យុវមជ្ឈិមវ័យ
ការប្រែជាមាន ភាពធន់ខាងសតិអារម្មណ៍
អ្នកនិពន្ធរស់នៅទីក្រុង សិវិល ប្រទេសអេស្ប៉ាញ ។
ខ្ញុំមិនធ្លាប់មានជំងឺថប់បារម្ភពីមុនមកទេ រហូតដល់ខ្ញុំត្រឡប់មកផ្ទះពីបេសកកម្មរបស់ខ្ញុំ ដូច្នេះ ខ្ញុំមិនដឹងពីរបៀបបន្ដទៅមុខយ៉ាងម៉េចនោះទេ ។
រូបថតបានបង្ហោះដោយតារាម៉ូដែល
ជីវិតបានដើរតាមផែនការ ។
ខ្ញុំហៀបនឹងបញ្ចប់បេសកកម្មរបស់ខ្ញុំ ។ អំឡុងពេល ១៨ ខែមុន ទីបន្ទាល់របស់ខ្ញុំបានរឹងមាំ ហើយចក្ខុវិស័យរបស់ខ្ញុំអំពីផែនការនៃសេចក្ដីសង្គ្រោះបានពង្រីក ។ ខ្ញុំមិនដែលមានអារម្មណ៍ជិតស្និទ្ធនឹងព្រះអង្គសង្គ្រោះ និងព្រះវរបិតាសួគ៌របស់ខ្ញុំដូច្នេះទេ ។ ជីវិតមើលទៅគឺហាក់ដូចជាមានសុភមង្គលណាស់ ។
ប្រាកដណាស់ គ្រួសារខ្ញុំ និងខ្ញុំបានជួបនឹងការសាកល្បងរបស់យើង ប៉ុន្ដែសរុបសេចក្ដីមក ខ្ញុំរីករាយ និងមានផែនការជាច្រើនសម្រាប់អ្វីដែលនឹងកើតឡើងបន្ទាប់ទៀត ។ ប៉ុន្ដែ បន្ទាប់ពីខ្ញុំបានត្រលប់មកផ្ទះវិញ ។ គឺរន្ធត់ចិត្តខ្លាំងណាស់ ។ ខ្ញុំពិបាកនឹងសម្របខ្លួនតាមជីវិតប្រចាំថ្ងៃម្ដងទៀត ។ ខ្ញុំព្រួយបារម្ភឥតឈប់ឈរអំពីការជ្រើសរើសធ្វើល្អ និងការមានភាពល្អឥតខ្ចោះនៅក្នុងការគោរពប្រតិបត្តិរបស់ខ្ញុំ ។ ខ្ញុំដាក់សម្ពាធយ៉ាងខ្លាំងលើខ្លួនឯង ដើម្បីបន្ដនៅក្នុងកម្រិតខ្ពស់ខាងវិញ្ញាណ ដែលខ្ញុំបានមានពេញមួយបេសកកម្មរបស់ខ្ញុំ ដោយសារខ្ញុំខ្លាចថា បើខ្ញុំមិនបានល្អឥតខ្ចោះទេ នោះខ្ញុំនឹងចុះអន់ថយខាងវិញ្ញាណ ។
កាលសម្ពាធដែលខ្ញុំបានដាក់លើខ្លួនឯងកើនឡើង នោះខ្ញុំចាប់ផ្ដើមមានការថប់បារម្ភ និងឆាប់ភ័យ ។ វាកើតឡើងកាន់តែញឹកញាប់ទៅៗ ហើយនៅទីបំផុត ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំកំពុងលង់ទឹកហើយ ។
ជាអកុសល ខ្ញុំបានលាក់បាំងអារម្មណ៍ខ្ញុំមិនឲ្យគ្រួសារ និង មិត្តភក្ដិខ្ញុំដឹងទេ ។ ខ្ញុំដឹងថា ការថប់បារម្ភ និងជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត គឺគ្មានអ្វីដែលត្រូវខ្មាសអៀននោះទេ ប៉ុន្ដែខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា មិនអាចគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងបាន និងវង្វេងវង្វាន់ រហូតដល់ខ្ញុំមិនទាំងដឹងពីរបៀបដែលត្រូវរៀបរាប់ពីអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងជួប ដើម្បីទទួលបានជំនួយឡើយ ។
សំណាងល្អ ព្រះអម្ចាស់តែងតែគង់នៅជាមួយយើងដើម្បីដឹកនាំយើងជានិច្ច នៅពេលយើងងាកទៅរកទ្រង់ ។ បន្ទាប់ពីការពិចារណា និងការអធិស្ឋានខ្លះៗហើយ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍បំផុសគំនិតដើម្បីនិយាយប្រាប់បងប្រុសខ្ញុំ និងភរិយារបស់គាត់ ។ ពួកគាត់បានជួយខ្ញុំឲ្យដឹងថា ខ្ញុំមិន « ឆ្កួត » ដូចដែលខ្ញុំគិតនោះទេ ហើយថាការពុះពារខាងសតិអារម្មណ៍អាចកើតឡើងបានចំពោះមនុស្សគ្រប់គ្នា ។
ស៊ីស្ទើរ រ៉េណា អាយ អាប៊ើតូ ទីប្រឹក្សាទីពីរនៅក្នុងគណៈប្រធានសមាគមសង្គ្រោះទូទៅ បានថ្លែងទីបន្ទាល់អំពីសេចក្ដីពិតនេះ ៖ « មិត្តជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំអើយ វាអាចកើតឡើងចំពោះយើងគ្រប់គ្នា—ជាពិសេសក្នុងនាមជាពួកអ្នកជឿលើផែនការនៃសុភមង្គល ពេលយើងដាក់បន្ទុកដែលពុំចាំបាច់មកលើខ្លួនឯង ដោយគិតថា យើងត្រូវតែបានល្អឥតខ្ចោះនៅពេលឥឡូវនេះ ។ គំនិតបែបនោះអាចធ្វើឲ្យមានការថប់បារម្ភ ។ ការសម្រេចបាននូវភាពល្អឥតខ្ចោះគឺជាដំណើរការមួយដែលនឹងកើតមានពេញមួយជីវិតយើង និងលើសពីនេះទៀត—វាមានតែតាមរយៈព្រះគុណរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទប៉ុណ្ណោះ » ។១
វគ្គសិក្សាដ៏បំផុសគំនិតមួយ
នៅពេលខ្ញុំបានអធិស្ឋានទៅព្រះវរបិតាសួគ៌សូមការដឹកនាំ នោះខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំត្រូវផ្ដល់ឱកាសឲ្យធនធាននានា ដែលទ្រង់បានប្រទានដល់យើង ហើយខ្ញុំត្រូវរៀនសូត្រ និងផ្លាស់ប្ដូរដើម្បីបានប្រសើរឡើង ។ សំណាងល្អ នៅពេលនោះខ្ញុំមានឱកាសចូលរួមវគ្គសិក្សាភាពធន់ខាងសតិអារម្មណ៍របស់សាសនាចក្រ ។ ឱកាសនោះហាក់កើតមាននៅចំពេលដែលត្រូវការតែម្តង ហើយខ្ញុំមិនជឿថា វាជាការចៃដន្យនោះទេ ។
នៅក្នុងសៀវភៅសិក្សានៃវគ្គសិក្សានោះ ភាពធន់ខាងសតិអារម្មណ៍ត្រូវបានកំណត់និយមន័យដូចតទៅនេះ ៖
-
« សមត្ថភាពដើម្បីសម្របតាមឧបសគ្គខាងសតិអារម្មណ៍ ដោយមានចិត្តក្លាហាន និងសេចក្តីជំនឿលើព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ។
-
« ការជួយខ្លួនអ្នក និងមនុស្សដទៃទៀតឲ្យបានល្អបំផុតតាមដែលអ្នកអាចធ្វើបាន ។
-
« ការឈោងទៅរកជំនួយបន្ថែម នៅពេលត្រូវការ » ។២
ឬនិយាយម្យ៉ាងទៀតថា ភាពធន់ខាងសតិអារម្មណ៍គឺជាអ្វីៗដែលយើង ទាំងអស់គ្នា ត្រូវការ ។
ចំពោះរូបខ្ញុំ វគ្គសិក្សាដ៏បំផុសគំនិតនេះគឺជាទីសម្គាល់ដ៏ច្បាស់មួយថា ព្រះវរបិតាសួគ៌ទ្រង់ជ្រាបពីការសាកល្បងដែលយើងកំពុងប្រឈមមុខនៅសព្វថ្ងៃនេះ ក្នុងនាមជាសមាជិកនៃសាសនាចក្រនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ។ ទ្រង់សព្វព្រះទ័យដើម្បីអាចជួយយើងឲ្យបន្ដឈានទៅមុខ នៅលើផ្លូវត្រឡប់ទៅកាន់ទ្រង់វិញ ។ ការមើលឃើញផ្នែកដ៏ល្អជាច្រើននៃវគ្គសិក្សានេះ បានជួយខ្ញុំឲ្យដឹងថា តើព្រះវរបិតាសួគ៌ស្គាល់យើងម្នាក់ៗ និងជ្រាបពីតម្រូវការផ្ទាល់ខ្លួនរបស់យើងច្បាស់ប៉ុណ្ណា ហើយខ្ញុំមានអារម្មណ៍សុខសាន្ដភ្លាមៗ ពេលខ្ញុំចាប់ផ្ដើមសិក្សាវគ្គនេះ ។ វគ្គសិក្សានេះបង្រៀនពីសេចក្ដីពិតដ៏ច្បាស់លាស់ និងដ៏មានអានុភាពដ៏អស់កល្ប ដែលអាចអនុវត្តក្នុងជីវិតរបស់យើងបាន នៅពេលយើងប្រឈមមុខនឹងបញ្ហាសុខភាពផ្លូវចិត្ត មិនថាវាជាខ្លួនយើងផ្ទាល់ ឬនរណាម្នាក់ដែលយើងស្រឡាញ់នោះទេ ។
ការបង្រៀនមួយដែលខ្ញុំប៉ះពាល់ដល់ចិត្តខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំង មាននៅក្នុងជំពូកទី ៩ « ការផ្ដល់កម្លាំងដល់មនុស្សដទៃ » ។ ជំពូកនេះគឺជាអ្វីដែលបានជួយខ្ញុំ ឲ្យឈោងទៅរកជំនួយបន្ថែមទៀតនៅទីបញ្ចប់ ។ វាបង្រៀនពីគោលការណ៍នៃការបម្រើគ្នាទៅវិញទៅមក ។ ខ្ញុំបានរៀនពីសារៈសំខាន់នៃការបម្រើដល់មនុស្សដទៃទៀត តាមរយៈការយល់ពីអារម្មណ៍ ចិត្ត និងយោបល់របស់ពួកគេ ហើយឈោងទៅជួយដោយចិត្តមេត្តា និងការយោគយល់ ។ ខ្ញុំក៏បានដឹងផងដែរថា ខ្ញុំត្រូវទុកចិត្តលើមនុស្សដទៃទៀត ដើម្បីជួយខ្ញុំនៅក្នុងការពុះពាររបស់ខ្ញុំ ។
នៅពេលខ្ញុំអាចអនុវត្តតាមគំនិតទាំងនេះបាន ហើយនិយាយប្រាប់គ្រួសារ និងមិត្តភក្ដិរបស់ខ្ញុំអំពីវិបត្តិសុខភាពផ្លូវចិត្តរបស់ខ្ញុំ នោះខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលដែលពួកគាត់មានចិត្តករុណាយ៉ាងខ្លាំង ហើយមិនកាត់សេចក្ដីខ្ញុំ ។ ខ្ញុំបានទទួលការគាំទ្រយ៉ាងខ្លាំងមកពីពួកគាត់ ។
ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ជំងឺថប់បារម្ភរបស់ខ្ញុំនឹងស៊ីកាន់តែជ្រៅ និងកាន់តែខ្មៅងងឹតទៅ បើខ្ញុំមិនបានប្រាប់ពីឧបសគ្គរបស់ខ្ញុំទៅកាន់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំទេនោះ ។ ហើយបទពិសោធន៍នេះក៏បានជួយខ្ញុំឲ្យឈោងទៅជួយមនុស្សដទៃទៀតដោយចិត្តមេត្តា នៅពេលពួកគេមានការព្រួយបារម្ភ និងបញ្ហានានាផងដែរ ។
យើងអាចប្រឈមមុខនឹងអនាគតដោយមានសេចក្ដីសង្ឃឹម
ខ្ញុំឃើញថា វាគួរឲ្យអស់សំណើច នៅពេលខ្ញុំត្រឡប់មកពីបេសកកម្មរបស់ខ្ញុំវិញ ខ្ញុំបានព្រួយបារម្ភយ៉ាងខ្លាំងអំពីការបាត់បង់ « គ្រឹះខាងវិញ្ញាណ » ដែលខ្ញុំបានទទួលអំឡុងបេសកកម្មរបស់ខ្ញុំ ដោយសារឥឡូវនេះ ខ្ញុំដឹងថា ការមកផ្ទះវិញគឺគ្រាន់តែជាការចាប់ផ្ដើមនៃជំពូកថ្មីមួយ ដែលខ្ញុំអាចរកឃើញរបៀបថ្មីៗដើម្បីពង្រឹងសេចក្ដីជំនឿរបស់ខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ ។
ទំនាក់ទំនងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំជាមួយនឹងព្រះវរបិតាសួគ៌ និងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានរីកចម្រើនឡើង និងកាន់តែស៊ីជម្រៅយ៉ាងខ្លាំង តាំងពីខ្ញុំបានមកផ្ទះវិញ ជាពិសេសដោយសារតែគោលការណ៍ទាំងឡាយដែលខ្ញុំបានរៀននៅក្នុងវគ្គសិក្សាភាពធន់ខាងសតិអារម្មណ៍នេះ និងតាមរយៈការពឹងផ្អែកលើព្រះវរបិតាសួគ៌ និងព្រះអង្គសង្គ្រោះដើម្បីទទួលបានជំនួយ ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ពីវត្តមានរបស់ទ្រង់ទាំងទ្វេកាន់តែស្ដែងទៅៗនៅក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់ខ្ញុំ ។
ខ្ញុំបានរៀន និងទទួលយកថា ក្នុងនាមជាបុត្រាបុត្រីរបស់ព្រះ នោះយើងផ្លាស់ប្ដូរ រៀនសូត្រ និងវិវត្តទៅមុខឥតឈប់ឈរ ។ ប៉ុន្ដែតាមរយៈការផ្លាស់ប្ដូរក្នុងជីវិតរបស់យើងក្ដី នោះព្រះវរបិតាសួគ៌មិនបានផ្លាស់ប្ដូរនោះទេ ។ ទ្រង់មិនរំពឹងឲ្យខ្ញុំបានល្អឥតខ្ចោះនៅក្នុងបេសកកម្មរបស់ខ្ញុំនោះទេ ហើយទ្រង់ក៏មិនរំពឹងឲ្យខ្ញុំល្អឥតខ្ចោះនៅពេលនេះដែរ ។ ទ្រង់ស្រឡាញ់ខ្ញុំ ហើយសព្វព្រះទ័យឲ្យខ្ញុំបន្ដខិតខំឆ្ពោះទៅមុខទៅរកទ្រង់ ហើយធ្វើឲ្យអស់ពីសមត្ថភាពរបស់ខ្ញុំនៅលើដំណើររបស់ខ្ញុំត្រឡប់ទៅកាន់ទ្រង់វិញប៉ុណ្ណោះ ។
ឥឡូវនេះ ដោយសារខ្ញុំចូលរៀនវគ្គសិក្សាភាពធន់ខាងសតិអារម្មណ៍នេះ នោះវាមិនមែនមានន័យថា ខ្ញុំលែងមានជំងឺថប់បារម្ភ ឬការឆាប់ភ័យ ឬគ្រាដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍សន្ធប់ដោយការភ័យខ្លាចអំពីអនាគតនោះទេ ។ ខ្ញុំនៅតែមាននៅពេលខ្លះ ។ ប៉ុន្ដែឥឡូវនេះ ខ្ញុំស្គាល់ពីគន្លងទាំងនេះ ហើយបានស្គាល់ឧបករណ៍នានា ដើម្បីជួយដោះស្រាយបញ្ហានោះតាមរបៀបដ៏ល្អប្រសើរមួយ ដែលបានកែលម្អគុណភាពជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់ខ្ញុំ ។
នៅទីបញ្ចប់ វគ្គសិក្សានេះបានបង្រៀនខ្ញុំឲ្យចេះដោះស្រាយតាមយន្ដការពេលវេលា ពេលដែលខ្ញុំមានការថប់បារម្ភ និងឧបសគ្គនានា ។ វាបានបង្រៀនខ្ញុំឲ្យមានចិត្តអំណត់ និងចិត្តមេត្តាករុណាលើខ្លួនឯង និងភាពមិនល្អឥតខ្ចោះរបស់ខ្ញុំ ។ ហើយខ្ញុំបានរៀនដើម្បីយល់ពីរបៀបដែលព្រះទតមើលមកខ្ញុំ ហើយមិនភ័យព្រួយនឹងអនាគតដែលខ្ញុំមិនស្គាល់ ។
តាមរយៈជំនួយដែលមានវិជ្ជាជីវៈផង និងជំនួយពីស្ថានសួគ៌ផង នោះខ្ញុំដឹងថា យើងមានឧបករណ៍ដ៏ចាំបាច់នានាដើម្បីដឹងពីរបៀប « ដើម្បីធ្វើសកម្មភាព … ហើយពុំមែនទទួលសកម្មភាពទេ » ( នីហ្វៃទី២ ២២៦ ) តាមរយៈចិត្ត និងអារម្មណ៍របស់យើង នៅពេលយើងបន្ដឆ្ពោះទៅមុខទៅរកព្រះគ្រីស្ទ ។