Trouw aan ’t geloof dat onz’ ouders beleden

Toen ik voor een tempelevaluatie naar de Nashvilletempel (Tennessee, VS) ging, kreeg ik als onderdeel van die opdracht een rondleiding door dit prachtige huis des Heren. Ik was vooral onder de indruk van een schilderij van Mary Wanlass, met de titel Doorgaan, dat in het kantoor van de mater aan de muur hing.

Dit is het verhaal achter het schilderij:

‘In 1862 beloofde de toen 14-jarige Mary Wanlass haar stiefmoeder, die op sterven lag, dat ze haar gehandicapte vader en haar veel jongere broertjes en zusjes naar de Salt Lake Valley zou brengen. […] Mary mende de runderen en de melkkoeien die de kar trokken waarin haar vader lag, en zorgde voor haar […] broertjes en zusjes. Aan het eind van elke dagreis gaf ze het gezin te eten door eetbare planten, bloemen en bessen te zoeken. Haar enige kompas was de instructie om naar het westen te blijven reizen totdat ze in plaats van alleen wolken bergen zag.’

‘Ze bereikten [de] Utah Valley in september, nadat ze het hele voorjaar en de zomer gereisd hadden. Haar vader overleed kort nadat het gezin zich in Utah County had gevestigd, waar Mary later trouwde en haar [eigen] gezin stichtte.’

Dit verbazingwekkende verhaal over het geloof en de kracht van een 14-jarige jongevrouw kan ieder van ons helpen om ‘gewoon door te gaan’.

Gewoon doorgaan is altijd het motto van mijn moeder en vader geweest.

Mijn ouders en schoonouders zijn de pioniers in onze familie. Zij zijn hun eigen ‘vlakten’ overgetrokken, net zoals allen die dagelijks bij de kerk, de kudde van de Heer, komen. Hun verhalen hebben weinig met runderen en karren te maken, maar hebben dezelfde uitwerking op toekomstige generaties.

Als jongvolwassenen aanvaardden zij het evangelie en lieten ze zich dopen. Mijn ouders hadden allebei een moeilijke jeugd. Mijn vader is opgegroeid op het eiland Java, nu in Indonesië. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd hij van zijn familie gescheiden en gevangengezet in een concentratiekamp, waar hij op jonge leeftijd afschuwelijke ontberingen verduurde.

Mijn moeder groeide op in een ontwricht gezin en leed tijdens de Tweede Wereldoorlog ook honger en ontbering. Er waren tijden dat ze zelfs tulpenbollen moest eten. Door haar vaders daden, en de daaropvolgende scheiding van haar ouders, was het voor haar soms moeilijk om haar hemelse Vader als een liefhebbende vader te beschouwen.

Mijn ouders ontmoetten elkaar op een kerkactiviteit en besloten al gauw om te trouwen en zich in de Berntempel (Zwitserland) aan elkaar te laten verzegelen. Wachtend op de trein, toen ze hun laatste spaargeld aan de reis naar de tempel hadden uitgegeven, vroegen ze zich af hoe ze de eindjes aan elkaar konden knopen, maar ze vertrouwden erop dat het allemaal goed zou komen. En dat was ook zo!

Ze stichtten hun gezin in een uiterst eenvoudig eenkamerappartement op een zolder in hartje Amsterdam. Nadat ze enkele jaren lang hun was met de hand hadden gedaan, hadden ze eindelijk genoeg geld gespaard voor een wasmachine. Vlak voordat ze die aankoop zouden doen, kwam de bisschop langs en vroeg ze om een bijdrage voor de bouw van een kerkgebouw in Amsterdam. Ze besloten al hun spaargeld voor de wasmachine te schenken, en bleven de was met de hand doen.

Als gezin maakten ze net als elk ander gezin ontberingen mee. Ze hebben ons alleen maar sterker gemaakt en ons geloof in de Heer Jezus Christus verdiept, net als in het verhaal dat Alma zijn zoon Helaman vertelde, toen hij uitlegde dat hij in allerlei beproevingen en moeilijkheden gesteund was omdat hij zijn vertrouwen in de Heer Jezus Christus had gesteld.

Hoe werden twee mensen die in hun jongere jaren zo veel beproevingen hadden meegemaakt de allerbeste ouders die ik me had kunnen wensen? Het antwoord is eenvoudig: zij omarmden het evangelie volledig en leven nog steeds hun verbonden na!

Na meer dan 65 jaar huwelijk overleed mijn moeder, die aan de ziekte van Alzheimer leed, in februari van dit jaar. Mijn vader, die 92 is en nog steeds thuis woont, bezocht haar zo vaak mogelijk totdat ze heenging. Een tijdje geleden vertelde hij mijn jongere broer en zus dat de afgrijselijke ervaringen in dat kamp in Indonesië tijdens de Tweede Wereldoorlog hem erop hadden voorbereid om geduldig voor zijn vrouw te zorgen toen ze ziek werd en achteruitging door die vreselijke ziekte, en op de onvermijdelijke dag dat hij haar zorg aan anderen moest overlaten en niet meer aan haar zijde kon zijn. Hun motto was en is nog altijd ‘Gewoon doorgaan’, met volmaakte hoop in Christus om op de laatste dag te herrijzen en in heerlijkheid voor altijd bij Hem te wonen.

Hun geloof en getuigenis zijn een drijvende kracht voor de generaties die na hen zijn gekomen.

In het dorp waar mijn vrouw opgroeide, waren haar ouders goede kerkgangers die als jonggehuwd stel het herstelde evangelie aanvaardden, in het gezinnetje dat ze toen nog alleen met mijn vrouw als 2-jarig kind vormden. Hun beslissing om lid van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen te worden, bracht een grote verandering in hun leven teweeg omdat ze door de dorpelingen en hun familie gemeden werden. Pas vele jaren later, na veel lieve brieven aan familieleden, en dienstbetoon in de plaatselijke gemeenschap, werden ze weer geaccepteerd.

Toen mijn schoonvader bisschop was, werd hij onterecht van iets beschuldigd en onmiddellijk uit zijn functie ontheven. Mijn schoonmoeder was zo diep gekwetst dat ze haar man vroeg of ze nog wel naar de kerk moesten blijven gaan. Hij antwoordde dat ze natuurlijk zouden blijven gaan, daar het niet de kerk van mensen was maar de Kerk van Jezus Christus.

Het duurde enige tijd voordat de waarheid aan het licht kwam en men zich verontschuldigde. Wat hun breekpunt had kunnen zijn, gaf ze alleen maar meer kracht en overtuiging.

Hoe komt het dat sommigen onder ons het geloof en het getuigenis van onze ouders, die in al hun ontberingen getrouw zijn gebleven, vanzelfsprekend vinden? Denken we dat zij een en ander niet helder zien? Zij werden en worden niet misleid! Ze hebben gewoon te veel meegemaakt met de Geest, en ze kunnen met de woorden van de profeet Joseph zeggen: ‘Ik wist het […] en ik kon het niet loochenen.’

Is het liedje over het leger van Helaman in het boek Kinderliedjes niet geweldig?

Zelfs als dat niet het geval is, zoals mijn moeder als kind meemaakte, kun jij een van die ‘ouders eerzaam en goed’ zijn die God eren en anderen een rechtschapen voorbeeld geven.

Hebben we het gevoel dat dit beslist waar is als we het zingen? Voel jij je ‘als het leger van Helaman’, en dat je ‘eens […] voor de Heiland op zending’ gaat en ‘de wereld zijn woord’ leert? Ik heb me vaak zo gevoeld als ik dit liedje op FSY-conferenties en andere jongerenbijeenkomsten zong.

Of hoe voelen we ons als we de lofzang ‘Trouw aan ’t geloof’ zingen?

Tegen de opkomende generatie – waar je ook bent en wat je situatie ook is – zeg ik: leer alsjeblieft van, en put kracht uit, het geloof en het getuigenis van hen die je zijn voorgegaan. Het zal je helpen inzien dat je offers moet brengen om een getuigenis te ontwikkelen, en dat ‘opoff’ring brengt voort de zegen des hemels’.

Als je denkt aan een offer dat je werkelijk zal zegenen, overdenk dan en bid over de uitnodiging die onze geliefde profeet, president Nelson, gaf toen hij de oproep deed dat ‘iedere waardige jongeman die daartoe in staat is’ zich voorbereidt en op zending gaat. ‘Voor jongemannen in de kerk is op zending gaan een priesterschapstaak. […]

‘Voor […] jonge zusters die daartoe in staat zijn, is een zending ook een machtige, maar optionele mogelijkheid.’

Je kunt als servicezendeling of als onderwijszendeling geroepen worden. Beide soorten zendelingen hebben hetzelfde doel: zielen tot Christus brengen – ieder op zijn of haar eigen, unieke wijze.

Met beide soorten dienstbetoon toon je de Heer dat je Hem liefhebt, en dat je Hem beter wilt leren kennen. Onthoud: ‘Want hoe kent iemand de meester die hij niet heeft gediend, en die een vreemde voor hem is, en ver is van de gedachten en overleggingen van zijn hart?’

Wij allen, of we nu de eerste generatie in het evangelie zijn of de vijfde, zouden ons moeten afvragen welke verhalen van geloof, kracht en celestiale toewijding wij aan de volgende generatie doorgeven.

Laten we ons allemaal blijven inzetten om onze Heiland, Jezus Christus, te leren kennen en Hem centraal te stellen. Hij is de rots waarop wij moeten bouwen, zodat we in moeilijke tijden pal kunnen staan.

Laten we ‘trouw aan ’t geloof [zijn] dat onz’ ouders beleden, trouw aan ’t geloof waar de mart’laars voor streden, wat God beval of spreken zal, daarvoor staan w’immer onwrikbaar pal!’ In de naam van Jezus Christus. Amen.