Uit Wekelijkse content voor JOVO’s
Toen onze baby’s op de NICU lagen, wendden we ons voor gemoedsrust tot Chris
De auteur woont in Idaho (VS).
Het moeilijkste hoofdstuk in ons leven leerde ons de stille kracht van gemoedsrust door Jezus Christus.
Foto met dank aan de auteur
Het beste kerstcadeau dat mijn vrouw Heidi en ik ooit hebben gekregen, was dat we onze tweelingjongens van de neonatale intensive care (NICU) mee naar huis konden nemen.
Heidi en ik leerden elkaar kennen toen we aan de universiteit studeerden en kort nadat we in de Rexburgtempel (Idaho) waren getrouwd, ontdekten we dat we van een tweeling in verwachting waren. We vonden het geweldig, maar na een paar maanden zwangerschap sloeg alles onverwacht om. Onze jongens werden geboren toen ze slechts 27 weken oud waren en ze wogen elk ongeveer twee pond. Ze werden rechtstreeks naar de NICU gebracht, waar ze de komende vier maanden voor hun leven zouden vechten.
Door tranen heen vertrouwen hebben
Die eerste paar dagen waren de zwaarste die we ooit hebben meegemaakt. We kregen veel telefoontjes van artsen, steeds met berichten over meer complicaties of meer operaties. Het was overweldigend. Er waren veel slapeloze nachten vol gebed, tranen en grote onzekerheid.
Te midden van al die chaos namen we de bewuste beslissing om op onze hemelse Vader te vertrouwen. Dat was niet makkelijk. We wisten niet wat er zou gebeuren, maar we steunden op het geloof dat we ons hele leven hadden opgebouwd. Een Schrifttekst die ons veel kracht gaf, was Helaman 5:12, waarin staat dat we ons fundament moeten bouwen op ‘de rots van onze Verlosser, die Christus is’.
Dat vers herinnerde ons eraan dat we niet alleen waren. Jezus Christus had het pad van pijn en onzekerheid al bewandeld. Hij begreep precies hoe we ons voelden. Toen we Hem centraal stelden, merkten we de momenten op dat God met ons was.
Vastklampen aan hoop
Door naar de tempel te gaan en in de celestiale zaal te zitten, kregen we momenten dat we de gemoedsrust voelden die we zo hard nodig hadden. We wisten niet hoe alles zou aflopen, maar we voelden ons getroost. Dat betekende niet dat alles zou gaan zoals we hadden gehoopt, maar het betekende wel dat we het niet alleen droegen.
Een vers dat me in die tijd erg bijbleef, was Leer en Verbonden 121:7: ‘Vrede zij uw ziel; uw tegenspoed en uw ellende zullen slechts van korte duur zijn’. Door dat vers veranderde mijn perspectief. Onze beproevingen voelden toen enorm, maar in het eeuwige plaatje waren ze slechts van korte duur.
Door ons op Jezus Christus te richten, konden we verder kijken dan de pijn en de zegeningen opmerken, bijvoorbeeld dat onze jongens sterker werden, er minder stressvolle telefoontjes van artsen kwamen en we zagen de hoeveelheid liefde en gebeden van familie en vrienden.
Een eeuwig perspectief voor ogen houden
Op eerste kerstdag mochten onze jongens eindelijk met ons mee naar huis. Nu ik terugkijk, ben ik heel dankbaar. Onze jongens doen het goed en hoewel ik die maanden niemand zou toewensen, zou ik de lessen die we hebben geleerd niet willen missen. We zijn gaan begrijpen wat het betekent om op God te vertrouwen en ons aan hoop in Jezus Christus vast te klampen.
Niet ieders verhaal eindigt op deze manier. Maar zelfs als de uitkomst anders is, biedt Jezus Christus de gemoedsrust, troost en kracht om er doorheen te komen. Als je het momenteel moeilijk hebt, bedenk dan dat dit leven niet het einde is. Onze hemelse Vader houdt van jou. Hij heeft een plan voor jou. En met zijn hulp kunnen zelfs de moeilijkste momenten deel uitmaken van iets moois.
Ouderling Gerrit W. Gong van het Quorum der Twaalf Apostelen heeft gezegd: ‘Als we op God en zijn liefde voor ons vertrouwen, kan zelfs ons ergste hartzeer uiteindelijk voor ons welzijn samenwerken.’ Ik heb zelf ondervonden dat dit waar is.
Dus als het leven zwaar wordt en als het pad dat voor je ligt onzeker aanvoelt, wend je dan tot Christus. Laat Hem jouw lasten helpen dragen. Met Hem kunnen we doorgaan. Met Hem kunnen we hoop vinden. En met een eeuwig perspectief kunnen we erop vertrouwen dat wat we nu ook doormaken het niet het einde van het verhaal is.