Ang Tabernakulo kag Halad

Sang ginsugo sang Dios si Moises nga magtukod sang tabernakulo sa kampo sang mga Israelnon, ginsiling Niya ang katuyuan sini: “agud nga ako makapuyo sa tunga nila” (Exodo 25:8). Sa sulod sang tabernakulo, ang presensya sang Dios ginarepresentar sang kaban sang kasugtanan—kaban nga kahoy, nga naputos sa bulawan, nga nagaunod sang sinulat nga kasugtanan sang Dios sa Iya katawhan. Ang kaban ginabutang sa pinakabalaan, pinakasulod nga kuwarto, nga separado sa iban nga bahin sang tabernakulo gamit ang belo. Ining belo nagasimbolo sang aton pagkaseparar sa presensya sang Dios tungod sang Pagkahulog sa Sala, kag amo man sang aton alagyan pabalik sa Iya—paagi sa Manluluwas.

Magluwas kay Moises, isa lang ka tawo ang nahibal-an naton nga makasulod sa sinang “pinakabalaan nga lugar” (Exodo 26:34)—ang pinakamataas nga pari. Pareho sa iban nga mga pari, kinahanglan niya anay nga mahugasan kag mahaplasan kag magsuksok sang sagrado nga bayo nga simbolo sang iya palangakuan. Kaisa kada tuig, sa adlaw nga ginatawag Adlaw sang Katumbasan, ang pinakamataas nga pari nagahatag sang mga halad para sa mga tawo antes magsulod nga sia lang isa sa tabernakulo. Sa belo, magasunog sia sang incienso. Ang mahamot nga aso nga nagasaka pa-langit nagarepresentar sang mga pangamuyo sang katawhan nga nagasaka pakadto sa Dios. Dayon ang pinakamataas nga pari, dala ang dugo sang sapat nga halad, magatabok sa pihak sang belo kag magapalapit sa trono sang Dios, nga ginasimbolo sang kaban sang kasugtanan.

Base sa imo nahibal-an parte kay Jesucristo kag sa Iya papel sa plano sang Amay nga Langitnon, makita mo bala kon paano kita ginatudlo sang tabernakulo padulong sa Manluluwas? Pareho nga ang tabernakulo, kag ang kaban sa sulod sini, nagarepresentar sang presensya sang Dios sa tunga sang Iya katawhan, si Jesucristo amo ang presensya sang Dios sa tunga sang Iya katawhan. Pareho sang pinakamataas nga pari, si Jesucristo amo ang Tagpatunga sa aton kag sa Dios nga Amay. Nagtabok Sia sa belo para magpakitluoy para sa aton paagi sa gahum sang dugo sang Iya kaugalingon nga halad.

Mahimo nga pamilyar sa imo ang pila ka mga aspeto sang tabernakulo sang Israel, labi na gid kon nakakadto ka na sa templo para magbaton sang imo kaugalingon nga mga ordinansa. Ang templo balay sang Ginuo—Iya puluy-an sa tunga sang Iya katawhan. Pareho sang pinakabalaan nga lugar sa tabernakulo, ang selestiyal nga kuwarto sa templo nagarepresentar sang presensya sang Dios. Para makasulod, kinahanglan naton anay nga mahugasan kag mahaplasan. Nagasuksok kita sang sagrado nga biste. Nagahimo kita sang mga kasugtanan. Nagapangamuyo kita sa altar kon sa diin ang mga pangamuyo nagapasaka sa Dios. Kag sa ulihi nagatabok kita sa belo pakadto sa presensya sang Dios.

Siguro ang pinakaimportante nga pagkaanggid sang moderno nga mga templo kag dumaan nga tabernakulo amo nga ang duha, kon maintiendihan sing husto, nagapabakod sang aton pagtuo kay Jesucristo kag nagapuno sa aton sang kapasalamatan sa Iya nagabayad-sala nga halad. Gusto sang Dios nga makasulod ang tanan Niya nga kabataan sa Iya presensya; gusto Niya sang “ginharian [sang] mga [pari]” kag mga pari nga babayi (Exodo 19:6). Pero ginapunggan kita sang aton mga sala sa pagbaton sinang bugay, kay “wala sing di-matinlo nga butang nga makapuyo upod sa Dios” (1 Nefi 10:21). Gani ginpadala sang Dios nga Amay si Jesucristo, ang aton “pinakamataas nga [pari] sang maayong mga butang nga [magaabot]” (Mga Hebreo 9:11). Ginabuksan Niya ang belo para sa aton kag ginahatagan sang gahum ang tanan nga katawhan sang Dios nga “magpalapit nga may pagsalig sa trono sang bugay, agud nga makabaton kita sing kaluoy” (Mga Hebreo 4:16).

Sa karon nga panahon, ang katuyuan sang mga templo masobra pa sangsa pagbaton sang pagkahitaas para sa aton mga kaugalingon. Pagkatapos nga mabaton ang aton kaugalingon nga mga ordinansa kag maghimo sang mga kasugtanan sa Dios, mahimo kita magtindog para sa aton mga katigulangan kag magbaton sang mga ordinansa para sa ila. Sa isa ka bahin, daw mangin pareho kita sang dumaan nga pinakamataas nga pari—kag ang Dako nga Pinakamataas nga [Pari]—nga nagabukas sang alagyan padulong sa presensya sang Dios para sa iban.

Ang mga prinsipyo sang pagbayad-sala kag pag-uliay mabaskog nga ginatudlo sa dumaan nga ritwal sang paghalad sang sapat, nga ara na ngadaan antes pa sang layi ni Moises. Si Adan kag Eva naghatag sang halad. Naintiendihan nila nga simbolo ini sang sakripisyo sang Manluluwas. Kag gintudlo nila ini sa ila kabataan.

Ang simbolismo sang paghalad sang sapat daw makabig nga makatalandog sa dumaan nga selebrasyon sang Israel nga Adlaw sang Katumbasan (“Yom Kippur” sa Hebreo). Ang kakinahanglan sining tuigan nga seremonya ginpahayag sa Levitico 16:30: “Sa sining adlaw himuon ang katumbasan tungod sa inyo, sa pagtinlo sa inyo, gikan sa tanan ninyo nga sala tinloan kamo sa atubangan sang Ginuo.” Nagtugot ini sa presensya sang Dios nga magpabilin sa tunga sang katawhan. Ining katumbasan ginhimo paagi sa nagkalain-lain nga mga seremonya. Sa isa sini, ginapatay ang kanding bilang halad para sa mga sala sang katawhan, kag ginadala sang mataas nga pari ang dugo sang kanding sa pinakasagrado nga lugar. Pagkatapos, ginatungtong sang mataas nga pari ang iya mga kamot sa buhi nga kanding kag ginakumpisar ang mga sala sang mga anak sang Israel—simbolo sang pagsaylo sinang mga sala sa kanding. Dayon ginatabog ang kanding pagwa sa guban sang Israel.

Sa sining mga ritwal, ginasimbolo sang mga kanding si Jesucristo, nga nagatindog sa lugar sang makasasala nga katawhan. Ang sala indi dapat pagpasugtan sa presensya sang Dios. Pero imbes nga laglagon ukon tabugon ang mga makasasala, naghatag ang Dios sang isa pa ka paagi—ang kanding amo ang patyon ukon tabugon. “[Kag] ang kanding magadala sa iya sang tanan nga kalautan nila” (Levitico 16:22).

Ining mga ritwal nagatudlo sang alagyan nga ginhatag sang Dios para dalhon kita pabalik sa Iya presensya—si Jesucristo kag ang Iya Pagbayad-Sala. “Ginpas-an [sang Manluluwas] ang aton mga kalisud, kag gindala ang aton mga kasubo,” bisan “ang kalautan naton tanan” (Isaias 53:4, 6). Nagtindog Sia sa aton lugar, naghatag sang Iya kabuhi para bayaran ang sala, kag dayon ginlampuwasan ang kamatayon paagi sa Iya Pagkabanhaw. Ang halad ni Jesucristo amo ang “dako kag katapusan nga halad; huo, indi isa ka halad sang tawo, ukon indi man sang sapat” kundi “isa ka wala’y dulonan kag wala’y katapusan nga halad” (Alma 34:10). Sia ang katumanan sang tanan nga ginatudlo sang dumaan nga mga halad.

Sa sining rason, sang nakompleto na ang Iya halad, Sia nagsiling, “Indi na kamo magdulot sa akon sang pagpaagay sang dugo; huo, ang inyo mga halad … pagadulaon na. … Kag magadulot kamo bilang isa ka halad sa akon sang isa ka masinulub-on nga tagipusuon kag mahinulsulon nga espiritu” (3 Nefi 9:19–20).

Gani kon makakita ka sang mga dinalan sa Daan nga Katipan parte sa mga halad kag sang tabernakulo (ukon sa ulihi, sang templo)—kag madamo ka sang makita nga amo sini—tandai nga ang mayor nga katuyuan sini amo nga pabakuron ang imo pagtuo sa Mesias, nga si Jesucristo. Iangot ang imo ginabasa kag ginatun-an sa imo pagsimba sa Iya balay. Tugoti ang imo tagipusuon kag ang imo kaisipan nga magliso sa Iya. Binagbinaga kon ano ang Iya ginhimo para dalhon ka pabalik sa presensya sang Dios—kag kon ano ang imo himuon para sundon Sia.