Νιώθω γαλήνη στην καρδιά μου

Μετά την ιεραποστολή μου, ενώ σπούδαζα για να γίνω νοσηλευτής, περνούσα πολύ χρόνο κάθε μέρα κάνοντας εκπαίδευση στη δουλειά. Μετά, έκανα εργασίες για το σπίτι μέχρι τις 2:00 ή 3:00 π.μ. Στη συνέχεια, κοιμόμουν λίγο πριν να κάνω περισσότερη εκπαίδευση στη δουλειά την επόμενη μέρα.

Εκείνη την εποχή υπηρετούσα ως πρόεδρος Νέων Ανδρών τομέως. Ήταν πολύ δύσκολο να μελετήσω και να εκπληρώσω την κλήση μου στην Εκκλησία. Ήξερα όμως ότι αν εγκατέλειπα την κλήση μου, δεν θα ήμουν σε θέση να διδάξω στους νέους άνδρες για τη σημασία να ακολουθήσουν το μονοπάτι του Θεού ή να λάβουν τις ευλογίες που Εκείνος είχε φυλάξει για μένα.

«Τι θα πρέπει να κάνω;» ρώτησα τον Επουράνιο Πατέρα. «Το σώμα και το μυαλό μου έχουν διαλυθεί και δεν νομίζω ότι κάνω το είδος της δουλειάς που Εσύ θα ήθελες να κάνω».

Μετά την προσευχή μου, είχα παρηγορηθεί. Ένιωσα ότι ο Θεός μου έλεγε: «Αυτός ο χρόνος που περνάς δουλεύοντας τόσο σκληρά είναι σημαντικός για σένα. Το πολυάσχολο πρόγραμμά σου μπορεί να είναι δύσκολο, αλλά αν ξεπεράσεις τώρα αυτή τη δοκιμασία, θα σε χρησιμοποιήσω για να ευλογήσω και να βοηθήσω πολλούς άλλους στο μέλλον».

Αυτή η απάντηση μού έδωσε τη διαβεβαίωση ότι είχα έναν σκοπό, ότι αν υπέμενα, θα ήμουν σε θέση να κάνω ένα ξεχωριστό έργο στο μέλλον.

Παραδέχθηκα στους νέους άνδρες πόσο δύσκολο ήταν η σχολή για μένα. Αλλά τους είπα επίσης ότι η Εκκλησία και το Ευαγγέλιο είναι σημαντικά και θα πρέπει να είναι το επίκεντρο της ζωής μας, ακόμη και εν μέσω δυσκολιών. Εξέφρασα την αγάπη μου για εκείνους και τους είπα ότι προσπαθούσα πολύ να εκπληρώσω την κλήση μου, επειδή ήταν εξίσου σημαντικοί για μένα όπως οι σπουδές μου. Έκλαψαν πολύ καθώς η αλήθεια αυτών των πραγμάτων άγγιξε την καρδιά τους.

Καθώς συνέχιζα να υπηρετώ τους νέους άνδρες και να τους διδάσκω το Ευαγγέλιο, σκέφθηκα πολύ τα περίπλοκα εφηβικά συναισθήματά τους καθώς παρευρίσκονταν στην εκκλησία και μάθαιναν το Ευαγγέλιο. Εστίασα στην ψυχική τους υγεία και τους βοήθησα στις ατομικές τους ανάγκες.

Η υπηρέτηση προς τους νέους άνδρες με βοήθησε να αναπτύξω την ικανότητα να παρατηρώ και να αντιλαμβάνομαι μικρές αλλαγές στους ανθρώπους. Τώρα που εργάζομαι ως νοσηλευτής και φροντίζω δεκάδες ασθενείς, έχω αξιοποιήσει αυτή την ικανότητα, όταν αλληλεπιδρώ με άλλους.

«Αυτός ο ασθενής λέει ότι καταλαβαίνεις πραγματικά τα συναισθήματά του» μου λένε οι συνάδελφοι. Ή ένας ασθενής μπορεί να πει: «Βρίσκω ότι είναι εύκολο να μιλήσω μαζί σου».

Η υπηρέτηση σε κλήσεις της Εκκλησίας με έχει επίσης ευλογήσει στο σπίτι. Έχω μάθει να δίνω προτεραιότητα στη σύζυγό μου, καθώς έχω μάθει να γίνομαι λιγότερο εγωκεντρικός.

«Αν ήμουν ο Επουράνιος Πατέρας» αναρωτιέμαι «πώς θα μπορούσα να ενδυναμώσω αυτήν την οικογένεια και τι θα έπρεπε να κάνω για να το επιτύχω;»

Επειδή έχω μελετήσει το Ευαγγέλιο με όλη την καρδιά μου, ξέρω πώς και γιατί να διδάσκω στα παιδιά μου ότι η Εκκλησία είναι σημαντική. Η σύζυγός μου και εγώ ξέρουμε πώς να καλλιεργήσουμε την οικογένειά μας πνευματικώς, επειδή βασίζουμε τις διδασκαλίες μας στις διδασκαλίες του Σωτήρος.

Αισθάνομαι ελπίδα και γαλήνη στην καρδιά μου ακολουθώντας τις διδασκαλίες του Κυρίου και ακούγοντας τις προτροπές Του. Ήταν στο πλευρό μου σε όλη τη διαδρομή, ευλογώντας με μέσω της υπακοής και των κλήσεών μου για να ευλογώ και να βοηθώ άλλους. Ανεξαρτήτως των δοκιμασιών, θέλω να ζήσω τη ζωή μου με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορώ να κάνω αυτό που επιθυμεί ο Ιησούς Χριστός (βλ. Νεφί Β΄ 32:3).