Oddawanie czci Bogu

Jedną z najbardziej powszechnych i najważniejszych form oddawania czci Bogu jest gromadzenie się w poświęconej przestrzeni w celu okazywania aktów oddania. Pan powiedział: „I abyś pełniej zachował siebie niesplamionym przez świat, udasz się do domu modlitwy i ofiarujesz swe sakramenty w moim świętym dniu”. To jest, oczywiście, nasza główna motywacja do budowania kaplic. Ale jeśli to konieczne, wystarczy niepoświęcona przestrzeń, jeśli tylko możemy nadać jej pewien stopień świętości.

Najważniejsze jest to, co robimy, gdy gromadzimy się w dniu Pana. Oczywiście ubieramy się jak najlepiej, zgodnie z naszymi możliwościami — nie ekstrawagancko, ale skromnie, aby okazać nasz szacunek i cześć dla Boskości. Nasze zachowanie jest pełne czci i szacunku. Oddajemy cześć Bogu, łącząc się w modlitwie; oddajemy cześć, śpiewając hymny (nie tylko słuchając hymnów, ale śpiewając je); oddajemy cześć, nauczając i ucząc się od siebie nawzajem. Jezus powiedział: „pamiętaj, że w tym dniu, dniu Pana, będziesz ofiarować swe oblacje [czyli ‘ofiarujesz […] czas, talenty i środki poświęcone na służbę Bogu i bliźnim’] i sakramenty Najwyższemu, wyznając swe grzechy twym braciom i przed Panem”. Spotykamy się nie po to, aby zabawiać lub być zabawianymi — na przykład przez zespół muzyczny — ale by pamiętać o Nim i być „w doskonalszy sposób pouczeni” o Jego ewangelii.

Na poprzedniej konferencji generalnej Starszy Patrick Kearon przypomniał nam, że „nie gromadzimy się w sabat tylko po to, aby wziąć udział w spotkaniu sakramentalnym i odhaczyć je na liście. Spotykamy się, aby oddawać cześć Bogu. Między tymi dwoma kwestiami istnieje istotna różnica. Uczęszczać oznacza być obecnym. Ale oddawać cześć Bogu oznacza świadome chwalenie i uwielbienie naszego Boga w sposób, który nas przemienia!”.

Poświęcenie naszych sabatów Panu i Jego celom jest samo w sobie aktem oddawania Mu czci. Kilka lat temu ówczesny Starszy Russell M. Nelson zapytał: „Jak mamy święcić dzień sabatu? W młodości studiowałem sporządzone przez innych ludzi listy rzeczy, które można robić i których nie można robić w sabat. Dopiero później dowiedziałem się z pism świętych, że moje zachowanie i postawa wobec sabatu stanowiły znak między mną a Ojcem w Niebie [zob. II Ks. Mojżeszowa 31:13; Ks. Ezechiela 20:12, 20]. Kiedy to pojąłem, niepotrzebne mi już były żadne listy. Kiedy stawałem przed decyzją, czy jakieś zajęcia były właściwe w dni sabatu, po prostu zadawałem sobie pytanie: ‘Jaki komunikat pragnę wysłać Bogu?’”.

Oddawanie czci w dniu Pana charakteryzuje się szczególnym skupieniem na wielkiej zadość czyniącej ofierze Jezusa Chrystusa. We właściwy i szczególny sposób świętujemy Jego Zmartwychwstanie w Wielkanoc, ale także każdego tygodnia, gdy przyjmujemy sakramentalne symbole Jego Zadośćuczynienia, w tym Jego Zmartwychwstania. Dla osoby pokutującej przyjęcie sakramentu jest najważniejszym punktem oddawania czci Bogu w dzień sabatu.

Wspólne oddawanie czci Bogu, będąc „ciałem Chrystusowym”, ma wyjątkową moc i przynosi korzyści, gdy nauczamy, służymy i wspieramy się nawzajem. Co ciekawe, jedno z ostatnich badań wykazało, że ci, którzy postrzegają swoje życie duchowe jako całkowicie prywatne, rzadziej traktują priorytetowo rozwój duchowy, rzadziej mówią, że ich wiara jest bardzo ważna czy regularnie poświęcają czas Bogu. Jako wspólnota świętych umacniamy się nawzajem w oddawaniu czci Bogu i w wierze.

Mimo to nie możemy zapominać o codziennych aktach oddawania czci Bogu, w które angażujemy się indywidualnie, jak i w domu. Zbawiciel przypomina nam: „Jednak we wszystkie dni i o każdej porze w prawości ofiarowywać będziesz swoje śluby”. Pewna siostra mądrze zauważyła: „Nie przychodzi mi do głowy głębszy sposób oddawania czci Bogu niż przyjmowanie Jego małych dzieci do naszego życia, opiekowanie się nimi i uczenie ich Jego planu dla nich”.

Alma i Amulek nauczali Zoramitów, którym zakazano wstępu do synagog, aby czcili Boga nie tylko raz w tygodniu, ale zawsze i „gdziekolwiek się [znajdują]”. Mówili o modlitwie jako sposobie oddawania czci Bogu:

„Otwórzcie przed Nim [Bogiem] swe serca na odosobnieniu, w swych izbach i w swej samotni’.

I gdy nie wołacie do Pana, niech wasze serca będą napełnione, nieustannie nastawione na modlitwę do Niego”.

Mówili także o badaniu pism świętych, składaniu świadectwa o Chrystusie, wykonywaniu działań charytatywnych i służbie, otrzymaniu Ducha Świętego i codziennym życiu z wdzięcznością. Rozważmy tę myśl: „codzienne życie z wdzięcznością”. Odnosi się to do mojej drugiej koncepcji:

Odczuwanie i wyrażanie wdzięczności Bogu jest w rzeczywistości tym, co sprawia, że oddawanie czci Bogu zapewnia radosną odnowę, a nie jest jedynie kolejnym obowiązkiem.

Prawdziwe oddawanie czci Bogu oznacza miłość do Niego poddanie Mu naszej woli — najcenniejszego daru, jaki możemy ofiarować. Zapytany o największe przykazanie w całym prawie, Jezus odpowiedział: „Będziesz miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej myśli swojej”. Nazwał On je również pierwszym przykazaniem.

Był to wzór oddawania czci Ojcu przez samego Jezusa. Jego życie i zadość czyniąca ofiara były poświęcone chwale Ojca. Porusza nas głęboko rozdzierająca serce prośba Jezusa w czasie Jego niewyobrażalnego cierpienia i udręki: „Ojcze mój, jeśli można, niech mnie ten kielich minie”, a następnie Jego uległość: „wszakże nie jako Ja chcę, ale jako Ty”.

Oddawanie czci Bogu jest dążeniem do naśladowania tego doskonałego przykładu. W ten sposób nie osiągniemy doskonałości z dnia na dzień, ale jeśli każdego dnia „w ofierze dla [Niego] [będziemy składać] złamane [pokutujące] serce i skruszonego [posłusznego] ducha”, On ponownie nas ochrzci Swym Duchem i napełni nas Swoją łaską.

W pierwszym rozdziale Doktryny i Przymierzy Pan wypowiada następujące oskarżenie pod adresem świata:

„Odeszli od mych obrzędów i złamali moje wieczne przymierze;

Nie szukają Pana, aby ustanowić Jego prawość, lecz każdy człowiek podąża własną drogą i za obrazem swego własnego boga, który jest na podobieństwo świata”.

Dobrze byłoby, gdybyśmy pamiętali przykład trzech żydowskich młodzieńców, Ananiasza, Miszaela i Azariasza, wziętych do niewoli babilońskiej niedługo po tym, jak Lehi i jego rodzina opuścili Jerozolimę. Babiloński urzędnik zmienił ich imiona na Szadrach, Meszach i Abed-Nego. Później, gdy ci trzej odmówili oddania czci na wzór ustanowiony przez króla Nebukadnesara, rozkazał on wrzucić ich do rozpalonego pieca ognistego, mówiąc do nich: „A który bóg wyrwie was z mojej ręki?”.

Przypominacie sobie ich śmiałą odpowiedź:

„Nasz Bóg, któremu służymy, może nas wyratować, wyratuje nas z rozpalonego pieca ognistego i z twojej ręki, o królu.

A jeżeli nie, niech ci będzie wiadome […], że twojego boga nie czcimy i złotemu posągowi, który wzniosłeś, pokłonu nie oddamy”.

Piec był tak gorący, że ginęli ci, których do niego wrzucano, ale Szadrachowi, Meszachowi i Abed-Nemu nic się nie stało. „Nebukadnesar odezwał się i rzekł: Błogosławiony niech będzie Bóg Szadracha, Meszacha i Abed-Nega, który […] wyratował swoje sługi, którzy na nim polegali […], a swoje ciała ofiarowali, byle tylko nie służyć i nie oddać pokłonu żadnemu innemu bogu jak tylko swojemu”. Ufali, że Jehowa ich wybawi, „a jeżeli nie”, to znaczy, że nawet jeśli Bóg w swojej mądrości nie zapobiegnie ich śmierci, pozostaną Mu wierni.

Cokolwiek ma pierwszeństwo przed oddawaniem czci Ojcu i Synowi, staje się bożkiem. Ci, którzy odrzucają Boga jako źródło prawdy lub wyrzekają się jakiejkolwiek odpowiedzialności przed Nim, w efekcie sami stają się dla siebie bogiem. Ten, kto przedkłada lojalność wobec partii lub jakiejś sprawy nad boskie kierownictwo, czci fałszywego boga. Nawet ci, którzy rzekomo czczą Boga, ale nie przestrzegają Jego przykazań, chodzą własnymi drogami: „zbliżają się do [Mnie] swoimi wargami, ale ich serca są daleko [ode Mnie]”. Przedmiotem naszego oddawania czci jest wyłącznie „[jedyny prawdziwy Bóg i Jezus Chrystus], którego [On] posłał”.

Ostatecznie to, jak żyjemy, może być najlepszą, najbardziej autentyczną formą oddawania czci Bogu. Okazywanie naszego oddania oznacza naśladowanie Ojca i Syna — kultywowanie ich atrybutów i charakteru w nas samych. Jeśli, jak mówi przysłowie, naśladownictwo jest najszczerszą formą pochlebstwa, to w odniesieniu do Boskości, naśladownictwo jest najszczerszą formą czci. Sugeruje to aktywny, stały wysiłek z naszej strony w dążeniu do świętości. Jednak stawanie się podobnym do Chrystusa jest również naturalnym wynikiem naszych aktów oddawania czci Bogu. Ważne są cytowane wcześniej słowa Starszego Kearona o oddawaniu czci Bogu „w sposób, który nas przemienia”. Prawdziwe oddawanie czci Bogu przemienia.

Oto piękno ścieżki przymierza — ścieżki oddawania czci Bogu, miłości i lojalności wobec Boga. Wkraczamy na tę ścieżkę poprzez chrzest, zobowiązując się do wzięcia na siebie imienia Chrystusa i przestrzegania Jego przykazań. Otrzymujemy dar Ducha Świętego, posłańca łaski Zbawiciela, która odkupia i oczyszcza nas z grzechu, gdy pokutujemy. Możemy nawet powiedzieć, że pokutując oddajemy Mu cześć.

Później następują dodatkowe obrzędy kapłańskie oraz przymierza zawierane w Domu Pana, które jeszcze bardziej nas uświęcają. Ceremonie i obrzędy świątynne stanowią wzniosłą formę oddawania czci Bogu.

Prezydent Russell M. Nelson podkreślił, że: „Każdy mężczyzna i każda kobieta, którzy uczestniczą w obrzędach kapłańskich i którzy zawierają i dotrzymują przymierzy z Bogiem, mają bezpośredni dostęp do mocy Boga”. Jest to nie tylko moc, z której czerpiemy, aby służyć i błogosławić. Jest to również boska moc, która działa w nas, aby nas udoskonalać i oczyszczać. Gdy kroczymy ścieżką przymierza, uświęcająca „moc boskości [ukazana jest]” w nas.

Obyśmy my tak jak starodawni Nefici i Lamanici „padli do stóp Jezusa, i oddawali Mu cześć”. Obyśmy — zgodnie z przykazaniem Jezusa — „[upadli] na kolana, oddając cześć Ojcu w imię [Syna]”. Obyśmy oddali nasze serca Bogu, nie mieli innych bogów przed Nim i jako uczniowie Jezusa Chrystusa naśladowali Jego charakter w naszym życiu. Świadczę, że gdy będziemy to robić, doświadczymy radości w oddawaniu czci Bogu. W imię Jezusa Chrystusa, amen.