Το μονοπάτι μου προς την υπομονετική αντοχή

Φωτογραφία του συγγραφέα υπό Shaun Sutton

Όταν επέστρεψα σπίτι στις νότιες Φιλιππίνες το 2016, αφού υπηρέτησα μία έντιμη ιεραποστολή στις βόρειες Φιλιππίνες, ανυπομονούσα να παρακολουθήσω το Πανεπιστήμιο Μπρίγκαμ Γιανγκ στη Χαβάη και να βιώσω όλες τις άλλες περιπέτειες που περίμεναν τους νέους ενηλίκους.

Ξαφνικά, όμως, άρχισα να χάνω βάρος. Ο γιατρός μου διέγνωσε υπερθυρεοειδισμό. Με τρόμαξε με τις επιπλοκές, αν η ασθένεια έμενε χωρίς θεραπεία.

Παρά τη θεραπεία, το σώμα μου άρχισε να αλλάζει. Τα μάτια μου άρχισαν να διογκώνονται και έγινα πολύ αδύνατη. Απέφευγα να τραβήξω φωτογραφίες μου, ακόμα και να κοιτάξω στον καθρέφτη λόγω της εμφάνισής μου.

Η φαρμακευτική αγωγή άρχισε σιγά-σιγά να βοηθάει. Όμως τρία χρόνια αργότερα, διεγνώσθην με μία δεύτερη ασθένεια – μία καταθλιπτική διαταραχή. Αυτές οι δύο ασθένειες μου στέρησαν την αυτοπεποίθηση. Δυσκολευόμουν να σηκωθώ από το κρεβάτι να πάω στο σχολείο και αισθανόμουν ανίκανη να υπηρετήσω στην Εκκλησία.

Ήμουν θυμωμένη που ο Θεός είχε επιτρέψει να συμβεί αυτό. Αναρωτήθηκα γιατί θα έπρεπε να υπηρετώ με όλη μου την καρδιά και την ψυχή, αν κάνοντάς το αυτό απλώς οδηγούσε σε δοκιμασίες; Παρηγορήθηκα, ωστόσο, από αυτά τα λόγια του Προέδρου Τζέφρυ Ρ. Χόλλαντ, Αναπληρωτή Προέδρου της Απαρτίας των Δώδεκα Αποστόλων: «Ο συντετριμμένος νους μπορεί να θεραπευτεί με τον ίδιο τρόπο που θεραπεύονται τα σπασμένα κόκαλα και οι ραγισμένες καρδιές». Έκλαψα, όταν άκουσα αυτά τα λόγια. Είχα έναν συντετριμμένο νου που χρειαζόταν θεραπεία.

Μεγάλωσα σε ένα πιστό σπίτι και η πίστη μου στον Επουράνιο Πατέρα και τον Ιησού Χριστό παρέμεινε ανέπαφη παρά τον πόνο και την αβεβαιότητα. Σταδιακά, αποδέχτηκα και προσαρμόστηκα στις νέες μου συνθήκες.

Τώρα, οκτώ χρόνια αργότερα, δεν επιβραδύνομαι πλέον από τις ασθένειές μου. Τις δέχομαι ως μέρος της ζωής. Νιώθω γαλήνη. Μπορώ να υπηρετώ και να ζω πλήρως τη ζωή, αν και οι δυσκολίες υγείας μπορεί να συνεχίζονται σε όλη μου τη ζωή. Έχω μάθει ότι το να υπομένουμε υπομονετικά είναι μέρος της θνητότητας (βλ. Διδαχή και Διαθήκες 121:7-8). Μαθαίνω να πίνω το πικρό ποτήρι μου και να παραμένω δυνατή.

Τώρα εργάζομαι στο τμήμα προσωπικού μιας εταιρείας τεχνητής νοημοσύνης και παρακολουθώ διαδικτυακώς νυχτερινά μαθήματα από το Πανεπιστήμιο Μπρίγκαμ Γιανγκ–Pathway Worldwide. Έχω σταματήσει να ρωτάω «Γιατί σε μένα;» και έχω αρχίσει να ρωτάω «Τι μπορώ να μάθω; Πώς μπορώ να επωφεληθώ από αυτή την εμπειρία;»

Κοιτάζοντας το παρελθόν, βλέπω ότι ο Επουράνιος Πατέρας και ο Ιησούς Χριστός ήταν μαζί μου σε όλη τη διαδρομή. Προχωρώντας, ξέρω σε ποιον μπορώ να βασίζομαι (βλ. Παροιμίες 3:5-6, Νεφί Β΄ 4:34).