Uit Wekelijkse content voor JOVO’s
Hoe ik me dankzij de tempel thuis voelde toen ik naar de andere kant van het land verhuisde
De waarheden van de tempel waren een troost in een tijd van voortdurende verandering.
Vlak nadat ik op 19-jarige leeftijd lid van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen werd, verhuisde ik naar de andere kant van het land, van New York naar Idaho. Ik had een flinke cultuurschok en de normen in mijn nieuwe religie en nieuwe omgeving waren verwarrend voor me. Ik voelde me hulpeloos en werd in veel verschillende richtingen getrokken.
Zelfs na mijn huwelijk bleef ik me eenzaam voelen. Maar dat veranderde toen ik tempelwerk ging doen.
Ik had niet verwacht dat ik me door die ervaringen in de tempel minder eenzaam zou voelen of die cultuurschok te boven zou komen, maar hier zijn drie manieren waarop dat toch gebeurde:
1. Aan de Heiland denken
Door tempelwerk te doen, besefte ik hoeveel moeite het kost om van de tempel een prioriteit te maken. Daardoor voelde ik me verbonden met de kerkleden in mijn nieuwe woonplaats en begreep ik waarom en hoe zij het evangelie naleefden.
Het viel me op dat de meeste mensen naar de tempel gaan om aan de beloften van de Heiland te denken en meer zoals Hij te worden.
Soms is het gemakkelijk om je te concentreren op wat iedereen om je heen doet en verstrikt te raken in de drukte van het leven. Daarom vond ik het moeilijk om te begrijpen hoe iedereen het anders deed toen ik net verhuisde. Maar Jezus Christus zegt dat Hij ons rust zal geven als we op Hem vertrouwen (zie Mattheüs 11:28–30). Dus toen ik zo overweldigd was, besefte ik dat ik mijn hart alleen maar tot Hem hoefde te wenden.
En daar heeft vooral de tempel bij geholpen! President Russell M. Nelson (1924–2025) heeft gezegd: ‘Jezus Christus is de reden dat we tempels bouwen. Elke tempel is zijn heilig huis.’ Als we ons op Christus richten, kunnen we leren om liefdevoller met onszelf en de mensen om ons heen om te gaan.
2. Verbonden met mijn familie
Familie betekent alles voor mij. Toen ik lid van de kerk werd, wist ik dat het gezin dat ik met mijn man had gesticht eeuwig kon zijn als we onze tempelverbonden nakwamen, maar mijn ouders, broers en zussen waren geen lid. Zij – vooral mijn vader – vonden het moeilijk om mijn gevoelens en mijn geloof te begrijpen, en ze hadden veel vragen die ik niet altijd kon beantwoorden.
Toen ik eenzaam en overweldigd was om mijn familie, woonde ik een begiftigingsdienst bij in het Spaans, mijn moedertaal. Ik dacht aan mijn vader. En ik kreeg een sterke ingeving van de Geest dat mijn vader op een dag de kans zou krijgen om mijn geloof te leren kennen en het te aanvaarden.
In mijn patriarchale zegen staat ook dat ik me in de tempel dichter bij mijn voorouders zal voelen. Daarom deed ik veel familiegeschiedenis. Mijn man deed plaatsvervangend werk voor mijn opa uit Ecuador, waardoor die belofte voor mij op een zeer emotionele manier in vervulling ging. Mijn opa overleed toen ik 4 was, en door voor hem – en andere voorouders – tempelwerk te doen, wist ik dat ik niet alleen ben.
Ouderling Gerrit W. Gong van het Quorum der Twaalf Apostelen heeft gezegd: ‘Ons leven kan op verrassende wijzen veranderen als we ons verbonden voelen met onze voorouders. Uit hun beproevingen en prestaties kunnen wij geloof en kracht putten. Van hun liefde en offers leren wij om te vergeven en vooruit te gaan. Onze kinderen zullen veerkrachtig worden. We ontvangen bescherming en kracht. Door de banden met onze voorouders wordt onze familie hechter en dankbaarder, en nemen wonderen toe. Door zulke banden kunnen we hulp van de andere kant van de sluier ontvangen.’
3. Weten dat God Zich van mij bewust is
Als ik naar de tempel ga, voel ik altijd een bevestiging dat God Zich van mij bewust is, waar ik ook ben. Ik heb er altijd een vredig en vertrouwd gevoel, alsof ik thuiskom. Dat was heel nuttig in een tijd van verandering. Door eraan herinnerd te worden wie ik werkelijk ben en dat Hij zijn beloften nakomt, vond ik vaste grond onder mijn voeten.
Ik weet dat we allemaal een ander levenspad hebben, maar als Gods kinderen gaan we allemaal samen vooruit op het verbondspad naar Hem.
Als je een grote levensverandering doormaakt, kan dat in het begin moeilijk zijn, maar vertrouw erop dat je hemelse Vader je helpt om je aan te passen. Ga zo vaak mogelijk naar de tempel, en als dat niet kan, denk dan na en concentreer je op de kracht van je verbonden. Leef als een discipel van Christus.
Wat er ook gebeurt, weet dat Hij je leidt en dat je voorouders je toejuichen.