Boskie formy pomocy w życiu doczesnym

Pan poprzez proroka Józefa Smitha ujawnił nam pewne sprawy dotyczące życia przedziemskiego. Istnieliśmy wtedy jako duchowe dzieci Boga. Bóg pragnął pomóc Swoim dzieciom czynić postępy, dlatego postanowił stworzyć ziemię, na której moglibyśmy mieć ciało, uczyć się poprzez doświadczenia, rozwijać boskie atrybuty i zostać wypróbowani, czy będziemy przestrzegać przykazań Boga. Ludzie, którzy przejdą te próby pomyślnie, „będą mieć chwałę dodaną na ich głowy na wieki wieków” (Ks. Abrahama 3:26).

Ustalając warunki tego boskiego planu, Bóg wybrał Swego Jednorodzonego Syna, aby był naszym Zbawicielem. Lucyfer, którego sugerowane rozwiązanie unicestwiłoby wolną wolę człowieka, stał się Szatanem i został „strącony”. Szatanowi, wygnanemu na ziemię i pozbawionemu przywileju życia doczesnego, pozwolono „zwodzić i zaślepiać ludzi, aby ich prowadzić jak więźniów według swojej woli — tylu, ilu nie będzie zważać na […] głos [Boga]” (Ks. Mojżesza 4:4).

Zasadniczą częścią wielkiego Bożego planu dotyczącego doczesnego rozwoju Jego dzieci było doświadczenie „[przeciwieństwa] we wszystkim” (II Ks. Nefiego 2:11). Podobnie jak nie da się zbudować ani utrzymać fizycznych mięśni człowieka bez zmagania się z prawem grawitacji, tak doczesny rozwój wymaga od nas zmagań z pokusami Szatana i innymi doczesnymi przeciwieństwami. Najważniejszy dla duchowego wzrostu jest wymóg wyboru pomiędzy dobrem a złem. Ci, którzy wybierają dobro, będą czynić postępy ku swemu wiecznemu przeznaczeniu. Ci, którzy wybierają zło — a wszyscy będą to czynić w zetknięciu z różnymi pokusami życia doczesnego — będą potrzebowali zbawczej pomocy, którą kochający Bóg postanowił im zapewnić.

Bez wątpienia najważniejszą doczesną formą pomocy Boga było zapewnienie Zbawiciela, Jezusa Chrystusa, który miał cierpieć, aby zapłacić za grzechy, za które odpokutujemy, i zapewnić ich wybaczenie. To miłosierne i chwalebne Zadośćuczynienie stanowi wyjaśnienie, dlaczego wiara w Pana Jezusa Chrystusa jest podstawową zasadą ewangelii. Jego Zadośćuczynienie „doprowadza do zmartwychwstania zmarłych” (Ks. Almy 42:23) i „[czyni zadość] za grzechy świata” (Ks. Almy 34:8), wymazuje wszystkie grzechy, za które odpokutowaliśmy, i sprawia, że nasz Zbawiciel może być dla nas wsparciem w naszych doczesnych ułomnościach.

Poza chwalebnym wymazaniem popełnionych grzechów i uzyskaniem przebaczenia plan kochającego Ojca Niebieskiego zapewnia wiele innych darów, które nas chronią, przede wszystkim przed grzechem. Nasze doczesne życie zawsze zaczyna się od ojca i matki. Idealnie jest, gdy oboje są obecni, mając różne dary do koordynacji naszego rozwoju. Jeśli ich nie ma, ten brak stanowi jedno z przeciwieństw, które musimy pokonać.

Plan naszego Ojca Niebieskiego zapewnia nam inne formy pomocy w naszej doczesnej podróży. Opowiem o czterech z nich. Proszę, nie trzymajcie się kurczowo liczby cztery, ponieważ te formy pomocy nakładają się na siebie. Co więcej, poza nimi istnieją jeszcze inne miłosierne środki ochrony.

Po pierwsze, chcę powiedzieć o Świetle czyli Duchu Chrystusa. Moroni w swoich wspaniałych naukach w Księdze Moroniego cytuje swego ojca, że: „Duch Chrystusa jest dany każdemu człowiekowi, aby mógł rozeznać między dobrem a złem” (Ks. Moroniego 7:16). Tę samą naukę znajdujemy we współczesnych objawieniach:

„A Duch daje światło każdemu człowiekowi, który przychodzi na świat; i Duch oświeca każdego człowieka poprzez świat, jako zważa na głos Ducha” (Doktryna i Przymierza 84:46).

„Bowiem Duch mój posłany jest na świat, aby oświecił pokornych i skruszonych, i na potępienie bezbożników” (Doktryna i Przymierza 136:33).

Prezydent Joseph Fielding Smith wyjaśnił te fragmenty z pism świętych: „Pan nie pozostawia ludzi (kiedy rodzą się na tym świecie) bezradnymi, szukającymi po omacku światła i prawdy, ale każdy człowiek […] rodzi się z prawem do otrzymywania wskazówek, pouczenia, rad od Ducha Chrystusa czyli Światła Prawdy”.

Drugą ze wspaniałych form pomocy, jaką zapewnia nam Pan, aby pomóc nam wybrać to, co prawe, jest zbiór boskich wskazówek w pismach świętych, będących częścią planu zbawienia (planu szczęścia). Te wskazówki to przykazania, obrzędy i przymierza.

Przykazania określają ścieżkę, którą nasz Ojciec Niebieski wyznaczył nam, abyśmy zmierzali ku życiu wiecznemu. Ludzie, którzy myślą, że przykazania służą Bogu do decydowania, kogo ukarać, nie rozumieją celu pełnego miłości Bożego planu szczęścia. Na tej ścieżce możemy stopniowo nawiązywać niezbędną relację z naszym Zbawicielem i kwalifikować się do zwiększenia Jego mocy, co pomoże nam na drodze ku przeznaczeniu, którego On pragnie dla nas wszystkich. Nasz Ojciec Niebieski pragnie, aby wszystkie Jego dzieci powróciły do królestwa celestialnego — miejsca przebywania Boga i naszego Zbawcy — i wiodły życie mieszkańców chwały celestialnej.

Obrzędy i przymierza są częścią prawa, które określa ścieżkę do życia wiecznego. Obrzędy i zawarte z Bogiem za ich pośrednictwem święte przymierza to wymagane stopnie i niezbędne barierki, umieszczone wzdłuż tej ścieżki. Lubię myśleć, że rolą przymierzy jest pokazać nam, że zgodnie z planem Boga, Jego najwyższe błogosławieństwa są udzielane tym, którzy z góry obiecują przestrzegać przykazań i dotrzymują tych obietnic.

Innymi otrzymanymi od Boga formami pomocy przy dokonywaniu właściwych wyborów są objawienia mocą Ducha Świętego. Duch Święty jest trzecim członkiem Boskiej Trójcy. Jego funkcją, zdefiniowaną w pismach świętych, jest składanie świadectwa o Ojcu i Synu, nauczanie nas, przypominanie nam o wszystkim i prowadzenie nas do wszelkiej prawdy. Pisma święte zawierają wiele opisów objawień Ducha Świętego, na przykład duchowych świadectw otrzymanych w odpowiedzi na pytania o prawdziwość Księgi Mormona. Objawienia Ducha nie należy mylić z darem Ducha Świętego, który jest nadawany po chrzcie.

Jedną z najważniejszych form pomocy Boga dla Jego wiernych dzieci jest dar Ducha Świętego. Znaczenie tego daru jest widoczne w fakcie, że jest on formalnie udzielany po odpokutowaniu i chrzcie wodą, „a wtedy [jak wyjaśniają pisma święte], następuje odpuszczenie waszych grzechów przez ogień i przez Ducha Świętego” (II Ks. Nefiego 31:17). Osoby, które otrzymują to odpuszczenie grzechów — a następnie regularnie ponawiają swoje oczyszczanie poprzez codzienną pokutę i życie w zgodzie z przymierzami zawieranymi podczas obrzędu sakramentu — kwalifikują się do obietnicy, że „zawsze [mogą] mieć z sobą” Ducha Świętego, Ducha Pana (Doktryna i Przymierza 20:77).

Zatem Prezydent Joseph F. Smith nauczał, że Duch Święty będzie „oświecać umysły ludzi w odniesieniu do spraw Bożych, przekonywać ich, że w czasie nawrócenia czynią wolę Ojca, być w nich trwałym świadectwem jako życiowy towarzysz, działać jako pewny i bezpieczny przewodnik ku wszelkiej prawdzie, i napełniać ich dzień po dniu radością i weselem, skłonnością do czynienia dobra wszystkim ludziom, do znoszenia krzywd zamiast ich wyrządzania, do bycia życzliwymi i miłosiernymi, cierpliwymi i czyniącymi dobro. Wszyscy, którzy posiadają ten nieoceniony dar, tę drogocenną perłę, mają stałe pragnienie prawości. Bez pomocy Ducha Świętego”, zakończył Prezydent Smith, „żaden śmiertelnik nie może iść prostą i wąską drogą”.

Skoro mamy tak wiele pełnych mocy form pomocy, które prowadzą nas w naszej doczesnej podróży, rozczarowujące jest to, że tyle osób pozostaje nieprzygotowanych na wyznaczone im spotkanie z naszym Zbawicielem i Odkupicielem, Jezusem Chrystusem. Jego przypowieść o dziesięciu pannach, często wspominana podczas tej konferencji, wskazuje, że z tych, którzy są zaproszeni, aby Go spotkać, tylko połowa będzie przygotowana.

Wszyscy znamy przykłady nieprzygotowanych: byli misjonarze, którzy przerywali swój duchowy wzrost okresami nieaktywności; młodzież, która naraziła na niebezpieczeństwo swój duchowy wzrost, separując się od nauki i zajęć kościelnych; mężczyźni, którzy odłożyli na później ustanowienie do Kapłaństwa Melchizedeka, mężczyźni i kobiety — czasami potomkowie szlachetnych pionierów lub godnych rodziców — którzy zeszli ze ścieżki przymierza, zanim zawarli przymierza w świętej świątyni.

Wiele z takich odstępstw ma miejsce wtedy, gdy członkowie nie przestrzegają podstawowego planu duchowej konserwacji, czyli osobistej modlitwy, regularnego studiowania pism świętych i częstej pokuty. Z kolei niektórzy zaniedbują cotygodniowe odnawianie przymierzy przez przyjmowanie sakramentu. Niektórzy mówią, że Kościół nie zaspokaja ich potrzeb; stawiają oni to, co postrzegają jako swoje przyszłe potrzeby, ponad to, co Pan zapewnił w swoich licznych naukach i możliwościach naszej podstawowej służby na rzecz bliźnich.

Pokora i ufanie Panu są lekarstwem na takie odstępstwa. Jak naucza Księga Mormona, Pan „błogosławi i sprawia, że dobrze wiedzie się tym, którzy w Nim pokładają ufność” (Ks. Helamana 12:1). Pokładanie ufności w Panu jest szczególnie potrzebne wszystkim, którzy błędnie mierzą przykazania Boga i nauki Jego proroków miarą najnowszych odkryć i mądrości ludzkiej.

Mówiłem o wielu doczesnych formach pomocy, które nasz kochający Ojciec w Niebie dał, aby pomóc Swym dzieciom powrócić do Niego. Nasza część w tym boskim planie polega na zaufaniu Bogu i zabieganiu o te boskie formy pomocy oraz korzystaniu z nich, szczególnie z Zadośćuczynienia Jego Umiłowanego Syna, naszego Zbawcy i Odkupiciela, Jezusa Chrystusa. Modlę się o to, żebyśmy nauczali tych zasad i żyli zgodnie z nimi, w imię Jezusa Chrystusa, amen.