“คุกลิเบอร์ตี้,” เรื่องราวในหลักคําสอนและพันธสัญญา (2024)
“คุกลิเบอร์ตี้,” เรื่องราวในหลักคําสอนและพันธสัญญา
ตุลาคม 1838–มีนาคม 1839
คุกลิเบอร์ตี้
พบพระเจ้าในเวลายากลําบาก
หลายคนที่อาศัยอยู่ในมิสซูรีไม่ชอบวิสุทธิชน ผู้ว่าการรัฐส่งทหารไปขับไล่พวกเขา พวกทหารขับไล่วิสุทธิชนออกจากบ้าน เข้าไปขโมยของ และทําร้ายหลายคน
วิสุทธิชน, 1:355–356, 362, 364
ทหารจับกุมศาสดาพยากรณ์โจเซฟ สมิธและผู้นําศาสนจักรคนอื่นๆ
วิสุทธิชน, 1:357–358
โจเซฟขอเวลาอยู่ตามลำพังกับครอบครัว แต่ทหารไม่ยอม พวกเขาจับโจเซฟกับนักโทษคนอื่นๆ ไป
วิสุทธิชน, 1:366
คืนหนึ่ง โจเซฟกับนักโทษคนอื่นๆ ฟังขณะพวกผู้คุมหัวเราะเกี่ยวกับสิ่งเลวร้ายที่พวกเขาทํากับวิสุทธิชน โจเซฟทนฟังไม่ได้อีกต่อไป เขายืนขึ้นตะโกนว่า “เงียบ!” เขาพูดด้วยพลังอํานาจของพระผู้เป็นเจ้า พวกผู้คุมกลัวมาก พวกเขากล่าวขอโทษและหยุดพูดคุยกัน
วิสุทธิชน, 1:367–368
ต่อมา โจเซฟกับเพื่อนๆ ถูกขังอยู่ในคุกในเมืองชื่อลิเบอร์ตี้ คุกนั้นหนาวมาก ทั้งมืดและแคบ พวกเขามีเพียงฟางสกปรกเอาไว้รองนอน มีอาหารเพียงเล็กน้อย และอาหารพวกนั้นทําให้ป่วย
วิสุทธิชน, 1:369–370, 374, 384–385
โจเซฟนึกถึงวิสุทธิชนอย่างมาก เขารักวิสุทธิชน และเป็นห่วงด้วยความกังวล แต่ไม่สามารถทําอะไรเพื่อช่วยพวกเขาได้
วิสุทธิชน, 1:385–386
โจเซฟสวดอ้อนวอนอย่างหนัก เขาทูลถามพระผู้เป็นเจ้าว่าพระองค์อยู่ที่ไหน ทำไมจึงไม่ทรงช่วยวิสุทธิชน พระผู้เป็นเจ้าทรงลืมเขาและศาสนจักรไปแล้วหรือ?
พระผู้เป็นเจ้าทรงตอบคําสวดอ้อนวอนของโจเซฟ ทรงบอกว่า “ลูกเอ๋ย, สันติสุขจงมีแก่จิตวิญญาณเจ้า” ทรงบอกโจเซฟว่าความท้าทายของเขาจะไม่คงอยู่ตลอดไป และจะเป็นไปเพื่อความดีของเขาเอง ทรงย้ำเตือนโจเซฟว่าพระเยซูคริสต์ทรงผ่านสิ่งที่ยากกว่านี้มาแล้ว ทรงสัญญาว่าจะทรงอยู่กับโจเซฟ “ตลอดกาลและตลอดไป”