‘Mijn angst overwinnen om naar de tempel te gaan’, Liahona, februari 2026.
Uit Wekelijkse content voor JOVO’s
Mijn angst overwinnen om naar de tempel te gaan
Angst hoeft je er niet van te weerhouden om de zegeningen van de tempel te ontvangen.
Illustratie, Elia Sampo
Onlangs vertelde ik mijn ringpresident dat, hoewel ik altijd een tempelaanbeveling heb gehad, een verontrustende angst me er nog steeds van weerhield om door de deuren van die heilige plek te gaan.
Als lid van de raad voor public affairs van Haïti heb ik zelfs aan evenementen in de aanloop naar de inwijding van de Port-au-Princetempel (Haïti) meegewerkt. Dus toen mijn ringpresident vroeg waarom ik niet naar de tempel wilde, verzekerde ik hem dat het geen gebrek aan geloof was, maar een perfectionistische angst die ik niet kon overwinnen. Ik legde ook uit dat hoewel ik was opgegroeid in een gezin waarin het evangelie centraal stond en ik nog steeds naar waar discipelschap streefde, deze angst me tegenhield om de volgende stap te zetten.
Ze weerhield me ervan, ondanks mijn oprechte verlangen om naar binnen te gaan. Mijn ringpresident luisterde en moedigde me aan om te bidden en God te vragen de angst te verdrijven die mijn geestelijke groei in de weg stond. Toen ik bad en nadacht over mijn voornemens voor het nieuwe jaar, besefte ik dat het tijd was om mezelf niet langer Gods beloofde zegeningen te ontzeggen door mijn angst en twijfels. Ik was vastbesloten om naar de tempel te gaan en verordeningen te verrichten.
Dus stelde ik een doel om aan bevestigingen deel te nemen en vertelde ik mijn ringpresident over mijn plannen.
Hij reageerde heel vriendelijk met woorden die mij nog steeds raken: ‘Moge het licht van Christus je stappen verlichten terwijl je het verbondspad bewandelt en je angst overwint.’ Deze woorden, vol zachtmoedigheid en geloof, gaven me de kracht en het vertrouwen om dit tempelbezoek niet als een probleem maar als een essentiële stap op mijn geestelijke reis te zien.
In geloof handelen
Mijn hart bonsde toen ik me klaarmaakte om met mijn moeder naar de tempel te gaan. Die dag staat in mijn geheugen gegrift als een van de belangrijkste geestelijke momenten van mijn leven. Ergens diep vanbinnen was ik nog steeds nerveus, maar ik overwon dat door uit te kijken naar wat ik zou voelen.
Slechts enkele minuten voordat ik de tempel betrad, fleurde een onverwacht telefoontje mijn ochtend op. Ik kreeg de bevestiging dat een reisvergunning waar ik om had gebeden eindelijk was goedgekeurd. Als die niet was goedgekeurd, zou ik een belangrijke medische afspraak in het buitenland hebben gemist.
Dit nieuws was een goddelijke bevestiging dat de Heer mijn gebeden had verhoord. Mijn hart vulde zich met zoveel geluk. Ik sprong van vreugde toen ik besefte dat God ons altijd antwoord geeft, zelfs als Hij stil lijkt te zijn.
Hierdoor gesterkt ging ik uiteindelijk naar binnen, waar de tempelpresident en zijn vrouw me begroetten. Ze waren zich bewust hoe belangrijk dit moment voor mij was en wisten van de angsten die me eerder hadden tegengehouden. Hun hartelijke ontvangst en aanmoediging verdreven de laatste restjes ongerustheid. Ik voelde werkelijk een onbeschrijflijke gemoedsrust.
Toen ik aan de bevestigingen deelnam, raakte elk woord mijn ziel. Het bracht duidelijkheid en vreugde en herinnerde me eraan dat ik op een heilige plaats was. Nadat de verordening was verricht, begeleidde de tempelpresident me naar de uitgang. Dat eenvoudige, attente gebaar versterkte het gastvrije gevoel in het huis des Heren.
Over goddelijke leiding nadenken
Ik begreep dat de Heer er zeker van wilde zijn dat ik niet aan zijn wil voor mij twijfelde, en toen moest ik denken aan de woorden van president Russell M. Nelson: ‘Laten we niet uit het oog verliezen wat de Heer nu voor ons doet. Hij zorgt ervoor dat we makkelijker naar de tempel kunnen gaan. Hij bespoedigt het tempo waarin we tempels bouwen. Hij vergroot ons vermogen om Israël te helpen vergaderen. Hij maakt het voor ieder van ons ook makkelijker om geestelijk te groeien. Ik beloof u dat meer tijd in de tempel u meer tot zegen zal zijn dan wat dan ook.’
Ik besef nu dat de tempel echt een toevluchtsoord is, een heiligdom waar we duidelijke antwoorden en oneindige zegeningen kunnen ontvangen. Die ervaring heeft mijn leven veranderd. Mijn hemelse Vader hielp me een angst te overwinnen die me lange tijd had tegengehouden, en Hij herinnerde me ook aan de barmhartige leiding die Hij biedt aan hen die op Hem vertrouwen.
Ik ben zo dankbaar en ik weet nu dat de tempel een plek is waar ik steeds weer terug zal keren, op zoek naar licht, leiding en gemoedsrust.
De auteur woont in Port-au-Prince (Haïti).