เจน แมนนิงก์เดินทางไปนอวู

เจน แมนนิงก์กับครอบครัวอาศัยอยู่ในเมืองที่บางคนไม่ชอบพวกเขาและปฏิบัติต่อพวกเขาไม่ดีเพราะสีผิว วันหนึ่ง เจนได้ยินผู้สอนศาสนากำลังสอน เธอรู้ว่าข่าวสารของเขาป็นความจริง เธอรับบัพติศมาในวันอาทิตย์ถัดมา

วิสุทธิชน, 1:500–501

ครอบครัวของเจนเข้าร่วมศาสนจักรด้วย พระเจ้าทรงต้องการให้วิสุทธิชนมารวมกันในนอวู เจนรักพระเจ้า เธอและครอบครัวต้องการอยู่กับวิสุทธิชนคนอื่นๆ พวกเขาจึงออกเดินทางไปนอวู

หลักคำสอนและพันธสัญญา 124:25; วิสุทธิชน, 1:501

ในการเดินทางครั้งนั้น พวกเขาต้องเดินทางด้วยเรือด้วย คนส่วนใหญ่บนเรือสามารถจ่ายค่าโดยสารเมื่อสิ้นสุดการเดินทางได้ แต่มีชายบางคนบอกครอบครัวของเจนว่าพวกเขาต้องจ่ายตั้งแต่แรก พวกเขามีเงินไม่พอ ชายเหล่านั้นสั่งให้พวกเขาลงจากเรือ และออกเรือไปโดยทิ้งพวกเขาไว้

วิสุทธิชน, 1:501

ครอบครัวของเจนยังต้องเดินทางอีก 800 ไมล์ หรือ 1,300 กิโลเมตร พวกเขาต้องข้ามลําธารลึกโดยไม่มีสะพาน ต้องนอนข้างนอก และอากาศมักจะหนาวมาก แต่ครอบครัวของเจนตั้งใจจะไปให้ถึงนอวู พวกเขาให้กําลังใจตนเองด้วยการร้องเพลงขณะเดิน

วิสุทธิชน, 1:501, 505–6

เจนกับครอบครัวเดินไปเรื่อยๆ จนรองเท้าขาดและเท้าบาดเจ็บ แต่เมื่อสวดอ้อนวอนขอความช่วยเหลือจากพระผู้เป็นเจ้า พระองค์ทรงรักษาเท้าของพวกเขา

วิสุทธิชน, 1:505

พวกเขาช่วยเหลือผู้คนที่พบระหว่างเดินทาง และถึงกับได้ช่วยรักษาเด็กป่วยคนหนึ่งด้วยเพราะศรัทธาของพวกเขา

วิสุทธิชน, 1:505–6

ในที่สุดเจนกับครอบครัวก็มาถึงนอวู! พวกเขาเหนื่อยและต้องการที่พัก พวกเขาจึงไปที่บ้านของเอ็มมาและโจเซฟ เมื่อโจเซฟได้ยินทุกอย่างที่พวกเขาเจอมา เขาบอกเจนว่า “ขอพระผู้เป็นเจ้าทรงอวยพรคุณ ตอนนี้คุณอยู่ท่ามกลางเพื่อนแล้ว” โจเซฟและเอ็มมาชวนเจนให้มาอยู่ด้วย

วิสุทธิชน, 1:506