Απλοί τρόποι να γίνουμε περισσότερο χριστοειδείς στην τέλεση διακονίας μας

Από τον Φρανσίσκο Λάζαρο Κάμπος ντε Σούζα, Βραζιλία

Κατά τη διάρκεια μίας συγκέντρωσης προεδρίας της απαρτίας πρεσβυτέρων, αισθάνθηκα την επιθυμία να συναντήσω ένα μέλος της απαρτίας που δεν ήταν ενεργό, κάποιον που δεν είχα γνωρίσει. Μια ημέρα μετά τα ψώνια μου, ένιωσα την ανάγκη να πάω στο σπίτι του. Δίσταζα, αλλά το συναίσθημα να τον συναντήσω εντάθηκε. Συστήθηκα και είπα πράγματα που μου ήλθαν στον νου. Του είπα ότι ο Κύριος τον χρειαζόταν και αυτός χρειαζόταν τον Κύριο.

Ανέφερε τον πόνο του για τη μοναξιά και άλλες δυσκολίες «Θα βρεις φίλους στην απαρτία που θα βοηθήσουν και θα υποστηρίξουν» του είπα. Πρόθυμα δέχτηκε την πρόσκλησή μου και παρευρέθηκε στις συγκεντρώσεις της Ημέρας του Κυρίου.

Δεν τον γνώριζα στην αρχή, αλλά ο Κύριος τον γνώριζε και ένιωθε την καρδιά του. Η πεποίθησή μου επιβεβαιώθηκε. Καθώς τελούμε διακονία στα τέκνα του Πατέρα μας και προσευχόμαστε για να μάθουμε τις ανάγκες τους, ο Κύριος μας οδηγεί σε αυτές. Συμμετέχουμε στη χαρούμενη εμπειρία του «[να] σηκώσ[ουμε] τα χέρια που κρέμονται προς τα κάτω, και [να] ενισχύσ[ουμε] τα τρεμάμενα γόνατα» (Διδαχή και Διαθήκες 81:5).

Από την Άνα Ροντρίγκεθ Ραμίρεθ, Ισπανία

Μία ημέρα στην ιεραποστολή μου, η συνάδελφός μου και εγώ παροτρυνθήκαμε να επισκεφθούμε μία αδελφή στον τομέα. Κόψαμε χάρτινες καρδιές και γράψαμε στοργικά μηνύματα επάνω για να της υπενθυμίσουμε την αξία της.

Φτάσαμε στο σπίτι της, πιστεύοντας ότι δεν θα ήταν εκεί. Καθώς στήναμε τις χάρτινες καρδιές, το αυτοκίνητό της έφτασε δίπλα στο σπίτι. Η συνάδελφός μου και εγώ προσπαθήσαμε να κρυφτούμε για να διατηρήσουμε τη φιλική έκπληξη αλλά μάταια. Μας είδε.

Η αδελφή βγήκε από το αυτοκίνητό της με δάκρυα στο πρόσωπό της. Μας αγκάλιασε και είπε: «Εσείς οι δύο είστε οι άγγελοί μου. Είστε πάντα εκεί, όταν σας χρειάζομαι περισσότερο. Σας ευχαριστώ».

Μας κάλεσε μέσα και μας είπε για την κουραστική ημέρα που είχε, αντιμετωπίζοντας μία σοβαρή οικογενειακή κατάσταση. Απλώς την ακούγαμε. Αναφέραμε πόσο πολύ την αγαπά ο Θεός και ότι δεν ξέχασε αυτά που περνούσε. Διαβάσαμε τις γραφές μαζί της και το σπίτι της ήταν γεμάτο με το Άγιο Πνεύμα, όταν φύγαμε.

Οι μαθητές του Ιησού Χριστού είναι «πρόθυμοι να… ανακουφίζουν εκείνους που έχουν ανάγκη ανακούφισης» (Μωσία 18:9). Μας εμπιστεύεται να συμμετέχουμε στο μεγάλο Του έργο – την υψηλότερη και αγιότερη τέλεση διακονίας. Όταν αφιερώνουμε χρόνο να γνωρίσουμε τους ανθρώπους και να τους ακούσουμε, εξοπλιζόμαστε καλύτερα για να γίνουμε επίγειοι άγγελοι του Θεού.

Από την Ταλία Ροντρίγκεθ, Ελβετία

Η προσευχή είναι αναπόσπαστο μέρος της τέλεσης διακονίας όπως ο Σωτήρας. Η προσευχή μπορεί να ξεκινήσει την αναζήτησή μας για να μάθουμε ποιον να ευλογήσουμε. Μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε το θέλημα των ουρανών σχετικά με το πώς να ευλογούμε. Η προσευχή είναι επίσης ένα βήμα-κλειδί για να μάθουμε πώς να εκτελούμε το καθήκον μας.

Ο σύζυγός μου, Μάριο, υπέφερε από COVID τις πρώτες ημέρες της νόσου πριν από τους εμβολιασμούς. Ο επίσκοπος ζήτησε από έναν πρεσβύτερο στον τομέα μας, τον Μορόνι, να του δώσει μία ευλογία της ιεροσύνης.

Επειδή δεν ήθελε να κολλήσει τον ιό και να τον μεταδώσει στην οικογένειά του, ο Μορόνι χρειαζόταν την επιβεβαίωση των ουρανών πριν προχωρήσει. Γονάτισε σε προσευχή με τη σύζυγό του, περιμένοντας την ειρηνική διαβεβαίωση. Όταν αισθάνθηκαν ειρήνη, η σύζυγός του τού είπε: «Πήγαινε με την πανοπλία σου, Μορόνι».

Όταν μπήκε στο σπίτι μας, είδαμε έναν πολεμιστή του Κυρίου. Ο σύζυγός μου έκλαψε από χαρά, όταν είδε τον αδελφό να έρχεται με γενναιότητα για να του δώσει την ευλογία που επιθυμούσε. Ήταν μία απερίγραπτη εμπειρία.

Ο Σωτήρας ήλθε μέσω του υπηρέτη Του, του αγαπητού μας αδελφού Μορόνι, ο οποίος έθεσε τα χέρια του επάνω στο κεφάλι του Μάριο και τον ευλόγησε όπως θα έκανε ο Χριστός.

Από την Γκεϊζιάν Μοράις Φρέιτας Ντουάρτε, Βραζιλία

Κάποτε τέλεσα διακονία σε μία αδελφή που είχε σταματήσει να παρευρίσκεται στην εκκλησία. Όταν την επισκεπτόμουν, έλεγα πόσο πολύ ο Σωτήρας αγαπούσε εκείνη και την οικογένειά της. Τους καλούσα πάντα να έλθουν στην εκκλησία την επόμενη Κυριακή. Αυτή η πρακτική συνεχίστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά ποτέ δεν ήρθαν. Ένιωθα απογοητευμένη. Ο πειρασμός να τα παρατήσω ήταν δυνατός. Όμως κάθε φορά που η συνάδελφός μου και εγώ επισκεπτόμασταν το σπίτι τους, παίρναμε μία γεύση από τους ουρανούς. Πάντα τους φανταζόμασταν στον ναό, ντυμένους στα λευκά. Ξέραμε ότι έπρεπε να συνεχίσουμε να προσπαθούμε.

Ύστερα από πολλές προσευχές και επισκέψεις, η ημέρα επιτέλους ήλθε – η οικογένεια ήλθε στην εκκλησία! Συνέχισαν να έρχονται κάθε εβδομάδα. Η οικογένεια εργάστηκε σκληρά για να αυξήσει την πίστη της και να προχωρήσει στο μονοπάτι της διαθήκης. Έγινε φανερό ότι το Ευαγγέλιο τους είχε ενδυναμώσει.

Τελικώς έλαβα μία πρόσκληση για την επισφράγισή τους στον ναό. Καθώς παρακολουθούσα την ιερή διάταξη, δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα χαράς. Ήταν ένα θαύμα.

Κάποιες φορές ήθελα να τα παρατήσω. Αλλά κάθε φορά που τους επισκεπτόμουν, έβλεπα τον ναό. Ο Θεός μου έδειξε μία γεύση από το σχέδιό Του γι’ αυτήν την οικογένεια. Με χρησιμοποίησε ως όργανό Του για να παραμείνει σε επαφή μαζί τους. Του είμαι ευγνώμων που μου έδειξε το αληθινό όραμα της τέλεσης διακονίας.

Η χαρά και η δύναμη της τέλεσης διακονίας βρίσκονται όταν γινόμαστε ευλογία στη ζωή κάποιου, υπηρετώντας τον όπως θα έκανε ο Σωτήρας. Η Γενική Πρόεδρος της Εταιρείας Αρωγής Καμίλ Ν. Τζόνσον δίδαξε ότι «όποτε κάνετε οτιδήποτε για να φέρετε ανακούφιση στους άλλους –εγκόσμια ή πνευματική– …τους φέρνετε την αγάπη του Ιησού Χριστού. Καταθέτω μαρτυρία ότι καθώς το κάνετε, θα ευλογηθείτε να βρείτε τη δική σας ανακούφιση σε Εκείνον».

Γινόμαστε περισσότερο όπως ο Σωτήρας στην τέλεση διακονίας μας, καθώς στρεφόμαστε στον Κύριο για βοήθεια στις προσπάθειές μας. Ακολουθούμε προτροπές, γνωρίζουμε εκείνους που υπηρετούμε, προσευχόμαστε γι’ αυτούς, τους βοηθούμε να συνάψουν και να τηρήσουν διαθήκες και επιμένουμε στις προσπάθειές μας.

Η τέλεση διακονίας από τον Σωτήρα –ένας προς έναν– είναι ένα καλό πρότυπο για τη δική μας (βλ. Νεφί Γ΄ 11:15). Όπως έχει διδάξει ο Πρεσβύτερος Χουάν Πάμπλο Βιγιάρ των Εβδομήκοντα: «Αν ακολουθήσουμε τον Ιησού Χριστό –τον Κύριο τελούντα διακονία– και τελούμε διακονία στους άλλους όπως θα έκανε Εκείνος, θα μας ενδυναμώσει και θα μας ενισχύσει. Μέσω της τέλεσης διακονίας μας, μπορούμε να ευλογήσουμε τη ζωή των άλλων και να βρούμε ειρήνη και χαρά για τη δική μας».