Είμαι αρκετά καλός;

Για αρκετά χρόνια, οι γονείς μου δεν ήξεραν πού βρισκόμουν. Ήταν καλοί άνθρωποι που προσπάθησαν να μου δώσουν την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση και δικαιολογημένα απογοητεύτηκαν από τις επιλογές μου. Όταν ο πατέρας μου αρρώστησε, η μητέρα μου με έπεισε να επιστρέψω σπίτι στην Ουάσινγκτον Π.Κ. Όταν έφθασα, ο Τζων μού βρήκε δουλειά σε ένα συνεργείο που οικοδομούσε τον Ναό της Ουάσινγκτον Π.Κ.

Δεν το ήξερα, αλλά είχε κανονίσει να εργαστώ με μια ομάδα ιεραποστόλων που είχαν επιστρέψει στην πατρίδα. Έμεινα έκπληκτος που ο Τζων Χάουελ, ο επικεφαλής εργοδηγός, ζητούσε από ένα μέλος της ομάδας να προσεύχεται στην αρχή της εργασίας κάθε ημέρας – κάτι που δεν είχα δει ποτέ με συνεργεία με τα οποία είχα εργασθεί προηγουμένως.

Μία ημέρα στη δουλειά, μερικοί από εμάς ανεβάζαμε μια από τις βαριές μπροστινές πόρτες του ναού, όταν έπεσε και έσπασε το δάχτυλό μου πλακώνοντάς το. Ο Τζων έτρεξε, κοίταξε το δάχτυλό μου, ζήτησε λίγο αφιερωμένο έλαιο και μου έδωσε μία ευλογία. Το δάχτυλό μου θεραπεύτηκε τόσο γρήγορα, που δεν χρειάστηκε να δω γιατρό.

Σε μια άλλη περίπτωση, μου έδωσαν μια λεπίδα ξυραφιού και μου είπαν να ξύσω κομμάτια από τα συντρίμμια από τα τσιμεντένια δάπεδα.

«Γιατί;» Ρώτησα ένα από τα μέλη του συνεργείου μας. «Δεν το σκεπάζουν με χαλί;»

«Ράντυ, δεν ξέρεις τίνος είναι αυτό το σπίτι, έτσι δεν είναι;» απάντησε. «Το τελειοποιούμε για τον Τέλειο».

Ο κόσμος πνιγόταν στον κυνισμό, στην πικρία, στο μίσος και στον φόβο, αλλά το παράδειγμα και οι διδασκαλίες των νεαρών ανθρώπων με τους οποίους εργαζόμουν με γέμισε ελπίδα. Καθώς τα μέλη του συνεργείου μου μιλούσαν για τις πεποιθήσεις τους, ήξερα ότι ήταν ειλικρινείς και αυθεντικοί. Είχαν δώσει δύο χρόνια από τη ζωή τους για να υπηρετήσουν άλλους και ήταν συνειδητά αισιόδοξοι. Ήθελα οι διδασκαλίες τους να είναι αληθινές. Ένιωθα ότι κέρδιζα τη φώτιση που επιζητούσα και ότι ο Κύριος με προετοίμαζε πνευματικώς.

Ο Τζων Χάουελ πρότεινε να συναντηθώ με τους πλήρους απασχόλησης ιεραποστόλους. Αντ’ αυτού, επέλεξα να με διδάξουν ο αδελφός μου και ένας φίλος του, ένας άλλος επιστρέψας ιεραπόστολος. Καθώς με δίδασκαν, ήθελα εξωτερικές, αδιάσειστες αποδείξεις ότι αυτό που μάθαινα ήταν αληθινό. Χωρίς αυτή την απόδειξη, δεν ήθελα περαιτέρω συζητήσεις.

Όταν ρώτησα πώς ήξεραν την αλήθεια, απάντησαν: «Διαβάσαμε και προσευχηθήκαμε και νιώσαμε τη μαρτυρία από το Άγιο Πνεύμα». Μου είπαν ότι χρειαζόμουν την ίδια μαρτυρία.

Εκείνο το βράδυ πήγα σε ένα δάσος κοντά στη γειτονιά μου. Δεν ξέρω πόση ώρα προσευχόμουν, αλλά το έκανα με απόλυτη πρόθεση. Έκανα επανειλημμένα στον Θεό τις ίδιες τέσσερεις ερωτήσεις: «Είναι το Βιβλίο του Μόρμον ο λόγος του Θεού; Εμφανιστήκατε εσείς και ο υιός σας στον Τζόζεφ Σμιθ; Είναι αυτή η αληθινή Εκκλησία του Ιησού Χριστού; Είμαι αρκετά καλός για να γίνω μέλος;»

Η απάντηση σε κάθε ερώτηση ήλθε ψιθυριστά στην ψυχή μου –«Ναι»– τέσσερεις φορές. Οι ψίθυροι αυτοί συνοδεύονταν από γαλήνια και ανυπέρβλητα συναισθήματα.

Με το κεφάλι σκυμμένο, γονατίζοντας σε προσευχή και βρεγμένος με δάκρυα, αναφώνησα: «Αν αυτή είναι η απάντηση που θα μου δώσεις, τότε την αποδέχομαι και θα αφιερώσω πλήρως τη ζωή μου σε Εσένα και σε αυτό το Ευαγγέλιο καθώς μου το αποκαλύπτεις». Οι λέξεις δεν μπορούν να εκφράσουν τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις αλήθειες που με περιέβαλλαν.

Η μαρτυρία που έλαβα εκείνο το βράδυ ήταν αδιαμφισβήτητη και είναι τόσο δυνατή τώρα όσο και τότε. Από εκείνη την προσευχή και μετά, ο Θεός έχει επαληθεύσει αυτές τις απαντήσεις με χιλιάδες θαυμαστούς και πρακτικούς τρόπους.

Λίγο μετά τη βάπτισή μου το 1974, παρευρέθηκα στην πρώτη μου γενική συνέλευση στη Σωλτ Λέηκ Σίτυ με τον αδελφό μου, Τζων. Έμεινα έκπληκτος όταν ο Πρεσβύτερος Μπόιντ Κ. Πάκερ (1924-2015) της Απαρτίας των Δώδεκα Αποστόλων, ο οποίος είχε συναντήσει τη θεία μου στη Νέα Υόρκη τρεις εβδομάδες πριν από εκείνη τη συνέλευση, αναφέρθηκε στον Τζων και σε εμένα κατά τη διάρκεια της ομιλίας του το πρωινό της Κυριακής.

Παραθέτοντας τα λόγια της θείας μου, ο Πρεσβύτερος Πάκερ είπε: «Δύο από τους ανιψιούς μου προσχώρησαν στην Εκκλησία σας. Δεν μπορώ να πιστέψω την αλλαγή που έχει γίνει στη ζωή τους».

Εξαιτίας αυτής της βαθιάς αλλαγής (βλ. Άλμα 5:14), μία φωτιά έκαιγε μέσα μου, κάτι που ήθελα να σας το πω. Σύντομα βρέθηκα στο Άινταχο ως πλήρους απασχόλησης ιεραπόστολος. Στα μισά της ιεραποστολής μου, ο πατέρας μου, ο οποίος ήταν ο μεγάλος μου ήρωας και ο καλύτερος φίλος μου, απεβίωσε. Η μητέρα μου κάλεσε τον πρόεδρο της ιεραποστολής μου και ζήτησε να έρθω σπίτι για να εκφωνήσω έναν επικήδειο. Όταν ο πρόεδρος ιεραποστολής με άφησε να αποφασίσω για το αν θα φύγω, του είπα ότι ήθελα να προσευχηθώ και να νηστέψω για 24 ώρες πριν αποφασίσω.

Εκείνο το βράδυ είδα ένα όνειρο. Ο πατέρας μου εμφανίστηκε σε μένα. Εν μέσω εντυπωσιακών και σημαντικών συζητήσεων μαζί του, μου είπε: «Γιε μου, μείνε στην ιεραποστολή σου».

Ακολούθησα τη συμβουλή του μπαμπά και έμεινα.

Έξι μήνες μετά την ιεραποστολή μου, κρατούσα το χέρι της μητέρας μου καθώς άφηνε την τελευταία της πνοή. Δεκαετίες αργότερα, η σύζυγός μου, η Λίσα, βρήκε ένα γράμμα από τους γονείς μου σε ένα παλιό κουτί. Ο μπαμπάς μού το είχε γράψει κατά τη διάρκεια της ιεραποστολής μου, αλλά πέθανε πριν το στείλει.

«Οι καρδιές μας ήταν και είναι και θα είναι πάντα γεμάτες αγάπη για σένα. Συνειδητοποιώ ότι τα πράγματα δεν ήταν πάντοτε τέλεια, αλλά έτσι είναι η ζωή… Ο Χριστός δεν είπε: “Ακολουθήστε με και θα είναι εύκολο”. Είπε: “Ας σηκώσ[εις] τον σταυρό [σου], και ας με ακολουθ[είς]” [Κατά Ματθαίον 16:24]. Μετέφερε τον σταυρό, αλλά όλοι έχουμε τις σκλήθρες μας. Ίσως η θέση μας στους ουρανούς να εξαρτάται από το πώς χειριζόμαστε τις δικές μας σκλήθρες. Γιε μου, σε αγαπάμε πάρα πολύ».

Μεγαλώνοντας, ήμουν σκληρός με τους γονείς μου, αλλά ποτέ δεν αμφέβαλλα για την αγάπη τους. Από τότε που βρήκα την Εκκλησία, εργάστηκα σκληρά για να τους ευχαριστήσω και να τους τιμήσω.

Στις 17 Φεβρουαρίου 2018, δύο εβδομάδες προτού κλείσει ο Ναός της Ουάσινγκτον Π.Κ. για ανακαίνιση, επισφραγίστηκα στον πατέρα και τη μητέρα μου, 42 χρόνια αφού πέρασαν στον άλλο κόσμο στην αιωνιότητα. Ο μεγαλύτερος γιος μου, ο Ουίλλιαμ, ενεργούσε ως αντιπρόσωπος για τον πατέρα μου και η Λίσα ενεργούσε ως αντιπρόσωπος για τη μητέρα μου. Αισθάνθηκα ότι οι γονείς μου, οι οποίοι είχαν επισφραγισθεί ο ένας στον άλλον νωρίτερα, ήταν και οι δύο εκεί εν πνεύματι.

Στον ναό βρίσκουμε τα νήματα που μας δένουν για πάντα με τους αγαπημένους μας. Είμαι βέβαιος γι’ αυτό.

Όταν ήμουν νέος, δεν ήθελα να παντρευτώ ή να κάνω παιδιά. Αλλά σήμερα η σύζυγος, τα παιδιά και τα εγγόνια μου είναι οι μεγαλύτεροι θησαυροί μου. Η Εκκλησία είναι ένα θαύμα και η ζωή μου στην Εκκλησία υπήρξε θαυμαστή. Μαζί με τον Τζόζεφ Σμιθ, λέω: «Εάν δεν είχα βιώσει ό,τι έχω βιώσει, δεν θα το πίστευα ούτε εγώ».

Πριν από πενήντα χρόνια, εργαζόμουν ως οικοδόμος στον Ναό της Ουάσινγκτον Π.Κ. Ήμουν πεπεισμένος ότι η ζωή μου δεν είχε ευτυχισμένο μέλλον. Σήμερα εργάζομαι ως λειτουργός διατάξεων στον ίδιο ναό, έχοντας αποδεχθεί την πρόσκληση του Κυρίου να Τον ακολουθήσω, να λάβω την ίασή Του, να ενστερνιστώ τις διατάξεις Του και να αγωνιστώ να γίνω όπως Εκείνος.

Φωτογραφία υπό Leslie Nilsson

Η αποκατεστημένη Εκκλησία δεν είναι μία θεωρία, μία φιλοσοφία ή απλώς μία κοινότητα ή ένας πολιτισμός. Αυτή είναι αληθινή Εκκλησία του Κυρίου μας και Σωτήρος Ιησού Χριστού.

Νόμιζα ότι θα έβρισκα αυτό που έψαχνα στο Σαν Φρανσίσκο. Δεν τα βρήκα. Το βρήκα στην Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών και στον οίκο του Κυρίου, «το λαμπρό πετράδι της Αποκατάστασης».