Duchowo uzdrowieni w Nim

Dziesięciu trędowatych zawołało do Zbawiciela: „Zmiłuj się nad nami”. I Jezus to uczynił. Powiedział im, aby pokazali się kapłanowi, a w drodze zostali oczyszczeni z choroby.

Jeden z nich, widząc, że został uzdrowiony, wysławiał głośno Boga. Powrócił do Zbawiciela, upadł Mu do stóp i wyraził swą wdzięczność.

Zbawiciel powiedział do tego, który był wdzięczny: „Wiara twoja uzdrowiła cię”.

Jezus Chrystus uleczył dziesięciu trędowatych. Jednak jeden z nich, powracając do Zbawiciela, otrzymał coś dodatkowego. Został uzdrowiony.

Dziewięciu trędowatych zostało uleczonych fizycznie.

Jedna osoba została uleczona fizycznie i uzdrowiona duchowo.

Rozważając tę historię, zastanawiałam się, czy działa to w odwrotną stronę. Jeśli uleczenie i uzdrowienie nie są tym samym, to czy można być przez Niego duchowo uzdrowionym, ale jeszcze nie uleczonym fizycznie i emocjonalnie?

Mistrz Uzdrowiciel uleczy wszystkie nasze udręki — zarówno fizyczne, jak i emocjonalne — w Swoim czasie. Ale czy w oczekiwaniu na uleczenie można zostać uzdrowionym?

Co to znaczy być duchowo uzdrowionym?

Jesteśmy uzdrawiani w Jezusie Chrystusie, kiedy korzystamy z naszej wolnej woli, aby podążać za Nim z wiarą, poddawać Mu nasze serca, żeby mógł je zmienić, by przestrzegać Jego przykazań i zawrzeć z Nim przymierze, pokornie znosząc ziemskie wyzwania i ucząc się z nich, aż powrócimy do Jego obecności i zostaniemy uleczeni pod każdym względem. Mogę zostać uzdrowiona, czekając na uleczenie, jeśli całym sercem angażuję się w moją relację z Nim.

Z wiary w Jezusa Chrystusa rodzi się nadzieja. Odnajduję nadzieję, dążąc do uzdrowienia — uzdrowienia zrodzonego z wiary w Jezusa Chrystusa. Wiara w Niego zwiększa moją nadzieję na uleczenie, a ta nadzieja wzmacnia moją wiarę w Jezusa Chrystusa. Jest to pełen mocy krąg.

Pan powiedział Enosowi, że jego wiara go „uzdrowiła”. Uzdrowienie przyszło, kiedy Enos rozważał słowa swego ojca i proroka, Jakuba, kiedy łaknął zrozumienia możliwości otrzymania życia wiecznego, kiedy wołał do Boga w żarliwej modlitwie. I w tym stanie pragnienia i pokory doszedł go głos Pana, oznajmiający, że jego grzechy zostały odpuszczone. I Enos zapytał Pana: „Jak to się dzieje?”. A Pan odpowiedział: „Przez twoją wiarę w Chrystusa […], twoja wiara cię uzdrowiła”.

Dzięki naszej wierze w Jezusa Chrystusa możemy dążyć do duchowego uzdrowienia, czekając i mając nadzieję na fizyczne i emocjonalne uleczenie.

Zbawiciel uzdrawia nas z grzechu na mocy Swojej zadość czyniącej ofiary i kiedy szczerze pokutujemy, tak jak miało to miejsce w przypadku Enosa. Jego nieskończone Zadośćuczynienie dosięga także naszych boleści i smutków.

Może On jednak nie uleczyć nas ze schorzeń i chorób — przewlekłego bólu, chorób autoimmunologicznych, takich jak: stwardnienie rozsiane, nowotwory, stany lękowe, depresja i tym podobne. Ten rodzaj uleczenia ma miejsce w czasie wyznaczonym przez Pana. W międzyczasie możemy zdecydować, że zostaniemy uzdrowieni, kiedy będziemy wykazywać się wiarą w Niego!

Bycie uzdrowionym oznacza bycie kompletnym i spełnionym. Podobnie jak pięć mądrych panien, których lampy były pełne oliwy, kiedy przyszedł oblubieniec, możemy stać się uzdrowieni w Jezusie Chrystusie, kiedy napełniamy nasze lampy odżywczą oliwą nawrócenia do Niego. W ten sposób jesteśmy przygotowani na symboliczną wieczerzę weselną, na Jego Drugie Przyjście.

W tej przypowieści wszystkie dziesięć panien było we właściwym miejscu, czekając na oblubieńca. Każda z nich przyniosła lampę.

Lecz kiedy Oblubieniec przyszedł niespodziewanie o północy, te pięć głupich panien nie miało dość oliwy w swoich lampach. Nie opisywano ich jako niegodziwe, lecz jako głupie. Głupie nie przygotowały się dostatecznie do tego, aby ich lampy płonęły oliwą nawrócenia.

I tak, w odpowiedzi na ich prośbę o pozwolenie na wejście na ucztę weselną, oblubieniec odpowiedział: „Nie znacie mnie”.

Oznacza to, że pięć mądrych panien Go znało. Były w Nim uzdrowione.

Ich lampy były pełne drogocennej oliwy nawrócenia, dzięki której mądre panny mogły wejść na ucztę weselną i zasiąść po prawicy oblubieńca.

Jak wyraził to Zbawiciel: „Przeto bądźcie wierni, modląc się stale, mając wasze lampy oporządzone i jaśniejące, i mając ze sobą oliwę, abyście byli gotowi, gdy przyjdzie Oblubieniec”.

Pięć mądrych panien — Ben Hammond

Wspaniała rzeźba przedstawiająca pięć mądrych panien została niedawno umieszczona na Placu Świątynnym, tuż za drzwiami budynku Stowarzyszenia Pomocy, w cieniu Świątyni Salt Lake.

Jest to miejsce odpowiadające zastosowaniu tej przypowieści, ponieważ kiedy zawieramy przymierza i ich dotrzymujemy, szczególnie tych, które są dostępne w domu Pana, napełniamy nasze lampy oliwą nawrócenia.

Kobiety przedstawione jako pięć mądrych panien nie dzielą się oliwą swojego nawrócenia, ale dzielą się swoim światłem, gdy trzymają swoje lampy, które są pełne oliwy i jasno płoną. Co znamienne, są one przedstawione, jak podtrzymują siebie nawzajem — ramię w ramię, obejmując się, nawiązując kontakt wzrokowy i przyzywając innych ludzi, aby przyszli do światła.

Zaprawdę „[my jesteśmy] światłością świata”. Zbawiciel nauczał:

„Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, daję wam to, abyście byli światłem tego ludu. Nie może się ukryć miasto położone na wzgórzu […].

[Czy] [zapalamy] świecę i [stawiamy] ją pod korcem? Nie, ale na świeczniku, i wtedy daje światło wszystkim w domu;

Przeto niechaj świeci wasza światłość przed tymi ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie”.

Przykazano nam, abyśmy dzielili się Jego światłem. Dbajcie więc o to, aby wasza lampa była pełna oliwy nawrócenia do Jezusa Chrystusa i bądźcie przygotowani na to, aby wasza lampa była oporządzona i mocno jaśniała. Następnie pozwólcie temu światłu jaśnieć. Kiedy dzielimy się naszym światłem, przynosimy ludziom ulgę Jezusa Chrystusa, nasze nawrócenie do Niego pogłębia się i możemy być uzdrowieni nawet wtedy, gdy czekamy na uleczenie. A kiedy pozwalamy, aby nasze światło świeciło jasno, możemy być radośni nawet, gdy czekamy.

Przykład z pism świętych jest przydatny w podkreślaniu zasady, że możemy być uzdrowieni, kiedy nawracamy się do Jezusa Chrystusa i czerpiemy od Niego siłę, nawet czekając na uleczenie.

Apostoł Paweł doznawał pewnego rodzaju udręki — czegoś, co opisał jako „cierń w ciele”, i trzykrotnie prosił Pana, aby go usunął. Lecz Pan powiedział do Pawła: „Dosyć masz, gdy masz łaskę moją, albowiem pełnia mej mocy okazuje się w słabości”. Na to Paweł oświadczył:

„Najchętniej więc chlubić się będę słabościami, aby zamieszkała we mnie moc Chrystusowa.

Dlatego mam upodobanie w słabościach […], w uciskach dla Chrystusa; albowiem kiedy jestem słaby, wtedy jestem mocny”.

Przykład Pawła wskazuje na to, że nawet w naszych słabościach nasza siła w Jezusie Chrystusie może stać się doskonała — to znaczy kompletna i cała. Ci, którzy zmagają się z doczesnymi trudnościami i zwracają się do Boga z wiarą, tak jak Paweł, mogą otrzymać błogosławieństwa związane z poznawaniem Boga.

Paweł nie został uleczony ze swojej udręki, ale był duchowo uzdrowiony w Jezusie Chrystusie. I nawet w obliczu przeciwności jaśniało światło jego nawrócenia do Jezusa Chrystusa i siła płynąca od Niego, i radował się. W Liście do Filipian nawoływał: „Radujcie się w Panu zawsze; powtarzam, radujcie się”.

Siostry i bracia, odpowiedź brzmi: tak, możemy być duchowo uzdrowieni, nawet jeśli czekamy na fizyczne i emocjonalne uleczenie. Uzdrowienie niekoniecznie oznacza fizyczne i emocjonalne przywrócenie zdrowia w tym życiu. Uzdrowienie rodzi się z wiary i nawrócenia do Jezusa Chrystusa i przychodzi, kiedy pozwalamy, aby światło tego nawrócenia jaśniało.

„Wielu jest wezwanych, ale mało [decyduje się być] [wybranymi]”.

Podczas Zmartwychwstania wszyscy zostaną w Nim uleczeni fizycznie i emocjonalnie. Jednak czy już teraz zdecydujecie się zostać w Nim uzdrowieni?

Z radością oświadczam, że nawróciłam się do Pana Jezusa Chrystusa. Dążę do tego, aby być w Nim uzdrowiona. Jestem pewna, że wszystko zostanie przywrócone i uleczenie przyjdzie w Jego czasie, ponieważ On żyje.

Maria Magdalena była kobietą uleczoną przez Jezusa Chrystusa. I była kobietą uzdrowioną w Jezusie Chrystusie. Jako uczennica podążała za Nim po całej Galilei i czyniła Mu posługę.

Była obecna u stóp krzyża, będąc świadkiem Jego śmierci.

Udała się do Jego grobu, aby dokończyć przygotowania do pochówku i odkryła, że kamienna pokrywa została usunięta, a ciało Pana zniknęło. Maria była przy grobie i płakała, kiedy najpierw aniołowie, a potem sam Zbawiciel, zapytał ją: „Niewiasto! Czemu płaczesz? Kogo szukasz?”.

Maria szlochała: „Wzięli Pana mego, a nie wiem, gdzie go położyli”.

A Jezus czule zwrócił się do niej po imieniu: „Mario”. A ona rozpoznała Go i z czcią odpowiedziała: „Rabbuni! […] Nauczycielu!”.

Prorokując o Zbawicielu, Izajasz powiedział: „Pan zniszczy śmierć na wieki i zetrze łzę z każdego oblicza”.

Jego Zmartwychwstanie pozwoliło otrzeć łzy Marii. Z pewnością otrze i wasze.

Maria była pierwszą świadkinią zmartwychwstałego Zbawiciela. I była pierwszą, która świadczyła innym ludziom o tym, co widziała.

Pokornie dodaję swoje świadectwo do świadectwa Marii. On powstał z martwych. Jezus Chrystus żyje. Ostatecznie wszyscy zostaną w Nim uleczeni fizycznie i emocjonalnie. Czekając na to uleczenie, wiara w Mistrza Uzdrowiciela uczyni nas duchowo uzdrowionymi. W imię Jezusa Chrystusa, amen.