road de Ierse Zee over te steken om de tempel te bezoeken, is het voor de leden en hun dierbaren de moeite waard. ‘Dat is wat de Heiland van ons verlangt’, zegt bisschop White. ‘Hij zou niet willen dat iemand achterbleef. Hij wil dat we allemaal samen vooruitgaan, dus dat proberen we ook te doen.’

Hoewel elk van deze verhalen een ander beginsel voor het ontwikkelen van eenheid laat zien, maken ze allemaal duidelijk hoe Jezus Christus ons helpt om één te worden met onze wijk of gemeente. Hij geeft leiding aan de kerkleden bij het plannen van activiteiten, het dienen van behoeftigen, tempelbezoek en andere inspanningen om eensgezind te zijn. De liefde en leringen van de Heiland maken het voor elke gemeente mogelijk om ‘volmaakt één’ te zijn (zie Johannes 17:23).