خیمهٔ مقدس و قربانی

هنگامی که خدا به موسی دستور داد تا در اردوی اسرائیلیان خیمهٔ مقدس بسازد، او هدف آن را چنین بیان کرد: «تا در بین آنها ساکن شوم» (خروج ۲۵: ۸). در داخل خیمهٔ مقدس، حضور خدا با صندوق پیمان نشان داده می‌شد — یک جعبه چوبی پوشیده شده از طلا، حاوی نوشته‌های ثبت شده از پیمان خدا با مردمان او بود. صندوق پیمان در مقدس‌ترین و درونی‌ترین اتاق نگهداری می‌شد و با پرده از بقیه خیمهٔ مقدس جدا شده بود. این پرده می‌تواند نماد جدایی ما از حضور خدا به دلیل فروافتادن و همچنین راه بازگشت ما به سوی او از طریق منجی باشد.

به غیر از موسی، ما فقط یک نفر را می‌شناسیم که می‌تواند وارد آن «مقدّس‌ترین مکان» شود (خروج ۲۶: ۳۴) — کشیش اعظم. مانند دیگر کشیشان، او اول باید شسته و مسح می‌شد و جامهٔ مقدس نمادین وظیفهٔ خود را می‌پوشید. سالی یک بار، در روزی به نام روز کفاره، کشیش اعظم از طرف مردم، قبل از اینکه به تنهایی وارد خیمهٔ مقدس شود ،قربانی تقدیم می‌کرد. در مکان پرده[مقدس‌ترین مکان]، او بخور را می‌سوزاند. دود معطری که به آسمان بالا می‌رفت، ​​نشانگر دعاهای مردم در حال بالا رفتن به درگاه خدا بود. . سپس کشیش اعظم، که خون یک قربانی حیوانی را حمل می‌کرد، از پرده عبور کرده و به تخت خدا نزدیک می‌شد، که صندوق پیمان، نمادِ آن بود.

با دانستن آنچه که در مورد عیسی مسیح و نقش او در برنامهٔ پدر آسمانی می‌دانید، آیا می‌توانید ببینید که چگونه خیمهٔ مقدس ما را به سمت منجی هدایت می‌کند؟ درست مثل خیمهٔ مقدس، و صندوق پیمان درون آن، که نشان دهندهٔ حضور خدا در میان مردمانش بود، عیسی مسیح، حضور خدا در میان مردمانش بود. مانند کشیش اعظم، عیسی مسیح میانجی بین ما و خدای پدر است. او از میان پرده عبور کرد تا به واسطهٔ پاکیِ خونِ قربانیِ (ایثارِ) خود، برای ما شفاعت کند.

برخی از جنبه‌های خیمهٔ مقدس اسرائیل ممکن است برای شما آشنا به نظر برسد، مخصوصاً اگر برای دریافت آیین‌های خود به معبد رفته باشید. معبد، خانهٔ سَروَر است، یعنی جایگاه او در میان مردمش. مانند مقدس‌ترین مکان ​خیمهٔ مقدس، اتاق آسمانی معبد نشان‌دهندهٔ حضور خدا است. برای ورود، ابتدا ما باید شسته و مسح شویم. ما لباس مقدس می‌پوشیم. ما پیمان می‌بندیم. ما در محرابی دعا می‌کنیم که دعاها از آنجا به سمت خدا صعود می‌کنند. و ما سرانجام از پرده‌ای عبور می‌کنیم تا به حضور خدا برسیم.

شاید مهم‌ترین شباهت معابد مدرن و خیمهٔ مقدس باستانی این باشد که هر دو، اگر به درستی درک شوند، ایمان ما به عیسی مسیح را تقویت می‌کنند و ما را از قدردانی ایثار کفاره او پر می‌کند. خدا می‌خواهد همه فرزندانش به حضور او وارد شوند؛ او یک ملکوتی از کشیشان مرد و زن می‌خواهد (رجوع کنید به خروج ۱۹: ۶). امّا گناهان‌مان، ما را از دستیابی به آن نعمت باز می‌دارد، «و هیچ چیز ناپاکی نمی‌تواند با خدا ساکن شود» (۱ نیفای ۱۰: ۲۱). بنابراین خدا، پدر ما، عیسی مسیح را فرستاد، «کشیش اعظم و آورندهٔ بركات سماوی» (عبرانیان ۹: ۱۱). او پرده را برای ما پاره می‌کند و به همه مردمان خدا قدرت می‌بخشد «پس بیایید تا با دلیری به تخت ‌فیض بخش خدا نزدیک شویم تا رحمت یافته و در وقت احتیاج از او فیض یابیم» (عبرانیان ۴: ۱۶).

امروزه، هدف معابد چیزی بیشتر از کسب بلندمرتبگی برای خودمان است. پس از دریافت آیین‌های خود و پیمان بستن با خدا، ما می‌توانیم در جای نیاکان خود بایستیم، و از طرف آنها آیین‌ها را دریافت کنیم. به عبارتی، ما می‌توانیم چیزی مانند کشیش اعظم باستان بشویم — و کشیش اعظم بزرگ — که راه به حضور خدا را برای دیگران باز می‌کند.

اصول کفاره و آشتی در عمل باستانی قربانی کردن حیوانات، قدرتمندانه آموزش داده می‌شوند، که خیلی وقت قبل از قانون موسی وجود داشت. آدم و حوا قربانی پیشکش کردند. آنها به اشارهٔ نمادین آن به ایثار(قربانی) منجی پی‌بردند. و این را به فرزندان خود آموختند.

نمادگرایی قربانی کردن حیوانات به ویژه در روز کفاره اسرائیل باستان بسیار تاثیر کننده به نظر می‌رسید (به زبان عبری «یوم‌کیپور»). نیاز به این مراسمِ سالانه در لاویان ۱۶: ۳۰ بیان شده: «زیرا در آن روز، مراسم کفّارهٔ گناه انجام می‌شود، تا همهٔ شما در حضور [سَروَر] از گناه پاک باشید.» این اجازه می‌داد تا حضور خدا در میان مردم باقی بماند. این کفاره از طریق مراسم مختلفی انجام می‌شد. در یکی از اینها، یک بز به عنوان پیشکش گناهان مردم کشته می‌شد، و کشیش اعظم خون بز را به مقدس‌ترین مکان می‌برد. بعداً، کشیش اعظم دستان خود را بر روی بز زنده‌ای می‌گذاشت و به گناهان بنی اسرائیل اعتراف می‌کرد — این گناهان را به طور نمادین به بز منتقل می‌کرد. سپس بز را از اردوی بنی اسرائیل بیرون می‌راندند.

در این آیین، بزها نماد عیسی مسیح بودند که جای افراد گناهکار را می‌گرفتند. در حضور خدا نباید گناه مجاز باشد. اما به جای نابودی یا بیرون راندن گناهکاران، خدا راهی دیگر فراهم کرد — به‌ جای آن یک بز کشته یا رانده می‌شد. «آن حیوان تمام تقصیرات مردم را به جای غیر مسکونی می‌برد» (لاویان ۱۶: ۲۲).

نمادین بودن این آیین‌ها به راهی اشاره دارد که خدا برای بازگرداندن ما به حضور خود فراهم کرده است یعنی به عیسی مسیح و کفاره او. منجی «دردهایی را تحمّل کرد که می‌بایست ما تحّمل می‌کردیم،» حتی «به‌خاطر گناهان ما» (اشعیا ۵۳: ۴، ۶). او به جای ما ایستاد، جان خود را داد تا مجازات گناه را بپردازد، و سپس با رستاخیز خود بر مرگ پیروز شد. فداکاری عیسی مسیح «یک قربانی بزرگ و آخرینی [بود]؛ آری، نه یک قربانی از آدمی، نه از جانوری،» بلکه «آن باید یک قربانی بی پایان و جاویدان» (آلما ۳۴: ۱۰). او تکمیل کنندهٔ همهٔ آن چیزی بود که قربانی‌های باستانی به آن اشاره می‌کردند.

به همین دلیل، بعد از اینکه ایثار (قربانی) او کامل شد، او گفت «و شما دیگر برای من خون ریختن را پیشکش نکنید؛ آری، قربانی‌هایتان و پیشکشی‌های سوخته‌تان … پایان خواهد یافت. … و به من دلی شکسته و روانی پشیمان را برای قربانی پیشکش کنید» (۳ نیفای ۹: ۱۹-۲۰).

بنابراین وقتی در عهد عتیق بخش‌هایی در مورد قربانی‌ها و خیمهٔ مقدس (یا بعداً معبد) پیدا می‌کنید — و بسیاری از آنها را پیدا خواهید کرد — به یاد داشته باشید که هدف اصلی همه اینها تقویت ایمان شما به مسیحا، عیسی مسیح است. آنچه می‌خوانید و می‌آموزید را با عبادت خود در خانهٔ او پیوند دهید. بگذارید قلب و ذهن شما به او معطوف شود. تعمق کنید در مورد آنچه که برای پیروی از او انجام خواهید داد بر اساس آن چیزی که او انجام داده است تا شما را به حضور خدا برگرداند.