Flavia C.

Litrato pinaagi ni Christina Smith

Bag-ohay lang ko nga nawagtangan og tiil tungod sa aksidente sa tren.

Naglingkod ko sa tren sa dihang gibati nako nga gikuha gikan sa akong mga kamot ang akong telepono—usa ka tawo ang mitulis nako. Wala maghunahuna, akong gigukod ang tawo agi sa sakyanan sa tren nga walay mga pultahan. Dili ko hingpit nga segurado kon unsay nahitabo, apan sa kalit lang naa na ko sa ubos sa tren, nagsinggit og tabang.

Nakamata ko nga naa na sa ospital human sa pipila ka adlaw. Nahibaloan nako nga wala na ang akong tuo nga tiil. Atol sa akong pagpuyo sa ospital, naghilak ko og daghang higayon. Apan ang akong pamilya, mga higala, ug pamilya sa Simbahan kanunay nga nag-uban nako, nagtabang nako.

Nasayod ko nga ang Langitnong Amahan ug si Jesukristo mitabang usab nako. Sa wala pa ang matag operasyon, kanunay ko nga molitok og personal nga pag-ampo nga mahimong maayo lang ang tanan ug nga ako dili mahadlok. Matag higayon nga ako mobati nga wala nay paglaom, ang Ginoo anaa.

Padayon ko nga miarang-arang ug naningkamot nga mopadayon sa unahan uban sa tabang sa Manluluwas.