Σπείροντας τους ήχους της μουσικής

Από τον Ρόμπερτ Ντιλ, Ώκλαντ, Νέα Ζηλανδία

Όλοι μπορούμε να αναζητήσουμε τρόπους να μοιραστούμε τα χαρίσματα και τα ταλέντα που μας δόθηκαν από τον Θεό, εξυψώνοντας τη θέση μας.

Πάντα ήθελα να παίξω στην Orchestra at Temple Square, την ορχήστρα της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών. Παίζω κλαρινέτο και έχω πτυχίο στη μουσική, αλλά είναι απίθανο να μου δοθεί ποτέ η ευκαιρία.

Εξάλλου ζω στη Νέα Ζηλανδία.

Το Άγιο Πνεύμα μου υπενθυμίζει, ωστόσο, ότι μπορώ να «είμαι ικανοποιημένος» (Άλμα 29:3) ως μουσικός πρωτοπόρος για την Εκκλησία στη Νέα Ζηλανδία και σε άλλες περιοχές. Η πρώτη κλήση μου στην ηλικία των 18 ήταν ως ηγέτης μουσικής στο νηπιακό τμήμα. Από τότε έχω ευλογηθεί να διευθύνω και να κάνω μουσικές παραγωγές πασσάλου και τομέως, καθώς επίσης να παίζω πιάνο στην Προκαταρκτική. Έχω διαδώσει μουσική σε όλη τη Νέα Ζηλανδία και στις Φιλιππίνες και παρείχα συνοδεία πιάνου για μουσικά θυρανοίξια για μία περιφέρεια της Εκκλησίας στη Σαγκάη της Κίνας. Έχω τραγουδήσει ένα ντουέτο στο Ιεραποστολικό Εκπαιδευτικό Κέντρο του Πρόβο.

Η μουσική με κράτησε στην Εκκλησία σε όλη τη δύσκολη μάχη με τη νευρικότητα και την κατάθλιψη. Όταν ένιωσα ότι δεν μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο, ήξερα ότι μπορούσα να πω ναι βοηθώντας με τη μουσική. Η μουσική με βοηθά να δω τον κόσμο μέσα από πνευματικούς οφθαλμούς.

Μπορώ να δημιουργήσω μουσική με τη γυναίκα μου και τα τρία μου παιδιά. Μαζί, παίξαμε στον τομέα, δημιουργήσαμε ένα μουσικό κομμάτι για μία ιεραποστολική μετάδοση στην Ιεραποστολή στο Ώκλαντ της Νέας Ζηλανδίας και τραγουδήσαμε για μία διαδικτυακή συνέλευση πασσάλου. Γνωρίζω πώς ο λόγος του Θεού, μέσω των ύμνων της Εκκλησίας, προσκαλεί το Άγιο Πνεύμα και μπορεί να αγγίξει τις καρδιές στις οικογένειες και τους τομείς μας.

Εξακολουθώ να αγαπώ την Orchestra at Temple Square από μακριά, αλλά ξέρω ότι είμαστε ευλογημένοι, όταν επιζητούμε ευκαιρίες να υπηρετήσουμε και να δοξολογήσουμε τον Κύριο όπου και αν είμαστε και με οποιονδήποτε τρόπο μπορούμε (βλ. Ψαλμοί 150:6). Είμαι ευγνώμων που μπορούμε να αναφέρουμε τη μαρτυρία μας μέσω των χαρισμάτων και των ταλέντων μας, συμπεριλαμβανομένης της μουσικής. Ευλογούμαστε και ευλογούμε άλλους, καθώς μοιραζόμαστε αυτά τα χαρίσματα και ταλέντα με τα τέκνα του Θεού και «εξυψωνόμαστε όπου στεκόμαστε».