Sta met Pasen even stil en kijk naar de lelies

Een van de manieren waarop ik vrede in Christus zoek, is door poëzie te schrijven. Poëzie is mijn lust en mijn leven, dus de afgelopen twee jaar heb ik de handelingen van de Heiland gevolgd door voor elke dag van de Goede Week een gedicht te schrijven.

Het eerste jaar voelde ik me geïnspireerd om gedichten te schrijven om mijn liefde en dankbaarheid voor de Heiland te tonen, en om meer over zijn werken te weten te komen. Dat was aangrijpend, maar niet echt persoonlijk. Ik beschreef vooral zijn handelingen.

Het jaar daarop schreef ik gedichten om vrede in de Heiland te vinden en omdat ik de raad van het Eerste Presidium wilde opvolgen om Pasen belangrijker in mijn leven te maken. Mijn band met Christus is echt sterker geworden omdat ik Hem heb gezocht. Ik heb ze geschreven vanuit het perspectief van hen die getuige van zijn werken en leringen waren. Het was diep ontroerend en ongelooflijk persoonlijk.

Ik bracht onder woorden hoe het leven zou zijn voor iemand die niets anders te geven had dan zichzelf. Of iemand die geen ernstige kwalen of gevangenschap had doorgemaakt, maar geestelijk gekwetst en gebonden was. Of iemand die nooit echt liefde had gegeven en getroffen was door de uitspraak van Jezus over de grootste soort liefde.

Door over dit alles en meer na te denken, ben ik nog dankbaarder en heb ik nederig ontzag voor het prachtige, volmaakte leven van de Heiland.

Toen ik over de details van de handelingen van de Heiland nadacht, merkte ik dat Hij heel dicht bij me was. Ik weet dat ik er niet bij was om de woorden ‘Lazurus, kom naar buiten’ (Johannes 11:43) te horen. Ik heb Hem ook niet zien huilen, maar toen ik erover nadacht en schreef, voelde het alsof ik bij het graf buiten Bethanië was.

In sommige delen van de wereld zeggen we ‘Sta even stil en ruik de rozen’ om mensen eraan te herinneren dat ze het rustiger aan moeten doen als ze te angstig en gestrest zijn om de positieve aspecten van het leven te zien. Maar als we nu eens in plaats daarvan stilstaan en ‘kijk[en] naar de lelies’ (Mattheüs 6:28), zoals Christus zei? Als we bewust op zoek gaan naar het geluk, de voldoening en vrede die Hij ons biedt?

Ik denk dat we onszelf vooral de tijd moeten gunnen om in de details van zijn liefdevolle handelingen en woorden te leven. Stel je voor dat je in het oude Jeruzalem bent en op de leringen van Christus reageert. Probeer je bijvoorbeeld voor te stellen dat je bij het kruis staat en de Heiland onze hemelse Vader hoort vragen om degenen die Hem kruisigden te vergeven (zie Lukas 23:34). Wat zou dat voor jou betekenen?

Of stel je voor dat de Heiland je net vrede heeft beloofd zoals je nog nooit gevoeld hebt (zie Johannes 14:27). Maar jij dacht dat de Messias vrede zou brengen door de Israëlieten van de Romeinen te bevrijden, en dat deed Hij niet. Dus wat voor soort vrede bedoelde Hij?

Of stel je voor dat je Christus jarenlang hebt gevolgd. En dan sterft Hij. Je gaat zijn lichaam verzorgen en vindt alleen een leeg graf. Hoe zou je je dan voelen? (Zie Johannes 20:1–13.)

Maar wat heb ik gedaan om vrede in Jezus Christus te vinden? Op mijn eigen manier keek ik naar de lelies. Ik nam de tijd om in de verhalen van zijn leven naar zijn liefde te zoeken, en die heb ik gevonden. Het wonderbaarlijkste was dat Hij daar met wijd open armen stond te wachten.

Als we naar de lelies kijken, beseffen we dat we pas vrede in Hem hebben als het lijden voorbij is. Wij kunnen die vrede altijd bij ons hebben.

Ik hoop dat je met Pasen vrede in Christus zult hebben, net als ik.